Jadwiga Szmyd-Sikora - Z natury wzięte

W opinii Adama Wsiołkowskiego (…) pejzaże z końca ubiegłej i początku obecnej dekady, to właściwie niemal abstrakcyjne, swobodnie i lekko malowane kompozycje, które można by nazwad impresjami na temat zieleni. Jednak mimo ich figuratywności, nawet bez sugestii tytułów (cykl „U stóp góry Horeb”, 2004) mamy poczucie zanurzenia się w jakimś chlorofilowym kosmosie zachęcającym wręcz do przebywania w jego chłodnym, bezpiecznym, relaksującym wnętrzu. Nie napotykamy tam człowieka - zakłócałby on ten arkadyjski krajobraz już chodby przez samo wyznaczenie skali, tu nieczytelnej i zgoła niepotrzebnej.