+ 30 - wystawa malarstwa

Fabryka Koronek - Galeria Sztuki Współczesnej CBBM, ul. Burakowska 5/7 (II piętro) serdecznie zaprasza na otwarcie wystawy malarstwa

Anna Czarnota, Maria Kiesner, Anna Ładecka, Marta Paulat, Maria Przyszychowska, Agnieszka Sandomierz
we czwartek, 25.06.2009, godz. 19.00

Prezentujemy prace sześciu malarek, reprezentantek pokolenia końca lat 70., pozostających wiernymi medium, któremu w dobie mechanicznej reprodukcji niechybną śmierć prorokowano już niejednokrotnie. Wszystkie debiutowały na początku nowego Milenium, kończąc w latach 2002 - 2003 Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, pracownie profesorów: Jarosława Modzelewskiego, Wiesława Szamborskiego, czy Mieczysława Wasilewskiego. Uprawiają szeroko pojęte malarstwo figuratywne. Syntetycznym, wyrazistym i zarazem niezwykle lapidarnym językiem opisują: zarówno sceny z życia codziennego, jak i te, nawiązujące do prostej obserwacji otoczenia, czy pragnień (Anna Ładecka, Marta Paulat, Agnieszka Sandomierz), bądź poszukiwań czystych układów form w zapisach architektury modernizmu i socrealizmu (Maria Kiesner). Pozostałe, robiąc swoiste "wycieczki" do dawnego i współczesnego świata artystycznego – utrwalają w różnych kontekstach wielkie jego osobowości (Maria Przyszychowska, Anna Czarnota).

Nowoczesne malarstwo bazuje na przetworzonym, bądź cytowanym obrazie zgiełkliwej cywilizacji. Różnego rodzaju zapożyczenia z fotosów, telewizji, wideo, reklam są niezwykle popularne. Młode autorki nie tworzą w odosobnieniu od czasów i kultury, w których, na co dzień funkcjonują. Czerpią inspiracje ze zdjęć, starych pocztówek, czy Internetu. „Pierwowzory” w malarskim warsztacie poddają kolorystycznym, odrealniającym przekształceniom, zachowując jedynie specyfikę ujęcia, swobodny zapis ruchu. Dokonują swoistej „redukcji przekazu pierwotnego” budując tym samym autonomię rzeczywistości obrazu malarskiego. Płótna i prace na papierach malowane są przeważnie płasko, „plakatowo”, sylwetowo, z akcentem kładzionym na najważniejsze elementy uproszczonej do minimum kompozycji, przy użyciu ograniczonej skali barw. U jednych o specyfice ich obrazów świadczą wyciszone kolory budujące charakterystyczną aurę; u innych zdobność arabeskowych, ornamentalnych teł, czy podłoża nietrwałe, dookreślające najdobitniej raptularzowo-notatnikowy charakter zapisu. Krążą wokół tematu samego malowania, gestu malarskiej kreacji w kontekście zapisu estetyki potoczności, czy pozycji artystki pełniącej różne społeczne role.

Autorki wybrały malarstwo, jako najdogodniejszą formę zapisu ich refleksji nad problemami rozmaitej natury. Dla każdej z nich jednakże fundamentem i najistotniejszym powodem malowania jest sam obraz. Podejmują działania także na innych polach twórczych np. w scenografii, ilustratorstwie, fotografii, czy wideo. Przenikanie się tych mediów na gruncie malarstwa pozwala im na uzyskanie prawdziwie spójnych wypowiedzi.

Łączy je także poczucie istnienia wspólnej pracowni – i tej materialnej, do której cześć z nich udaje się do codziennej pracy, i tej duchowej, która umożliwia zbiorowe obcowanie ze sztuką. To atelier w ujęciu symbolicznym i namacalnym – miejsce spotkań, rozmów błahych i głębokich, kuźnia sztuki będąca miejscem wciąż żywym, swojskim i mistycznym zarazem, w którym dokonuje się i codzienność, i transcendencja. Należą do grona tradycjonalistek, które przeczą pogłoskom o końcu sztuki i przede wszystkim końcu malarstwa. Najdobitniej o tym świadczy ich zindywidualizowana twórczość, zespalająca talent, umiejętności, wizjonerstwo i przeżycia estetyczne. Zapewne jeszcze niejednokrotnie zaznaczą swoją obecność na mapie współczesnej sztuki.


Powrót