Zjawisko lustrzanego odbicia obrazu od zawsze fascynowało artystów i skłaniało ich do refleksji na temat odzwierciedlania rzeczywistości. Zagadnienie to jest bliskie także Agnieszce Zabrodzkiej, której obrazy są pejzażami z motywem wody. Płaska powierzchnia lustra jeziora, stawu czy rzeki odbijająca pejzaż, tworzy nowe światy, daje możliwość włączenia w malarską rzeczywistość jej własnego powtórzenia. Tworzy się swoisty paradoks: lustro czy woda – to odbijające świat płaskie powierzchnie, które mają zobowiązania w czasie względem rzeczywistości, w przeciwieństwie do obrazu, które takich zobowiązań nie posiada. Lustro jest w sztuce starym, wymownym, wieloznaczeniowym motywem, a jego symbolika jest niesłychanie bogata.