Ślad na papierze

Urodził się w Brześciu Litewskim, zmarł w 1999 r w Krakowie. Studiował w warszawskiej ASP pod kierunkiem A. Nachta-Samborskiego. Debiutował na wystawie Przeciw wojnie, przeciw faszyzmowi w warszawskim Arsenale w 1955 roku. W 1959 roku otrzymał Grand Prix na I Międzynarodowym Biennale Młodych w Paryżu. Od tego też czasu mieszkał na stałe we Francji. Tematy czerpał z literatury starożytnej, mitologii, Biblii. Studiował archetypy kultury, przetwarzał je na obraz malarstwa. Stworzył też cykl poświęcony wyobrażeniom prehistorycznych zwierząt. Związany ze środowiskiem paryskiej "Kultury", ilustrował wydawane tam opowiadania G. Herlinga-Grudzińskiego. Ilustrował Folwark zwierzęcy G. Orwella wydany przez Instytut Literacki, zaprojektował witraż ze scenami z Apokalipsy w kaplicy Pallotynów w Paryżu. W 1976 roku otrzymał Nagrodę Fundacji im. A. Jurzykowskiego z Nowego Jorku, a w 1987 niezależną Nagrodę im. J. Cybisa.

Urodził się w Łomży. Ukończył warszawską Akademię Sztuk Pięknych w 1962 roku w pracowniach J. Studnickiego i J. Cybisa. W 1967 roku, wraz z Jurym Zielinskim zorganizował w Klubie Medyka w Warszawie wystawę Neo-Neo-Neo. Na jego obrazach pojawiały się tylko cztery kolory: czerwony, zielony, błękitny i żółty. Podwójna Dziewczyna, obraz namalowany w 1968 roku - jest jego pierwszym dziełem zielono-czerwonym, obecnie jest częścią kolekcji muzeum Guggenheim. W roku 1972 wyjechał do Nowego Jorku. W 1980 powstał cykl obrazów i rysunków Erotikon, później Nadzieja i Mrok oraz Albo - albo. Zabronione przez cenzurę prace z okresu stanu wojennego charakteryzuje pesymizm: Złe przeczucie, Zaduszki, Pogrzeb, pamięci księdza Jerzego Popieluszki.
Stypendysta Kościuszko Foundation w Nowym Jorku.
Zwycięzca Nagrody Pamięci C.K. Norwida.
Zwycięzca Nagrody Pamięci J.Cybisa.
Honorowe obywatelstwo Łomży.

Studia w warszawskiej ASP pod kierunkiem A. Nachta-Samborskiego, przez wiele lat był jego asystentem, a następnie profesorem macierzystej uczelni. Debiutował na wystawie "Przeciw wojnie, przeciw faszyzmowi" w warszawskim Arsenale w 1955 r. Uprawiał malarstwo w ograniczonej palecie barw, szarości, przygaszone kolory. Dążył do maksymalnej syntezy przekazu. Tematy czerpał z natury - pojedyncza roślina, pejzaż z najbliższego otoczenia - np. wnętrze pracowni, mieszkania. Używając oszczędnie środków malarskich, tworzył obrazy o ogromnym bogactwie materii obrazów.
Laureat Nagrody Krytyki Artystycznej im. C. K. Norwida w 1975 r, niezależnej Nagrody im. J. Cybisa w 1983 r oraz nowojorskiej Nagrody Fundacji A. Jurzykowskiego w 1993 r.
Biogram artysty w Wikipedii pod adresem: http://pl.wikipedia.org/wiki/Jacek_Sienicki

Urodził się w Pohulance k. Zawiercia, zmarł w Krakowie. Studiował w krakowskiej ASP. Dyplom uzyskał w 1969 roku w pracowni malarstwa Wacława Taranczewskiego. Od 1973 roku aż do śmierci, wykładał malarstwo na Wydziale Grafiki w macierzystej uczelni. W 1989 roku otrzymał tytuł profesora. W latach 90. był też profesorem Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. W swej twórczości czerpał inspiracje ze sztuki Młodej Polski, impresjonizmu, secesji i kultury Dalekiego Wschodu. Stworzył własną wizję współczesnego świata. Malował portrety, autoportrety, erotyki, sceny mitologiczne, religijne, alegorie, w jego obrazach szczególne miejsce zajmowały wizerunki dzieci. Od lat 80. często podróżował na południe Europy, malował w plenerze egzotyczną roślinność, architekturę. Sam uważał się, i może być uważany, za kontynuatora polskiego modernizmu.

W 1980 roku uzyskał na warszawskiej ASP dyplom z malarstwa, w pracowni S. Gierowskiego. W 1983 roku związał się z Gruppą, a w jej piśmie Oj dobrze już publikował swoje artykuły. Jego prace prezentowane były na większości ekspozycji organizowanych przez Gruppę. W 1997 roku wydał książkę Uproszczenie sztuki. Współpracuje od lat z Galerią Zderzak. W latach 90. prowadził - wspólnie z Jarosławem Modzelewskim - prywatną Szkołę Sztuki w Warszawie. Pracuje także w spółce autorskiej z Piotrem Młodożeńcem Zafryki. Jest autorem tekstów teoretycznych i publikacji poświęconych sztuce.

Urodził się w 1922 w Warszawie.W czasie wojny studiował prywatnie u T. Pruszkowskiego i F.S. Kowarskiego, w 1946 ukończył warszawską ASP. Jest awangardowym malarzem i grafikiem. Początkowo próbował znaleźć własną formułę realizmu socjalistycznego (Matka Koreanka, 1951). Do 1955 brał udział w oficjalnym życiu artystycznym PRL. Zniechęcony do socrealizmu zwrócił się w stronę plakatu i grafiki, potem szukał własnej formuły plastycznej, malując obrazy o uproszczonych formach. W 1958 w Warszawie wykonał prekursorską wobec environments kompozycję przestrzenną, przy użyciu swoich obrazów (wystawa Studium przestrzeni, wspólnie z S. Zamecznikiem). Wtedy też zaczął malować pulsujące barwami abstrakcyjne obrazy, dające wrażenie ruchu. Na początku lat 60-tych wyjechał za granice i w 1966 zamieszkał na stałe w USA, gdzie eksperymenty abstrakcjonisty łączył z bliskim hiperrealizmowi malarstwem figuratywnym. W roku 1999 powrócił do kraju. Mieszka i tworzy w Błędowie, w połowie drogi między Warszawą a Radomiem.

Wojciech Fangor jest jednym z nielicznych polskich artystów powojennego okresu, którzy swoim dziełem wyprzedzili czas w skali światowej. Jest do tej pory także jedynym polskim artystą, który miał indywidualną wystawę w Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku. Artysta zasłynął przede wszystkim, jako twórca inspirowanych op-artem przestrzeni, które tworzył głównie w latach 60-tych i 70-tych.

Studiował Historię Sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz malarstwo na krakowskiej ASP w pracowniach J. Fedkowicza i Z. Pronaszki. W latach 50. XX wieku związał się z warszawską Galerią Krzywe Koło, miał tu wystawy indywidualne w 1957 i 1959 roku. W 1955 roku wziął udział w wystawie w Arsenale. Od 1961 roku wykładał na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie, a w 1983 Senat Akademii wybrał go na Rektora, lecz ówczesne władze nie zatwierdziły tego wyboru. W roku 1996 odszedł na emeryturę. Maluje obrazy abstrakcyjne, w których w różnych relacjach wiąże problemy materii, światła i przestrzeni. Posługuje się głównie płaszczyzną, linią, kolorem, fakturą. Kolejne okresy twórczości są dążeniem ku maksymalnej redukcji form i uniwersalnej metafory. W latach 80. artysta podjął poszukiwania form i układów kompozycyjnych, które mogłyby stać się plastycznym ekwiwalentem pojęć werbalnych - cykl Malowanie Dziesięciorga Przykazań (1986).
Uważany jest za wybitnego reprezentanta awangardy malarskiej.

Urodził się w 1965 w Białej Podlaskiej. Jest absolwentem Wydziału Malarstwa ASP w Warszawie, pod kierunkiem prof. S. Gierowskiego i prof. R. Winiarskiego. Obecnie asystent profesora J. Lisa w warszawskiej ASP. Jego pierwsza wystawa indywidualna odbyła się w Galerii Dziekanka w 1988 roku. R. Maciejuk brał udział w wielu wystawach zbiorowych m.in. Kunst, Europa i Un-Vollkomen. W 1994 roku prezentował swoje prace w Galerii Foksal. Główną cechą twórczości artysty jest przede wszystkim dokładność wykonania, a każdy z jego obrazów jest "skończony". Jego malarstwo oceniane jest jako "malarstwo prawdziwe" czyli takie, które oznacza: "klasyczną technikę, profesjonalne wykonanie, oraz liczne odwołania do tradycji". Autor w swoich pracach stosuje technikę perspektywy centralnej. Nie jest to jednak jedyna technika, jaką wykorzystuje. Maluje także płaskie, geometryczne znaki lub obrazy całkiem monochromatyczne. Wciąga też symbole, figury architektoniczne, linie i kolory, aby w efekcie stworzyć obraz doskonały.

Studiował w warszawskiej ASP, gdzie w 1980 roku otrzymał dyplom z malarstwa w pracowni prof. Stefana Gierowskiego. Współzałożyciel Gruppy i uczestnik jej wystaw w latach 1982-1983. Współredagował organ Gruppy Oj dobrze już (1984-1988). Od 1982 pracuje jako pedagog w macierzystej uczelni. Na jesieni 1984 przebywał wraz z Markiem Sobczykiem na stypendium w Niemczech Zachodnich. W latach 90. prowadził, wspólnie z Markiem Sobczykiem i Piotrem Młodożeńcem prywatną Szkołę Sztuki w Warszawie. Mieszka i pracuje w Nieporęcie.
Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli malarstwa figuratywnego w Polsce. Wypracował własny, rozpoznawalny na pierwszy rzut oka styl, inspirowany z jednej strony szkołą czystego malarstwa, wyniesioną z pracowni Stefana Gierowskiego, z drugiej sugestywną figuracją Andrzeja Wroblewskiego. Sztuka Modzelewskiego stała się ważnym punktem odniesienia dla Grupy Ładnie.
Nazywany jest malarzem ikon codzienności. Podejmuje wątki polityczne, literackie (inspirowane twórczością Josepha Conrada), historyczne (powstanie styczniowe, II wojna światowa) i egzystencjalne. Głównym tematem jego płócien jest człowiek, ale artystę interesuje także martwa natura i pejzaż (cykl Niedokończony dom). Często przedstawia banalne, chociaż nie pozbawione napięcia emocjonalnego sytuacje. Operuje lapidarną formą i momentalną narracją maluje chwile zobaczone w rzeczywistości i zatrzymane jak stop klatka w kadrze obrazu: prosta czynność wykonywana przez człowieka, fragment wnętrza albo pejzażu. Każdy obraz mieści się w granicach realizmu.

Urodził się w 1898 r w Krakowie, zmarł w 1974 r w Warszawie. Studia w krakowskiej ASP pod kierunkiem J. Mehoffera i W. Weissa. Od 1921 do 1924 r przebywał w Berlinie i Wiedniu. W 1924 r wraz z gronem artystów tworzących Komitet Paryski, wyjechał do Paryża. Po wojnie był profesorem PWSSP w Gdańsku (1947-1949) i ASP w Warszawie (1949-1969). Współtwórca kierunku kontynuacji polskiego koloryzmu, określanego mianem szkoły sopockiej. Na jego twórczość wpłynęły dwa kierunki artystyczne; niemiecki ekspresjonizm i polski koloryzm (kapizm). Przez cały dojrzały okres twórczości zajmował się kilkoma tematami, które na dziesiątki sposobów starał się zgłębić - martwa natura z fikusem, akt kobiecy, rzadziej pejzaż. Wypracował indywidualny język artystyczny, operujący uproszczonymi, syntetycznymi formami, czasem podkreślonymi konturem.Stosował zawężoną gamę barwną. Prace swoje pokazywał bardzo rzadko, za życia nie miał indywidualnej wystawy. W 1999 r w warszawskiej Zachęcie miała miejsce wystawa monograficzna jego dzieł.