Antoni Kamieński (1860/1861–1933) był polskim malarzem, rysownikiem, ilustratorem i grafikiem, jednym z najwybitniejszych przedstawicieli sztuki rysunkowej przełomu XIX i XX wieku. Urodził się prawdopodobnie w Wilnie lub w Jaryłówce na Grodzieńszczyźnie, a zmarł w Warszawie w 1933 roku. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu około 1881–1886, kształcąc się w pracowni batalisty B.P. Willewaldego. Po powrocie do rodzinnego majątku przez kilka lat ograniczał działalność artystyczną, jednak utrata majątku zmusiła go do przeprowadzki do Warszawy, gdzie od 1890 roku rozpoczął intensywną pracę jako rysownik prasowy.

W 1891 roku Kamieński wyjechał do Paryża, gdzie studiował rzeźbę i malarstwo w Académie Julian, w pracowniach A. Mercié, W. Bouguereau, B. Constanta, J.-P. Laurensa i G. Ferriera. Równocześnie publikował swoje rysunki w prestiżowych europejskich czasopismach ilustrowanych, takich jak „Illustration”, „Le Monde Illustré” oraz londyński „The Graphic”. Po powrocie do Warszawy w 1894 roku rozpoczął stałą współpracę z „Tygodnikiem Ilustrowanym”, w którym publikował swoje prace aż do 1912 roku. W tym czasie wykonał także liczne portrety do „Albumu polskich znakomitości”, a jego ilustracje zaczęły pojawiać się w wielu popularnych tytułach prasowych, w tym w „Kurierze Świątecznym”, „Sfinksie”, „Świecie”, „Wędrowcu” i „Wsi Ilustrowanej”. Regularnie powracał również do Paryża, odwiedzając tamtejsze środowiska artystyczne i kontynuując kontakty z europejskimi redakcjami.

Podczas I wojny światowej Kamieński przebywał w Szwajcarii, zatrzymany jako poddany rosyjski, gdy próbował przedostać się do Legionów. Do Polski wrócił w 1919 roku wraz z armią gen. Józefa Hallera. W kolejnych latach mieszkał na zmianę w Warszawie, Krakowie i Paryżu, kontynuując pracę twórczą i współpracę ilustratorską.

Twórczość Antoniego Kamieńskiego koncentrowała się przede wszystkim na rysunku. Artysta posługiwał się tuszem, węglem, gwaszem, kredką i pastelem, tworząc zarówno ilustracje prasowe, jak i rozbudowane kompozycje symboliczne. Był jednym z najbardziej cenionych portrecistów swojej epoki, a jego prace przedstawiały środowisko artystyczne, literackie i teatralne Warszawy oraz polskiej kolonii artystycznej w Paryżu. W dorobku artysty znajdują się także większe kompozycje alegoryczne, takie jak „Artyści (Na wyżynach)” z 1893 roku czy „Niedokończone dzieło” z 1894 roku, związane z osobą Władysława Podkowińskiego. Tworzył cykle o wymowie egzystencjalnej i symbolicznej, m.in. „Pieśń o życiu” z lat 1896–1900 oraz nastrojowe studia dziewcząt i młodych kobiet określane jako „Samotne dziewczynki” z 1902 roku.

Kamieński był również aktywny jako grafik. Około 1900 roku zaczął uprawiać akwafortę, suchą igłę i litografię, często przenosząc swoje wcześniejsze rysunki na matryce graficzne. Tworzył również ilustracje do literatury, m.in. do baśni Hansa Christiana Andersena i nowel Marii Konopnickiej. W jego dorobku znalazły się także sceny o tematyce społecznej i politycznej, inspirowane wydarzeniami rewolucji 1905 roku, czego przykładem jest teka „Duch Rewolucjonista. Szkice z lat minionych 1905–1907”. Choć pejzaże nie stanowiły głównego nurtu jego twórczości, pozostawił również szereg interesujących prac o tej tematyce.

Antoni Kamieński wystawiał swoje prace od 1895 roku, przede wszystkim w Warszawie oraz w Paryżu. Jego rysunki były cenione za precyzję, symbolikę, ekspresję i psychologiczną wnikliwość. Dziś uchodzi za jednego z najważniejszych polskich rysowników końca XIX i początku XX wieku, a jego twórczość stanowi kluczowe świadectwo epoki fin de siècle i polskiego modernizmu.