10 fotografów na 10 lat fotopolis.pl

Zajmuje się fotografią artystyczną i reklamową. W 1979 roku współtwórzył neoawangardową grupę artystyczną Łódź Kaliska (wraz z Markiem Janiakiem, Andrzejem Kwietniewskim, Adamem Rzepecki i Andrzejem Wielogórskim - Makarym). W 2001 roku powołał do życia, wraz z Tomkiem Sikorą, Galerię Bezdomną, promującą w wielu krajach fotografię niezależną. Głównym tematem jego zdjęć jest człowiek - od portretu, poprzez akt, aż po artystyczną impresję. Współpracuje z agencjami reklamowymi i wydawnictwami. Autor wielu wystaw, m.in.: Portrety świetliste, Ciszej nieco, Jak dzieci, Nadziei pięć, Bajki.

Studiował w Akademii Medycznej w Gdańsku (1956-1958) i w Warszawie (1958-1960) oraz w Łódzkiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej (1961-1964). Fotografuje od 1961, a wystawia od 1963 roku. Dla potrzeb prasy i wydawnictw fotografował modę, reklamę, był autorem reportaży z zakładów przemysłowych i wielkich budów. W latach 1967-7193 był stałym współpracownikiem miesięcznika Ty i Ja, 1971-1972 - tygodnika Perspektywy, 1977-1978 - tygodnika Razem, 1978-1981 - tygodnika ITD. Był członkiem Rady Artystycznej kwartalnika 6x9 Fotografia (1991-1993). Przez cztery lata (1994-1998) współpracował z miesięcznikiem Twój Styl. Od 1996 roku prowadzi Galerię / Studio Gierałtowskiego. Realizował kampanie reklamowe w Polsce i Europie Zachodniej.
Zainicjował i był członkiem jury rozlicznych konkursów fotograficznych, m.in. Szansa (miesięcznik Foto) i Wielka Szansa (Gazeta Wyborcza). Jest twórcą liczącej ponad 80 tysięcy negatywów kolekcji Polacy, Portrety Współczesne. Swoje prace prezentował na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w renomowanych muzeach i galeriach w kraju i za granicą. Zagraniczne i krajowe agencje reklamowe często wykorzystują jego zdjęcia polskiej inteligencji w różnorodnych kampaniach społecznych i reklamowych. W 1998 roku ukazał się album Krzysztof Gierałtowski. Portrety (Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe). W II programie TVP powstał film Polacy, Polacy Borysa Langosza prezentujący Krzysztofa Gierałtowskiego podczas portretowania Wisławy Szymborskiej, Stanisława Lema i Krzysztofa Pendereckiego. Artysta opowiada w nim o swojej pracy albo, wcielając się w postać Stańczyka, królewskiego błazna, snuje refleksje na temat dzisiejszych czasów.
O swoim warsztacie mówi: Każdy ma oczy, usta i nos, ale dopiero utrwalony grymas, błysk oka, struktura twarzy, czy obecność przedmiotu magicznego, skrzyżowane z kątem spojrzenia kamery, perspektywą obiektywu, kadrem, oświetleniem i kolorem pozwalają stworzyć portret subiektywny. Portret subiektywny nie ma roszczeń do prawdy obiektywnej, jest raczej autorską impresją zaangażowanego fotografa. Spór o istotę portretu, o proporcje obecności w nim autora i modela jest jednym z najistotniejszych.
Krzysztof Gierałtowski jest jednym z najznakomitszych polskich artystów. Absolwent Akademii Medycznej i Szkoły Filmowej w Łodzi. Członek ZPAF oraz DGPh/Niemieckie Tow. Fotograficzne/, stypendysta Ministerstw Kultury; Polski, Holandii, Rządu Republiki Francuskiej oraz Agencji Informacyjnej USA oraz wielu innych.
Ma na swoim koncie współpracę z najwyżej nakładowymi magazynami na świecie, m.in.; Elle, Newsweek, Harpers Bazar, Focus, Camera International, Fotografie, Imago etc.
W kraju, m.in; Magazyn Gazety Wyborczej, Twój Styl, 6x9 Foto, Perspektywy, Razem, Sztuka.
Współpracuje z największymi Agencjami Reklamy, m.in.; Leo Burnett, Lintas, TJ Partner, Euro RSCG, E/B/D.
Wystawy indywidualne w kraju, wybór; Wrocław, Warszawa, Szczecin, Kraków, Łódź.
Za granicą - wybór: Mediolan, Bonn, Arnhem, Haarlem, Baden-Baden, Oslo, Berlin, Sztokholm, Wiedeń, Wilno. A także liczne wystawy zbiorowe i prezentacje związane z promocją Polskiej Kultury na świecie.
Prace artysty, znajdują się w kolekcjach i zbiorach prywatnych na świecie, m.in.; Library of Congress-Washington, Museum of Modern Art-San Francisco, Rijksuniwersitet-Leiden, Musee d’art. Moderne de la Ville de Paris, Bibliotheque nationals de France, Paris oraz w Muzeach Narodowych we Wrocławiu i Warszawie, a także w Muzem Historii Fotografii w Krakowie i w Muzeum Sztuki w Łodzi.

Urodzony w 1965 roku. W latach 1980 - 85 uczył się w Liceum sztuk Plastycznych w Nowym Wiśniczu. W 1993 roku uzyskał dyplom krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych.

Zajmuje się rzeźbą, malarstwem, grafiką i fotografią.

Brał udział w aukcjach, konkursach i wystawach m.in. we Francji, Włoszech, Niemczech, Holandii, Kanadzie i USA. Jego prace znajdują się w zbiorach prywatnych w kraju i za granicą.

Jest autorem książki pt. "Kamień Wawelski".

Wacław Wantuch to jeden z najwybitniejszych polskich fotografów zajmujących się fotografią studyjną, a konkretnie aktem.

Artysta zajmuje się głównie fotografią czarno – białą, specjalizuje się w aktach kobiecych, nierzadko w zaskakujących ujęciach.

Na stałe związany jest z Krakowem, gdzie mieszka i pracuje. Obecnie zajmuje się grafiką i fotografią artystyczną. W 1992 roku ukazała się książka Kamień wawelski (wyd. Castor, Kraków 1992) jego autorstwa. W tym też roku zrealizował w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie inscenizację teatralną : Kamień, światło, dźwięk. W latach następnych artysta wydał takie albumy fotograficzne, jak: Kraków (wyd. Sepia Collection, Kraków 2001), Akt (wyd. Bosz, Olszanica 2003), Kraków (wyd. Art Partner,
Kraków 2003) oraz Akt 2 (wyd. Bosz, Olszanica 2006).

Prace artysty prezentowane były zarówno na wystawach indywidualnych, jak i zbiorowych, w kraju i zagranicą. W autorskiej pracowni pod Krakowem, prowadzi kameralne warsztaty aktu.
Strona autora:www.waclawwantuch.com

Nie wiem, czy w sztukach plastycznych jest "kryterium pleców", czy w ogóle istnieje jakiś - dajmy na to - czeladniczy egzamin, na którym uczeń ma "zrobić plecy" - i jak je zrobi, to znaczy, że coś umie. Ale przyjrzyjcie się - nie omijając, ma się rozumieć, innych ujęć - jak Wantuch fotografuje plecy, a pojmiecie jak wiele on umie i wiele widzi. Jak oświetlona jego obiektywem płaszczyzna pleców niebywale bywa zmysłowa i zarazem nierealna, realistyczna i abstrakcyjna, symboliczna i werystyczna. Jeśli istnieje fotografia esencji nagości, fotografia nagości samej w sobie, to jest to fotografia damskich pleców przez tego autora uczyniona.
(Jerzy Pilch, fragment wstępu do albumu „Akt2”, wydawnictwo Bosz).