Iwona Lorek (ur. 1989) - artystka mieszkająca pod Krakowem, z którym pozostaje silnie związana zarówno twórczo jak i duchowo. Ukończyła kierunek ochrony dóbr kultury ze specjalizacją z malarstwa monumentalnego na Uniwersytecie Papieskim im. Jana Pawła II w Krakowie.

W swojej twórczości łączy religijność z motywami ludowymi, czerpiąc inspiracje z baśni, legend oraz symboliki kultur słowiańskich. Jej prace stanowią dialog pomiędzy tradycją sakralną a estetyką ludową, w którym duchowość spotyka się z ornamentem, kolorem i narracją.

Studiowała architekturę na Politechnice Śląskiej w latach 2015–2019, uzyskując tytuł inżyniera. W 2021 roku została absolwentką studiów magisterskich na kierunku Kultury mediów na Uniwersytecie Śląskim. W 2019 roku ukończyła także studium z zakresu malarstwa cyfrowego. Od 2020 roku zajmuje się tworzeniem ilustracji 2D do gier i książek, pracując głównie w technice digital art. Od zawsze związana ze światem sztuki i kompozycji, swobodnie porusza się między światem projektowania a ilustracją.
Cykl malarski inspirowany słowiańskim folklorem jest jej pierwszym krokiem w świecie sztuki tradycyjnej. Sięgając po farby olejne, artystka postanowiła opuścić cyfrowe medium na rzecz czegoś bardziej materialnego i cielesnego. Fascynacja mitologią słowiańską, kobiecą siłą i dawnymi obrzędami stała się impulsem do stworzenia serii obrazów ukazujących jej autorską interpretację dawnych wierzeń – z kobiecą wrażliwością i nutą fantastyki.

Andrzej Fogtt urodził się w Poznaniu w 1950 roku. Tam też skończył studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. Dyplom w 1974 r. w pracowni prof. Zdzisława Kępinskiego i prof. Magdaleny Abakanowicz. W 2009 roku został odznaczony przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego medalem Gloria Artis. Jego sztuka była opisywana jako abstrakcja, symbolizm czy nowa figuracja. W tych właśnie stylach Fogtt nawiązuje do przyrody, harmonii czy mistyki.

20-letnia malarka pochodzi z niewielkiej Trzebini, której krajobrazy lasów, pól oraz starych, opuszczonych domostw od wczesnych lat kształtowały jej wyobraźnię. To właśnie piękno i naturalność tej małej ojczyzny, która niejako zatrzymała się w czasie, jest jednym z najważniejszych źródeł inspiracji w jej twórczości W swoich obrazach Ania eksploruje także świat wewnętrzny – samotność, mary, marzenia oraz barwne, przepełnione melancholią wspomnienia.

Urodziłam się w 1980 r w Krakowie, gdzie ukończyłam Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych, potem przez rok uczyłam się rysunku u wspaniałej artystki, profesor malarstwa Iwony Fischer-Zuziak. Te prywatne lekcje i obcowanie z jej wyjątkową energią dały mi więcej niż 5 lat w szkole plastycznej. Poznałam sekrety rysowania perspektywy i kompozycji. Następnie ukończyłam Architekturę Krajobrazu na wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej.
W malarstwie staram się pokazać swoje osobiste zachwyty, chwile uniesień. Pragnę by dawało odbiorcy ładunek dodatni, by poruszało, czasem inspirowało, by dawało spokój, ciepło i siłę.

Obraz inspirowany artykułem Lee Bartky "Foucault, feminity and the modernization of patriarchal power". Oversize, w tym przypadku szary sweter, jest kolejnym mechanizmem tworzenia ciała "podatnego" i wyrazem biowładzy. Ożywione ciało wciskane jest w ramy i ukrywane w nich. Oversize jest z jednej strony ucieczką przed praktykami, którym poddawane jest ciało, szczególnie (choć nie tylko) kobiece w postaci standardów piękna, presji dyscypliny (np.: odchudzania). W niniejszej interpretacji staje się on jednak narzędziem opresji. Ciało o charakterze żeńskim, jest w przestrzeni zdaniem Bartky, jeszcze mniej swobodne, niechętne rozciąganiu, rozprzestrzenianiu niż inne. Ten za duży sweter, oversize, jest dla mnie odzwierciedleniem potrzeby ograniczenia się i ukrycia, które wzmacnia poczucie bezpieczeństwa. Szary kolor ma wzmacniać monotonię życia w świecie podobnych odczuć. Zadaniem jaskrawych jest zdynamizowanie kompozycji i uwzględnienie niejednolitości przeżycia.

Agata Burnat to absolwentka Wydziału Sztuk Pięknych UMK w Toruniu z tytułem mgr kierunku grafika oraz absolwentka Liceum Plastycznego w Szczecinie.

Zajmuje się głównie malarstwem, grafiką i obiektami artystycznymi. Ma za sobą trzy wystawy solowe i kilkadziesiąt zbiorowych. W 2024 roku założyła kolektyw artystyczny "Odruch", który współpracuje z Galerią Sztuki Wozownia w Toruniu. "Odruch" ma na koncie trzy wystawy grupowe, akcje perfo, wyróżnienie za działanie "portretownia" ("Witkacy pod strzechy 2024") i wydaje sukcesywnie ziny z pomocą wydawniczą ze strony Galerii Wozownia.

Jest dwukrotną stypendystką stypendium Ministra Edukacji (za rok 2023/2024 oraz 2024/2025) oraz w 2025 roku uzyskała stypendium Marszałka woj. Kujawsko-pomorskiego dla artystów.

Michał Siwak (rocznik 1980) to kulturoznawca, kompozytor, producent muzyczny, fotograf i malarz mieszkający w Białymstoku. Jako artysta wizualny, bada pamięć, ulotność emocji i oniryczne pejzaże wewnętrzne, łącząc subtelność koloru z poetycką narracją. W malarstwie interesuje go narracyjny niepokój, fotograficzna melancholia, balansująca między realizmem a senną wizją.

Paulina Góra to polska malarka, której prace skupiają się głównie na symbolice i metaforyce otaczającego nas świata z elementami turpizmu. Przez całe życie miłośniczka mitologii, lubi umieszczać w swoich pracach odniesienia do legend i mitów z różnych kultur. Paulina wykorzystuje swoje umiejętności malarskie jako sposób opowiadania narracji, koncentrując się na przeniesieniu na płótno własnych doświadczeń i uczuć. Zajmuje się głównie tradycyjnym malarstwem olejnym. Do ulubionej definicji sztuki artysty należy pogląd, że jest ona wolną interpretacją, przedstawieniem tego, co dla autora jest najpiękniejsze. Pamiętając o tym, że każdy ma swoją definicję piękna może być to niezwykły sposób na nawiązanie niezależnego dialogu pomiędzy odbiorcą a autorem, gdzie każdy spotyka się w różnych miejscach swojej percepcji i dodaje to twórczości głębi przekazu, co więcej sprawia, że sztuka nabiera innego wymiaru, ponieważ jest już odbierana poprzez filtr odczuć odbiorcy.

Absolwent wydziału plastyki częstochowskiej WSP (obecnie Akademia im. Jana Długosza). Tworzy w nurcie nazywanym na świecie “realizmem magicznym". Od 1998 roku jest obecny na rynku amerykańskim. W roku 2005 rozpoczął współpracę z nowojorską CFM Gallery, gdzie jego prace są prezentowane obok płócien Salvadore Dali, Leonor Fini, Michaela Parkesa. Obrazy prezentuje również w innych miastach USA m.in. San Francisco, Santa Fe. Jego twórczość cieszy się ogromnym zainteresowaniem publiczności. Prace Sętowskiego (obrazy, rysunki oraz rzeźby) były prezentowane w dwóch albumach - “Teatr Magiczny" (2000 r.) oraz “Muzeum Wyobraźni" (2003 r.), które ukazały się na rynku księgarskim nakładem wydawnictwa MUZA S.A. Wielokrotnie zdobiły też okładki książek, gazet, plakatów i podobnych wydawnictw. Artysta tworzy używając technik tradycyjnych, posiada też autorską galerię.

Rafał Olbiński (ur. 1943 w Kielcach) i jest najlepiej znany jako grafik i autor plakatów, które tworzył już od lat 60. Szybko wykształcił swój charakterystyczny styl - łagodny, barwny, nasycony kolorami, oparty na krajobrazach i kompozycjach z wieloma postaciami. W malarstwie nawiązuje do surrealizmu w stylu Rene Magritta i tworzy hipnotyzujące pejzaże lub abstrakcyjne scenki rodzajowe. Do teraz zresztą granica między jego plakatami a obrazami jest płynna - artysta sam przyznał, że „nawet kiedy ktoś dzisiaj zamawia u mnie plakat, to maluję obraz”.

Ivanka Nechyporuk urodziła się w 1994 roku w Niecieszynie, w obwodzie chmielnickim na Ukrainie. Uzyskała tytuł magistra na Kijowiecko-Podolskim Uniwersytecie Narodowym im. Iwana Ohijenki, specjalizując się w konserwacji dzieł sztuki. Od 2018 roku mieszka i pracuje w Kijowie. Tworzy głównie w stylu surrealistycznym, koncentrując się szczególnie na obrazach gęsi. Artystka wybrała tę formę wyrazu, aby przekazywać swoje wewnętrzne uczucia. Jej główne media to malarstwo, techniki mieszane i grafika.

Fuge Art – artysta i grafik, absolwent kierunku Grafika na Uniwersytecie Śląskim. Tworzy również studio projektowe, w którym łączy kreatywność z nowoczesną, minimalistyczną estetyką. Projekty powiązane z tą działalnością były wielokrotnie wyróżniane. Równolegle Fuge Art rozwija malarski projekt o tej samej nazwie — przestrzeń, w której eksploruje kolor, gest, fakturę i emocję. W swoich obrazach bada relacje między spontanicznością a kontrolą, tworząc prace otwarte na interpretacje i zakorzenione w intuicyjnym procesie twórczym.

Absolwent Wydziału Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki warszawskiej ASP. Jest uczniem miedzy innymi, prof. Rajmunda Ziemskiego. Jego malarstwo to przede wszystkim kolor, który dobiera i łączy bardzo ciekawie a zarazem kontrowersyjnie. Obrazy buduje płaszczyznowo, ale bardzo ciekawie łączy ze światłocieniem czy abstrakcją. W jego obrazach często można odnaleźć realistyczne lub symboliczne ujęte bardzo osobiście. Również jego martwe natury są pełne nie-realizmu, często z zagubioną perspektywą tworząc własny niepowtarzalny świat.

Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi na Wydziale Malarstwa i Rysunku. Członkini Mazowieckiego Związku Artystów Sztuk Pięknych. Laureatka II miejsca Pierwszego Przeglądu Twórczości Artystycznej "Paleta". Finalistka V Ogólnopolskiego Konkursu Malarskiego im. Leona Wyczółkowskiego, organizowanego przez ZPAP Okręg Bydgoski we współpracy z Galerią Miejską bwa w Bydgoszczy. Zajmuje się malarstwem olejnym na płótnie. Elementem kluczowym jej prac jest minimalizm, prostota formy, poszukiwanie wewnętrznego ładu, harmonii i spokoju, zarówno w kompozycji, jak i w kolorystyce. Charakterystyczny dla jej twórczości pejzaż, nie posiada zbędnych elementów. W swych malarskich poszukiwaniach i analizach, główny nacisk kładzie na odczucia, czystość kształtów i stonowanych barw.

Artur Adamczyk - malarz i architekt, absolwent szkoły artystycznej. W swojej twórczości łączy precyzję formy i myślenie przestrzenne z emocjonalnym podejściem do koloru, światła i symboliki postaci. Łączy realizm z metaforą, operując kontrastem światła i barwy, by tworzyć pełne wyrazu, introspektywne kompozycje. Swój debiut na aukcji sztuki współczesnej traktuje jako początek nowego etapu drogi artystycznej.

Absolwentka Wydziału Grafiki na Warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Zajmuje się rysunkiem, malarstwem, grafiką projektową i warsztatową. Głównym bohaterem jej twórczości jest człowiek. Postacie przedstawione na obrazach odzwierciedlają różne stany emocjonalne, które artystka kreuje poprzez kolor, jak i poprzez formę. Celem artystki jest pokazanie człowieka w relacji z samym sobą, jak i zmagającego się z otaczającą go rzeczywistością.

Monika Adamczyk, ur.1990, członek Warszawskiego Stowarzyszenia Plastyków. W swojej twórczości skupia się na prostocie formy, ograniczając liczbę elementów do niezbędnego minimum, co pozwala jej na wyrażenie głębokich emocji i refleksji. W swoich obrazach dąży do uchwycenia esencji formy, koloru i przestrzeni. Tworzy kompozycje pełne spokoju, skupienia i wewnętrznej równowagi, które w świecie pełnym nadmiaru bodźców stają się aktem świadomego wyciszenia. W swojej twórczości stara się uchwycić istotę emocji i relacji między kształtem a tłem.
Jej prace powstają z potrzeby wyciszenia i kontemplacji, są refleksją nad codziennością i przemijającymi momentami. Rezygnując z nadmiaru elementów obrazu pozwala wybrzmieć temu, co naprawdę istotne.
Inspirację czerpie z natury, codziennych obserwacji oraz emocji, które stara się przelać na płótno. Malarstwo traktuje jako formę osobistej ekspresji i sposób na uchwycenie chwil, które w codziennym pośpiechu często umykają uwadze. Poza malarstwem interesuje się również historią sztuki, co pomaga jej w poszukiwaniu własnego języka artystycznego.

Zjawisko lustrzanego odbicia obrazu od zawsze fascynowało artystów i skłaniało ich do refleksji na temat odzwierciedlania rzeczywistości. Zagadnienie to jest bliskie także Agnieszce Zabrodzkiej, której obrazy są pejzażami z motywem wody. Płaska powierzchnia lustra jeziora, stawu czy rzeki odbijająca pejzaż, tworzy nowe światy, daje możliwość włączenia w malarską rzeczywistość jej własnego powtórzenia. Tworzy się swoisty paradoks: lustro czy woda – to odbijające świat płaskie powierzchnie, które mają zobowiązania w czasie względem rzeczywistości, w przeciwieństwie do obrazu, które takich zobowiązań nie posiada. Lustro jest w sztuce starym, wymownym, wieloznaczeniowym motywem, a jego symbolika jest niesłychanie bogata.

Absolwentka Liceum Sztuk Plastycznych w Supraślu (dyplom z wyróżnieniem w Klasie Form Użytkowych w 1989 r.) oraz Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom z wyróżnieniem na wydziale Wzornictwa Przemysłowego, w pracowni projektowania u profesora Jerzego Porębskiego, otrzymała w 1995 r. Brała udział w wielu wystawach zbiorowych, konkursowych i poplenerowych w kraju i za granicą, m.in.: Międzynarodowa wystawa Akwareli, Salamanka, Hiszpania (2017); Wystawa Polskiej Akwareli, Plener malarski w Reichental, Niemcy (2017); Miedzynarodowa Wystawa Akwareli, Fabriano, Włochy (2017); XXV Humanum Mazurkas – Wystawa Polskich Akwarelistów, Ożarów Mazowiecki (2017); Palazzo del Monteferrato Mostra Internazionale I’Acquerello, Alessandria, Włochy (2017); wystawa grupowa akwarelistów, galeria 4 ART, Katowice (2016); świat Akwarelą Malowany, galeria spodki, białystok (2016); Wystawa Stowarzyszenia Akwarelistów Polskich, Karwina, Czechy (2015); I Międzynarodowa Wystawa Akwareli, Kazimierz Dolny (2015).

Julia Turbacz - urodzona w 2002 roku w Tarnobrzegu, studentka malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Artystka mówi o sobie: "Moja twórczość to przestrzeń, w której wspomnienia przeplatają się z codziennymi doświadczeniami. Jest próbą zrozumienia swojego życia wewnętrznego i oswojenia się z towarzyszącymi stanami emocjonalnymi. Inspirację często czerpię ze zdjęć, pozwalających mi wrócić pamięcią do tego co w danej chwili uznałam za istotne."

Paweł Grabowski urodził się w 1968 roku. Jest absolwentem wrocławskiej ASP o wszechstronnych zainteresowaniach. Rzeczywistość jest dla niego okazją do dobrej zabawy. Nie waha się próbować swoich sił w różnych dziedzinach ale w każdym projekcie zostawia swój kreatywny ślad. Jedną z jego ulubionych form spędzania wolnych chwil jest malarstwo. Eksperymentuje z akwarelą, olejem oraz akrylem. Kobiece postacie są inspiracją do twórczego poszukiwania formy i harmonijnych zestawień barw.

Alicja Skolicka (ur. 1999) – malarka i autorka form rzeźbiarskich, mieszka i pracuje w Krakowie. Absolwentka Wydziału Malarstwa ASP w Krakowie (2024). W swojej twórczości koncentruje się na malarstwie olejnym, tworząc nastrojowe obrazy balansujące między figuracją a onirycznością. Laureatka stypendiów Rektora ASP i programu Santander Universidades; wyróżniona w rankingu Kompas Młodej Sztuki 2024. Brała udział w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce.

Krzysztof Cieślak urodził się w 1962 roku (Golub-Dobrzyń). Od 1992 r. jest członkiem ZPAP okręgu toruńskiego. Uprawia malarstwo sztalugowe, fotografię, grafikę komputerową, projektowanie wydawnictw (www.studiowena.com). Jest zafascynowany sztuką antyku.

Brał udział w 18 wystawach indywidualnych między innymi w Toruniu, Włocławku, Sopocie, Malmö (Szwecja), Lubostroniu, Kielcach oraz w ponad 30 wystawach zbiorowych między innymi w Toruniu, Gorzowie Wielkopolskim, Lens (Francja), Warszawie, Gliwicach. Prace w zbiorach prywatnych i muzealnych.

Dyplom magisterski obroniła w 2016 roku w Instytucie Sztuki Uniwersytetu Opolskiego. Tematy wykorzystane w twórczości nawiązują do relacji międzyludzkich problemów życia doczesnego. Kilkukrotnie nagrodzona w konkursie "Cztery pory karykatury". Zdobyła drugie miejsce w konkursie na ilustrację do piosenek Jeremiego Przybory. Wzięła udział w licznych wystawach lokalnych i ogólnopolskich m.in. Konkurs Malarstwa Młodych Promocje w Legnicy i międzynarodowych we Włoszech, Niemczech i Brazylii.

Kacper Nurzyński zajmuje się rzeźbą, sztuką performance, filmem i fotografią. Jest absolwentem Wydziału Sztuki Mediów ASP w Warszawie. Ukończył pracownię prof. Grzegorza Kowalskiego. Jest laureatem konkursów m.in. wystawy ComingOut - Najlepszych Dyplomów ASP w Warszawie, otrzymał srebrny medal na XIV Biennale Plakatu Fotograficznego w Płocku, zdobył nagrodę główną na wydarzeniu „Park Sztuki” w Białej Podlaskiej. Jego dwa filmy: „Wibracja Trzynastki” i „Widzenia” znajdują się w depozycie Filmoteki Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Był stypendystą ZAiKS. Oprócz pracy twórczej zajmuję się również edukacją artystyczną – prowadzi autorski kurs Rzeźba z Wyobraźni w warszawskim Studio Tworzymy.

Rafał Olbiński (ur. 1943 w Kielcach) i jest najlepiej znany jako grafik i autor plakatów, które tworzył już od lat 60. Szybko wykształcił swój charakterystyczny styl - łagodny, barwny, nasycony kolorami, oparty na krajobrazach i kompozycjach z wieloma postaciami. W malarstwie nawiązuje do surrealizmu w stylu Rene Magritta i tworzy hipnotyzujące pejzaże lub abstrakcyjne scenki rodzajowe. Do teraz zresztą granica między jego plakatami a obrazami jest płynna - artysta sam przyznał, że „nawet kiedy ktoś dzisiaj zamawia u mnie plakat, to maluję obraz”.

Studiował estetykę w Instytucie Filozofii UW. Równolegle uprawia różne dziedziny sztuki. Już w czasach studenckich stał się znany jako artysta estradowy, jeden z luminarzy gatunku zwanego "poezją śpiewaną". Brał udział w około 3000 koncertów. Zdobył wiele nagród w festiwalach. Jako autor napisał około 800 piosenek, z których wiele stało się przebojami wykonywanymi przez czołowych artystów polskiej estrady. Ma za sobą liczne nagrania, programy telewizyjne i radiowe. Autor kilku książek. Wielokrotny stypendysta i laureat nagród i odznaczeń.

Nikifor Krynicki, niedoceniany przez długie lata, zyskał należytą sławę dopiero w ostatnich latach swojego życia. Był samotnikiem pochłoniętym malarstwem. Chociaż odkryto go po raz pierwszy w 1930 roku, dopiero w latach 50. jego dzieła zyskały szersze grono odbiorców. Był samoukiem, tworzył w stylu prymitywizmu i stosował niewielkie formaty prac. Odcisnął piętno na polskiej sztuce współczesnej i jest obecnie uważany za jednego z najwybitniejszych artystów polskich.

Studiował na Wydziale Grafiki ASP w Warszawie w latach 1976-1981. Dyplom otrzymał w pracowni plakatu prof. Henryka Tomaszewskiego. Od lat 80. zajmuje się równolegle malarstwem i grafiką, często je łącząc. W latach 80. współtworzył zjawisko Nowej Ekspresji w malarstwie, będąc zarazem uczestnikiem ruchu kultury niezależnej, kontestującej oficjalne życie artystyczne w stanie wojennym.

Hanna Bakuła – znana malarka, pisarka i publicystka – jest absolwentką Wydziału Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Na wizytówce ma napisane "osoba kontrowersyjna" i za taką uchodzi. W 1981 roku zamieszkała na Manhattanie i pozostała w Stanach do 1989 roku. Zdobyła tam wiele prestiżowych nagród , w tym stypendium IREX z rekomendacji Fundacji Guggenheima, projektowała kostiumy i scenografię do spektakli off- Broadway, za które dostała nagrodę New York Timesa. Jest również laureatką Festiwalu Malarzy Słowiańskich w Nowym Jorku. Malowała portrety pastelą i tam została nazwana przez krytyków "Witkacym w spódnicy."

Katarzyna Czajka (ur. 28 lipca 1959), członek Związku Artystów Plastyków Polska Sztuka Użytkowa, od najmłodszych lat przejawiała zdolności plastyczne. Sytuacja życiowa uniemożliwiła jej wybór studiów zgodnych z zainteresowaniem i zmusiła do podjęcia innej drogi zawodowej. Jednak pasja tworzenia towarzyszyła jej stale, pozwalając wykreować określony proces twórczy, który doprowadził do tworzenia różnymi technikami, ale zawsze z konsekwencją dążąc do przekazania przesłania, jakie sobie zamierzyła.

Urodzony w 1974 roku. Współzałożyciel grupy artystycznej VIA – Volna Inicjatywa Artystyczna. Pracownię ma w Józefosławiu. Prowadzi projekt malowania miniatur życia codziennego i krajobrazów, które pokazuje jako Skład Pejzaży Powszednich. Duże formaty obrazów powstają zwykle w jego pracowni, mniejsze maluje alla prima w plenerze. Tworzy malarstwo refleksyjne, kolorowe i pogodne, które pozostawia odbiorcy dużą przestrzeń na własną interpretację. Bardzo ważnym tematem w jego twórczości są ludzie, portrety, natura, jej cykl i trwanie. Gruba warstwa nałożonej farby, bogata struktura i różnorodność koloru wciągają odbiorcę w jego własną podróż w odkrywaniu świata zawartego w obrazach.

Polski tytan rzeźby, niekwestionowany mistrz, którego prace stoją w całej Europie. Igor Mitoraj (1944-2014), zainspirowany m.in. antykiem, wykształcił charakterystyczny styl, którego znakiem rozpoznawczym są usta - niejako podpis artysty. Skupiał się na ludzkim ciele - twarzach, torsach, czy głowach. Nierzadko pojawiały się na nich zadrapania, blizny czy bandaże.

W latach 2003 - 2006 studiowała matematykę na wydziale MIM Uniwersytetu Warszawskiego. Choć studiów tych nie ukończyła, to matematykę nadal uważa za aspekt niezwykle istotny w swoim życiu, mający pośredni wpływ na inspiracje i motywy jej obrazów. Malarstwem i rysunkiem interesuje się od najmłodszych lat. Od dziecka uczęszczała na zajęcia plastyczne, brała aktywny udział w zajęciach ze scenografii, tkactwa artystycznego, malarstwa, a także rzeźby. Oprócz malarstwa jej pasją są również hodowla koni i jeździectwo. W latach 2014 - 2020 zajmowała się zawodowo rehabilitacją i treningiem koni sportowych, zarówno w Polsce, jak i za granicą. Od 2020 roku maluje już zawodowo, zdobywając coraz więcej doświadczenia w tej dziedzinie sztuki, nieustannie rozwijając swoje umiejętności malarskie.

Katarzyna Czajka (ur. 28 lipca 1959), członek Związku Artystów Plastyków Polska Sztuka Użytkowa, od najmłodszych lat przejawiała zdolności plastyczne. Sytuacja życiowa uniemożliwiła jej wybór studiów zgodnych z zainteresowaniem i zmusiła do podjęcia innej drogi zawodowej. Jednak pasja tworzenia towarzyszyła jej stale, pozwalając wykreować określony proces twórczy, który doprowadził do tworzenia różnymi technikami, ale zawsze z konsekwencją dążąc do przekazania przesłania, jakie sobie zamierzyła.

Hanna Bakuła – znana malarka, pisarka i publicystka – jest absolwentką Wydziału Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Na wizytówce ma napisane "osoba kontrowersyjna" i za taką uchodzi. W 1981 roku zamieszkała na Manhattanie i pozostała w Stanach do 1989 roku. Zdobyła tam wiele prestiżowych nagród , w tym stypendium IREX z rekomendacji Fundacji Guggenheima, projektowała kostiumy i scenografię do spektakli off- Broadway, za które dostała nagrodę New York Timesa. Jest również laureatką Festiwalu Malarzy Słowiańskich w Nowym Jorku. Malowała portrety pastelą i tam została nazwana przez krytyków "Witkacym w spódnicy."

Córka poety Jan Brzechwy. Studiowała na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie u prof. Eugeniusza Eibischa, w 1955 roku otrzymała dyplom. Artystka zajmuje się malarstwem olejnym, rysunkiem i ilustracją. Jej sztuka jest narracyjna, opowiada o samotności, lękach, radości, przyjaźni i miłości. Jej świat jest poetycki, bliski świata dziecięcej wyobraźni, jednocześnie świata groteski. Jej obrazy budzą skojarzenia z dziecięcymi teatrzykami z płócien Tadeusza Makowskiego. W 1955 roku została członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków.

Polski tytan rzeźby, niekwestionowany mistrz, którego prace stoją w całej Europie. Igor Mitoraj (1944-2014), zainspirowany m.in. antykiem, wykształcił charakterystyczny styl, którego znakiem rozpoznawczym są usta - niejako podpis artysty. Skupiał się na ludzkim ciele - twarzach, torsach, czy głowach. Nierzadko pojawiały się na nich zadrapania, blizny czy bandaże. Artysta o międzynarodowej renomie, którego monumentalne rzeźby wpisane są w przestrzeń wielu europejskich miast. Inspirując się antykiem, tworzył formy naznaczone fragmentarycznością i śladem czasu – pęknięcia, bandaże i niedoskonałości stają się metaforą kondycji współczesnego człowieka.

Nikifor Krynicki, niedoceniany przez długie lata, zyskał należytą sławę dopiero w ostatnich latach swojego życia. Był samotnikiem pochłoniętym malarstwem. Chociaż odkryto go po raz pierwszy w 1930 roku, dopiero w latach 50. jego dzieła zyskały szersze grono odbiorców. Był samoukiem, tworzył w stylu prymitywizmu i stosował niewielkie formaty prac. Odcisnął piętno na polskiej sztuce współczesnej i jest obecnie uważany za jednego z najwybitniejszych artystów polskich.

Stefan Gierowski, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej awangardy powojennej, redefiniuje pojęcie obrazu poprzez abstrakcję i światło. Jego prace nie przedstawiają rzeczywistości – one ją konstruują. Kolor i przestrzeń stają się narzędziem percepcji, prowadząc widza ku doświadczeniu czysto wizualnemu, niemal medytacyjnemu.