Elżbieta Cieszyńska - Różne rzeczy

Abstrakcyjne, dynamicznie malowane, obrazy Elżbiety Cieszyńskiej przyciągają wzrok - nieomal hipnotyzują - zarówno formą i kolorem, jak i wyraźnie wyczuwalnym rytmem. Ten rytm tworzą w jednych kompozycjach dwubarwne, koncentrycznie rozchodzące się kręgi, w innych dynamicznie malowane, przechodzące przez całą przestrzeń obrazu "pasiaki" ostrych barw i grubej materii. Pomimo różnych sposobów malowania, różnych sposobów komponowania i operowania formą, i jedne, i drugie, wywołują podobne skojarzenia. Przypominają sposób rozchodzenia się fal i kręgów na poruszonej wodzie - ale i fal dźwiękowych, magnetycznych, cieplnych i innych. O różnych właściwościach fizycznych i strukturze energetycznej - ale zawsze jednakowych w jednym: w niezbędnej konieczności posiadania punktu wyjścia, początku - źródła swojej emanacji. Wydaje się jednak, że przedmiotem artystycznych rozważao artystki nie są opisane przez fizyków fale czy energie. Wykorzystuje ona tylko skojarzenia z nimi, z formą ich zgrafizowanych wykresów amplitudy drgań i używa ich na zasadzie analogii. Przenosi je na rozważanie tematów natury emocjonalnej, psychicznej i duchowej. Bowiem, w zamierzeniu, przedmiotem jej plastycznych analiz jest abstrakcyjny punkt, miejsce - początek. Punkt, w którym wszystko się zaczyna, od którego zaczynają emanowad "fale": życia, myśli, emocji, punkt, od którego zaczynają powstawad rzeczy, wydarzenia, sytuacje.

Stanisława Zacharko-Łagowska (2007)

Koło jest symbolem kosmosu, absolutu, jest figurą idealną, ale również wskazuje na zamknięcie, niewolę, bądź celową ucieczkę w samotnośd. Pierścieo, w przypadku pierścienia twierdzy, pełni funkcję obronną. Koło - pierścień stanowi granicę i chroni dostępu do wnętrza. Spirala symbolizuje ruch, a także centrum potęgi. Kojarzy się z wirem wodnym, z niszczycielską siłą huraganu, który wciąga w siebie wszystko, co stanie mu na drodze.
Koła, pierścienie i spirale w pracach Artystki pełnią różną funkcję i każdy może odczytad je dowolnie. Jednak najpełniej o pracach pisze Autorka w swoich komentarzach, które jednocześnie są elementem projektu.
Koliste formy Elżbiety Cieszyoskiej kojarzą mi się z kręgami na wodzie, z pewną płynną granicą między teraźniejszością a historią, z taflą, przez którą możemy przejśd na "druga stronę lustra", by znaleźd się w innym, tajemniczym, niekoniecznie przyjaznym dla nas świecie. Twierdza jest zimna, nieczuła i obca wobec nas, chod pozornie znajoma. Daje bezpieczeostwo, ale jednocześnie uzależnia nas od siebie. Ceną bezpieczeostwa jest całkowita izolacja od świata zewnętrznego.
Katarzyna Winiarska (2007)

Elżbieta Cieszyoska odnajduje siebie poprzez plastyczne formuły pojęd i znaków, ale także pejzaże i ich elementy, które nieoczekiwanie stają się gotowymi symbolami sprzyjającymi jej na drodze do samopoznania. Spirale, monolity, pierścienie, kręgi i koła układane w rytmiczne sekwencje o silnej energii i ujmującej plastycznej urodzie odkrywają znaczenia i sensy pozaartystycznej, ontologicznej natury. Postrzeżenia, wrażenia i doznania filtrowane refleksją i plastycznym namysłem dają w wyniku jej pracy niekiedy bogate kolorystycznie obrazy, by innym razem zamienid się w surowe, graficzne i rudymentarne formy.
Piotr Wójtowicz (2008)

Elżbieta Katarzyna Cieszyńska  uprawia malarstwo, grafikę i realizuje obiekty przestrzenne. Cykl obrazów, który prezentuje na wystawie, stanowi w moich oczach syntezę jej poszukiwao i twórczych obsesji. Jedną z nich, co przyznaje w swoich tekstach programowych, jest fascynacja obecnymi w kulturze od czasów archaicznych archetypowymi figurami: okręgu, koła, mandali, spirali i labiryntu. Są one dla niej pojemnymi symbolami wyznawanych wartości. W ostatnim cyklu prac reprezentują znaczenie bodaj najważniejsze - są uniwersalnymi symbolami istoty, iskry, fundamentalnego pierwiastka życia. Wskazują na to zarówno tytuły prac (m.in. "cząstki elementarne", Oxygenium, czyli łacioska nazwa tlenu) jak i wręcz ideologiczny, podkreślający wagę tego, co istnieje, wybór barw podstawowych. Spotkamy przede wszystkim, wykreślającą koliste kontury przedstawionych form, czerwieo, symbolizującą życie (wszak to krwioobieg krwi rozprowadza po organizmach cząstki życiodajnego tlenu), ale także słoneczną żółd, niebiaoską ultramarynę i trawiasto-drzewną, ziemską zieleń. Elżbieta Cieszyńska w swoich ostatnich pracach kreuje Znaki Życia - czytelne i proste, przemawiające bez słów, intuicyjnie, wprost do podświadomości.
Magdalena Rabizo-Birek (2009)