Pochodzenie:
Kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
Kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
Rodzina artysty
Kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
Rodzina artysty
Kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
Rodzina artysty
Kolekcja prywatna, Paryż

Bibliografia:
Katalog wystawy Celso Lagar. Salamanca, 1997, reprodukcja s. 171

Nabywca otrzyma certyfikat od Marie-Lise Gall.


François GALL (1912-1987) Oda do natury.

„Wśród malarzy, których nazywamy świadkami swoich czasów, François Gall wyróżnia się wyjątkową delikatnością obrazów”. Daniel Israël Mayer (Arts, sierpień 1963).
Tę odę do natury można usłyszeć przez całą karierę artysty, a nawet dłużej – w 2015 r. w Artrust w Melano-Ticino zaprezentował on własną kolekcję 92 dzieł skupionych wokół dwujęzycznej książki „François Gall, Paryż, rodzina, natura”.
Już w 1927 roku Gall Ferencz został dostrzeżony przez swojego pierwszego nauczyciela, malarza Aurela Poppa, w szkole Nagybanya, węgierskim odpowiedniku szkoły w Barbizon. Uczył tam malarstwa plenerowego, inspirowanego twórczością László de Pála (1849–1879) i Mihálya Munkácsyego (1844–1900), którzy pasjonowali się lasem Fontainebleau, który odwiedzili w latach 1873 i 1874.
Gall tworzył żywe, barwne kompozycje, kipiące efektami świetlnymi, które w swoich szkicownikach kategoryzował według pory dnia. Wśród nich znalazły się sceny wiejskie, jarmarki, dzieci bawiące się w kółku, targowiska, dorożka konna oraz małe grupki rozmawiające wokół hali targowej, świątyni lub kościoła. To mistrzowskie dzieło, utrzymane w stonowanych barwach jesieni, oddaje żywą atmosferę wioski Nagybanya, tak bliskiej sercu Galla.
Po ukończeniu studiów w Akademii Sztuk Pięknych w Rzymie, dzięki prestiżowej Nagrodzie Hunyadi-Aldobrandini, odpowiednikowi Villi Medici, którą szczyciło się jego rodzinne miasto Kolozsvar, w 1936 r. spełnił swoje marzenie: wolność, Francja, Paryż, sztuki piękne i muzea, oddech lasów i morze.

Marie-Lise Gall

Dziękujemy Pani Monique Brillant-Tanazacq za potwierdzenie autentyczności tego dzieła.

Pochodzenie:
Drouot, pokój 8, 10 maja 1977 r., nr działki 105

Pochodzenie:
Kolekcja prywatna, Francja

Pochodzenie:
Kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
Prezent od artysty
W drodze dziedziczenia do obecnego właściciela
Kolekcja prywatna, Francja


W latach 60. Hella Guth bywała gościem grupy „Sztuka i Młodzież”, założonej przez Jacques’a Clerca (1931–2024), francuskiego profesora Beaux-Arts, grawera i rzeźbiarza. Festiwal ten, będący miejscem spotkań i burzliwych wydarzeń, łączył sztuki wizualne, muzykę, kino i teatr, gromadząc wielu artystów.
Połączona przyjaźnią Hella Guth stworzyła tę rzeźbę bezpośrednio w ogrodzie Jacques’a Clerca w regionie Drôme w latach 1964–1965, w intymnym dialogu między stworzeniem a krajobrazem.


Hella Guth jest malarką czeskiego pochodzenia, której twórczość, głęboko naznaczona burzliwą historią XX wieku , wpisuje się w europejski nurt abstrakcji lirycznej. W swojej karierze rozwinęła niezwykle wrażliwy język malarski, w którym kolor, światło i gest łączą się, tworząc wewnętrzną ekspresję przesiąkniętą poezją.

Hella Guth urodziła się w 1908 roku w Pradze, ówczesnej stolicy Królestwa Czech w ramach Austro-Węgier. Dorastała w kulturalnym i stymulującym intelektualnie środowisku, sprzyjającym rozbudzeniu jej artystycznego powołania. Od najmłodszych lat pociągała ją sztuka rysunku i malarstwa, dlatego podjęła studia w Akademii Sztuk Pięknych w Pradze.

Wybuch II wojny światowej głęboko zakłócił jej życie. Ze względu na żydowskie pochodzenie, Hella Guth została zmuszona do opuszczenia Pragi i szukania schronienia za granicą, by uniknąć prześladowań nazistowskich. Po kilku okresach wygnania ostatecznie osiedliła się we Francji, gdzie kontynuowała swoją twórczość artystyczną w środowisku kulturalnym naznaczonym żywiołowością powojennej abstrakcji.

W Paryżu bywała w kręgach artystycznych związanych z abstrakcją liryczną i nową szkołą paryską. Jej twórczość stopniowo ewoluowała w kierunku malarstwa niefiguratywnego, charakteryzującego się płynnymi i żywymi kompozycjami.

Poza wymiarem formalnym, jej prace często odzwierciedlają wewnętrzne i duchowe poszukiwania. Doświadczenie wygnania, zerwania i odbudowy subtelnie przenika jej malarstwo, nadając mu wyjątkową głębię emocjonalną. To napięcie między kruchością a witalnością stanowi jedną z najbardziej uderzających cech jej języka artystycznego.

W trakcie swojej kariery Hella Guth brała udział w licznych wystawach w Europie, zwłaszcza we Francji i Szwajcarii.

Hella Guth zmarła w 1992 roku, pozostawiając po sobie dorobek, który świadczy o bogactwie i złożoności sztuki europejskiej XX wieku . Dziś jej twórczość jest na nowo odkrywana i doceniana za wkład w abstrakcję liryczną i poetycką głębię emanującą z jej kompozycji. Dzięki subtelności języka malarskiego i szczerości artystycznego zaangażowania, pozostaje wyjątkową postacią współczesnego malarstwa europejskiego.

E. V.

Pochodzenie:
Prezent od artysty
W drodze dziedziczenia do obecnego właściciela
Kolekcja prywatna, Francja

Pochodzenie: Galerie Area, 39 rue Volta

Pochodzenie: Galerie Area, 39 rue Volta

Złoty metalowy stolik kawowy, podstawa z nóg wykonanych z imitacji bambusa, złączonych poprzecznymi listwami wykonanymi z imitacji bambusa, ze zwieńczeniem pośrodku.

Wysokość: 43 cm
Długość: 76 cm
Szerokość: 42 cm

Bibliografia:
Paul Sonnenberg, Félix Varla, Połów ryb w czasie silnego wiatru, reprodukcja s. 24, nr 91.

Bibliografia:
Paul Sonnenberg, Félix Varla, Black Bulls reprodukowane na str. 23, nr 90.

Bibliografia:
Paul Sonnenberg, Félix Varla, Wjazd do Toledo reprodukcja s.19 nr 59.

Pochodzenie:
Kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
Kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
Pracownia artystyczna

Pochodzenie:
Mistrz Dapsens, Sprzedaż warsztatu Serge’a Kislakoffa 1897-1980, Reims
Kolekcja prywatna, Francja

Pochodzenie:
Kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
Nabyto bezpośrednio od artysty
Przenoszone przez schodzenie
Kolekcja prywatna, Paryż


Model „Muzyk” został stworzony przez artystę w latach 60. XX wieku. Ten konkretny egzemplarz został odlany w latach 90. XX wieku w odlewni Massy Art, która znajdowała się bardzo blisko pracowni malarza, gdy ten przeprowadził się do Antony w 1973 roku.