Stanisława Wyspiańskiego Teatr Ogromny

27 listopada - 02 marca 2008
W tym roku przypada setna rocznica śmierci Stanisława Wyspiańskiego. Muzeum Narodowe w Krakowie, w którym przechowywana jest znaczna – i bardzo znacząca – część dorobku plastycznego artysty, oferuje publiczności stały pokaz jego dzieł (obrazów, projektów polichromii i witraży, rysunków, tkanin, mebli etc.) w Galerii Sztuki Polskiej XX wieku w Gmachu Głównym Muzeum oraz w osobnym, monograficznym Oddziale, Muzeum Stanisława Wyspiańskiego w Kamienicy Szołayskich. Nie chcąc naruszać tych ważnych stałych ekspozycji, zdecydowano się urządzić okolicznościową wystawę, która nie operując oryginalnymi dziełami, lecz nowoczesnymi środkami przekazu informacji, pozwoli na przedstawienie autora „Wesela” jako niezwykle wszechstronnego twórcy, wielkiego wizjonera, który posługując się własnym, oryginalnym malarstwem i poezją, a także „gotowymi” obiektami sztuki i kultury (np. budowle miejskie, posągi) oraz postaciami historycznymi i współczesnymi sobie, żywymi osobami(np. w „Weselu”), kreował wielkie autorskie widowisko, ów „teatr ogromny”, za który – jako jego twórca-inscenizator – brał pełną odpowiedzialność.

Wystawa nie ma charakteru edukacyjnego, nie stanowi też systematycznego wykładu na temat życia i twórczości artysty (zagadnienie to będzie przedmiotem towarzyszących wystawie informacyjnych programów komputerowych). Odchodząc od zwyczajowych podziałów dorobku Wyspiańskiego na malarstwo, rysunek, lirykę, dramat, rzemiosło artystyczne, edytorstwo, scenografię teatralną etc., autorzy wystawy zamierzają pokazać jego dzieło jako jednorodne artystyczne wydarzenie, w którym łączą się ze sobą różne dziedziny sztuki, plastyka, słowo, muzyka i taniec.
Z tego powodu scenografia wystawy odbiega od typowej muzealnej aranżacji i zbliża się do scenografii teatralnej. Z tego też powodu zastosowano nowoczesną formę pokazu, na którą składają się m.in. wielkoformatowe reprodukcje, film, programy komputerowe, nagrania dźwiękowe, słowne i muzyczne, co czyni z wystawy rodzaj spektaklu, skłaniającego widza do czynnego w nim uczestnictwa.



Powrót