Maciej Cieślak - Kontakt

Fotografia społeczna, zaangażowana, tolerancja dla „inności” - odsuńmy od siebie te hasła, które tak często przychodzą na myśl, gdy bohaterami sesji są osoby niepełnosprawne. Nie dlatego autor wybrał je na swoich bohaterów. Określenie „niepełnosprawność intelektualna” oznacza zatrzymanie się rozwoju inteligencji człowieka na etapie kilkulatka. Osoby niepełnosprawne intelektualnie zachowują więc w sobie jakość dziecka, która przejawia się między innymi w naturalnej umiejętności pozostawania w kontakcie ze sobą i szukania kontaktu z drugim. Dziecko wie, czego chce, i wyraża to. Gdy czuje ekscytację, tęsknotę, smutek czy radość, gdy czegoś pragnie, natychmiast to manifestuje. Jest naturalne w okazywaniu uczuć. Ale też bezbronne. Nie pozuje, odsłania się.

Ci modele byli dokładnie tacy - spontaniczni, niekalkulujący swoich póz ani zachowań. Portretowanie ich dawało autorowi poczucie ponownego dostępu do uczuć i sposobów ekspresji, które ze względu na społeczne normy w dorosłym życiu tak często tłumi się i wypiera. Wybrał najbardziej klasyczną, minimalistyczną formę portretu. Jednorodne tło, żadnych rekwizytów. Chciał, aby w centrum pozostały tylko uczucia i gesty wynikające z niezafałszowanej siły bycia sobą.