BRUCE BERNARD - Przyjaciele malarze - fotografia

09 września - 23 września 2003
Bruce Bernard był rzadkim zjawiskiem w świecie brytyjskiej sztuki i dziennikarstwa: był kimś, kto łączył fantastyczny zmysł jakości i unikalności w sztuce z umiejętnością wspaniałego redagowania gazety. Przez wiele lat był fotoedytorem Sunday Times Magazine, w czasie, kiedy kolorowe dodatki do gazet były w Wielkiej Brytanii nowością, czymś niezwykle innowacyjnym i pionierskim. Potem zajął się tworzeniem książek, które stały się klasyką tej epoki: Photodiscovery, a w szczególności, Century niezwykłe, wyjątkowe zbiory zdjęć wykonanych przez najlepszych fotografów z cełego świata, wybranych nie ze względu na ich nazwiska, ale wyłącznie dla ich cech wizualnych: pełne życia, zaskakujące, oddziałujące na zmysły. Są to zresztą na swój sposób cechy charakteryzujące fotografie wykonywane przez samego Bernarda. Swoje własne fotografie zaczął wystawiać dopiero w późnym okresie życia, ale choć jego prace są małych wymiarów, niemal natychmiast zostały zaliczone do klasyki. Po części za względu na jakość obrazu – ich pozorny brak artyzmu, intymny stosunek do przedmiotu i zmysłowość preferowanego przez niego procesu wywoływania typu C, dzięki czemu, fotografie te były łagodne, przyziemne, nasycone atmosferą i prywatnością studia artysty. Fotografie te mogły być zrobione tylko przez kogoś mającego uprzywilejowany dostęp do miejsc pracy tych artstów, przez kogoś, komu ufano i kto się dobrze czuł wśród tych wielkich ludzi zagorzale chroniących swojej prywatności.

Fotografie prezentowane na tej wystawie przedstawiają Francisa Bacona i Luciana Freuda, dwóch spośród najważniejszych artystów sztuki brytyjskiej XXw. Bernard znał ich obu od wielu lat. Z Francisem Baconem spotkał się w 1948 r., przyjaźń jednak skończyła się, kiedy pokłócili się o proponowaną książkę na temat Bacona, którą Bernard planował wydać w końcu lat 80-tych. Przedstawiane na wystawie fotografie pochodzą z dwóch sesji wykonanych w 1984 r. Bernard “nie czuł się usatysfakcjonowany pierwszą sesją, podczas której Bacon był ubrany w szorty z jednobarwnej tkaniny, jednak za drugim razem było niewiele lepiej - miał na sobie szorty w paseczki”. Choć pozował do słynnych portretów wykonanych przez Johna Deakina, Irvinga Penna i Billa Brandta, Bacon nie lubił być fotografowany i trudno było mu zachować swobodę przed obiektywem. Bernard wspomina, że “ przy obu okazjach wydawał się nieco zbyt elegancko ubrany, a jego buty były nienaturalnie doskonale wypolerowane”. Ale zdjęcia te są wywołują duże wrażenie, są ważnym zestawem portretów artysty w ostatniej dekadzie jego życia.

Luciana Freuda nie fotografowano tak często jak Bacona, chronił bowiem swoje życie prywatne i studio, w którym pracował. Dlatego też na cud zakrawa, że Bernard nakłonił Freuda, aby się zgodził na serię fotografii, jakie zrobił jego ogromnemu, australijskiemu modelowi, Leighowi Bowery z Nicolą Bateman, jego szwaczką i charakteryzatorką. Bowery był nietuzinkowym artystą - performerem, który podbił Londyn zjawiwszy się w nim w końcu lat 1980-tych. Stał się słynny dzięki swoim surrealistycznym, ekstrawaganckim kostiumom, z których jeden przedstawiał go jako rodzącą matkę (Nicola wyłaniała się spośród licznych fałd jego kostiumu jako jego nowo narodzone dziecko). Ujrzenie go leżącego w studio Freuda, nagiego i bez makijażu, z Nicolą u boku, jest ujrzeniem czegoś całkowicie prywatnego, cichego i nieruchomego, zupełnie jakby było się obecnym podczas swoistej inicjacji, w żaden sposób jej nie zaburzając, występując w roli świadka. Inne fotografie wykonane w studio Freuda pokazują oblicze artysty mało znane szerszej publiczności: człowieka o szelmowskim poczuciu humoru, pozującego jako rzeźba Henry’ego Moore’a, obnażającego pretensjonalność i pozerstwo.

Wystawa zorganizowana przez British Council
Bibianna Baron, Arts and Literature Assistant
Tel: (+48) 22 695 59 76; Fax: (+48) 22 585 10 64
email: [email protected]
http://www.britishcouncil.pl
British Council, Al. Jerozolimskie 59, 00-697 Warsaw, Poland


   


Powrót