Łukasz Cywicki - Przestrzeń czasu
Przestrzeń rzeczywista - konkretna i przeżywana - jest przestrzenią kontekstualizowaną w odniesieniu do ludzkiego ciała oraz jego skończoności. Tak czytam zawarte w tytułach klucze interpretacyjne sztuki Łukasza Cywickiego.
Topos - rozumiany w sztuce Cywickiego podwójnie: jako temat i jako miejsce - w cyklu będącym przedmiotem postępowania habilitacyjnego "czarnonabiałym / przestrzeń czasu", wkracza w głąb rzeczywistej, trójwymiarowej przestrzeni realnego krajobrazu, wchodząc zarazem w strukturę obrazu. Obiektywna rejestracja tego krajobrazu ulega jednak przewartościowaniu i transformacji w pejzaż wewnętrzny, w którym istotną rolę grają temperament i emocje autora.
Obraz staje się notacją stanu ducha i umysłu. Możemy więc ów proces - wpisany w graficzny warsztat - rozpatrywać jako pracę nad jednym obrazem z jego naturą: zmienną, dynamiczną i niestabilną - może więc być to z góry skazana na niepowodzenie próba zbadania przestrzeni czasu (...) mutacji, wariantów i ujęć - ujętych następnie w cykle (i co ciekawe: to słowo tu wprawdzie odnosi się do porządkowania/grupowania prac, ale jest też ramą kreślącą czas zmian natury: cykliczność przeobrażeń - powstawania, niszczenia, odradzania). Cywicki bada możliwości wyrazowe przestrzeni: na poziomie ideowym, filozoficznym i praktycznym - warsztatowym. Cywicki rzeźbi przestrzeń swoich grafik, poszukując wielowarstwowej formy otwartej na wiele planów widzenia. Nowa forma przy tym to nie nowy kształt czy znak ale nowa jakość treściowa: symbolizowanie myśli ludzkiej jako elementu natury. Myśl przebiegająca od bieżącego konkretu codzienności do spraw uniwersalnych. Wszystkie one - jak czas i przestrzeń - wyrażają się w procesie łączenia warstw materii i refleksji. Przestrzeń i czas - będąc tematem, jest zarazem tworzywem sztuki Cywickiego, chcącej uchwycić "stan ciągłej zmienności świata zjawisk".
Powrót
