3 x pejzaż
wernisaż: 31 lipca 2006, godz. 18.00
Troje fotografujących ożywia na nowo, zdawać by sie mogło znany i wyeksploatowany w polskiej fotografii od czasów mistrza Bułhaka temat, ukazując kolejne możliwości jego interpretacji. Ewa Andrzejewska zaprezentuje kunsztowne kadry zaczerpnięte z
przestrzeni miejskich placów, ulic i naturalnego krajobrazu. Małe formaty odbitek stykowych są jak majstersztyki starych mistrzów holenderskich - strannej kompozycji towarzyszy symbolika swiatła i wyselekcjionowanych elmentów pejzażu.
Janusz Nowacki przedstawi dwa cykle pejzażowe. Na pierwszy z nich składają sie impresjonistyczne tatrzańskie widoki. Drugi z cykli to swoiste arboreum, niesamowita wizja drzew, to budzących skojarzenia z zastygłymi ludzkimi sylwetkami, to przeistaczających się w niemal abstrakcyjne, graficzne formy. Pejzaże Wojciecha Zawadzkiego to czarno - białe, kameralne kompozycje, wykorzystujace plastyczną fakturę rekwizytów tatrzańskiego theatrum - chropawych kamieni, miękkiego mchu i liści. Naturalnie ukształtowany pejzaż przedstawiony jest u Zawadzkiego w sposób sugerujący dobór
poszczególnych elementów i każący myśleć o tych fotografiach jak o strannie wyinscenizowanej martwej naturze.
Powrót
Troje fotografujących ożywia na nowo, zdawać by sie mogło znany i wyeksploatowany w polskiej fotografii od czasów mistrza Bułhaka temat, ukazując kolejne możliwości jego interpretacji. Ewa Andrzejewska zaprezentuje kunsztowne kadry zaczerpnięte z
przestrzeni miejskich placów, ulic i naturalnego krajobrazu. Małe formaty odbitek stykowych są jak majstersztyki starych mistrzów holenderskich - strannej kompozycji towarzyszy symbolika swiatła i wyselekcjionowanych elmentów pejzażu.
Janusz Nowacki przedstawi dwa cykle pejzażowe. Na pierwszy z nich składają sie impresjonistyczne tatrzańskie widoki. Drugi z cykli to swoiste arboreum, niesamowita wizja drzew, to budzących skojarzenia z zastygłymi ludzkimi sylwetkami, to przeistaczających się w niemal abstrakcyjne, graficzne formy. Pejzaże Wojciecha Zawadzkiego to czarno - białe, kameralne kompozycje, wykorzystujace plastyczną fakturę rekwizytów tatrzańskiego theatrum - chropawych kamieni, miękkiego mchu i liści. Naturalnie ukształtowany pejzaż przedstawiony jest u Zawadzkiego w sposób sugerujący dobór
poszczególnych elementów i każący myśleć o tych fotografiach jak o strannie wyinscenizowanej martwej naturze.
Powrót
