Bartek Jarmoliński - Sacrum Commercium

Bartek Jarmoliński swój cykl obrazów poświęca wybranym, nie żyjącym już, XX-wiecznym idolom popkultury, komentując zarazem rządzące nią mechanizmy.
Z niezwykłą precyzją – niemal hiperrealistycznie – kopiuje znane z tabloidowych fotografii wizerunki celebrytów, po czym w sposób dosłowny ucieleśnia ich “świętość”. Głowy “kanonizowanych“ przez siebie postaci otacza nimbami. Postępuje na wzór tradycji chrześcijańskiej, w której jednostkę, za jej czyny, uświęca się dopiero po śmierci, przyznając jej prawo publicznego kultu. Swoich świętych, zgodnie z religijnym zwyczajem, czyni też patronami rozmaitych grup społecznych.
Artysta ustanawia prywatny panteon godnych wyniesienia na ołtarze. Kim oni są? To męczennicy globalnego przemysłu (pop)kulturowego, czyli biznesu, i globalnej (pop)kulturowej konsumpcji, którzy swą sławę przypłacili nagłą, przedwczesną śmiercią. Laiccy święci Bartka Jarmolińskiego to artyści, politycy, kreatorzy mody. Znajdziemy wśród nich: Marilyn Monroe – patronkę polityków, Johna Lennona – patrona desperatów, Lady Di – opiekunkę paparazzich, Grace Kelly – patronkę podróżnych. Michael Jackson to opiekun lekarzy, zaś Freddie Mercury – święty od bezpiecznie kochających. W panteonie mają także swoje miejsce: James Dean, Romy Schneider, JFK, Benazir Bhutto, Eva Peron, Gianni Versace. Niektórzy zginęli od kul zamachowców: szalonych fanów lub przeciwników politycznych, inni w wypadkach samochodowych. Pozostali zmarli na skutek przedawkowania środków farmakologicznych lub groźnych chorób cywilizacyjnych. Artysta, ironiczny w aktach nadawania patronatów, wskazuje na rodzaj męczeńskiej śmierci uświęcanych. Znani z tego, że są znani – jak określił celebrytów Daniel Boorstin – zawsze w blasku fleszy, obecni na ekranach telewizorów - “przenośnych kapliczek” milionów odbiorców i stronicach tabloidów, owiani legendami, zapłacili za popularność najwyższą cenę. Nie wszyscy radzą sobie ze stresem, by utrzymać się w czołówce najważniejszych postaci popkulturowego świata i medialnym charakterem życia (ujawnianie przez media ich prywatności, włącznie z pikantnymi szczegółami kontaktów towarzyskich i seksualnych). Będąc osobami publicznymi, nie mogą ukryć się także przed zazdrością lub niechęcią innych. Życie na pokaz, na oczach globalnego widza, często przedwcześnie zabija.
Komentując mechanizmy rządzące kulturą popularną, artysta zwraca uwagę na fakt medializacji, stereotypizacji i utowarowienia wszelkich przejawów otaczającej nas rzeczywistości. W świecie symulakrów istnieje się jedynie wtedy, kiedy jest się oglądanym i sprzedawanym dzięki reklamie. To świat, w którym zatarły się granice między sacrum i profanum. W którym prawdziwymi wartościami godnymi kultu stały się: powszechnie rozpoznawalny (nieważne z jakich powodów) wizerunek oraz logo, marka tego, co nadaje się na sprzedaż.


Powrót