Artystka wizualna tworząca obrazy inspirowane nocnym niebem, kosmosem oraz naturą. W swojej twórczości łączy malarstwo pejzażowe z elementami symboliki i baśniowości, budując obrazy o spokojnym, nocnym charakterze. W jej pracach pojawiają się motywy gór, lasów, zwierząt oraz nieba. Charakterystyczne dla jej twórczości są ciemne, głębokie palety barw, światło gwiazd i księżyca oraz obecność złota jako istotnego elementu kompozycji. Artystka preferuje większe formaty i często sięga po okrągłe podłoża.

Opis pracy „Wylogowani”

Prezentowana praca Moniki Libeluli to niezwykle trafna i aktualna opowieść o współczesnym człowieku – jego potrzebie bliskości, radości i powrotu do świata realnych doświadczeń.

Kompozycja obrazu zbudowana jest z setek drobnych sylwetek ludzkich, które tworzą wyraźny, zamknięty krąg – symbol wspólnoty, jedności oraz przestrzeni spotkania. W jego obrębie rozgrywa się scena pełna życia: ludzie tańczą, śmieją się, rozmawiają, spacerują, spotykają się ze znajomymi i rodziną. To zbiorowy moment radości – jakby uchwycona w czasie wspólna celebracja życia, spontaniczna impreza pod gołym niebem.

Postacie ukazane są w ruchu – dynamiczne, lekkie, pełne energii. Widz niemal słyszy muzykę, czuje rytm i atmosferę swobodnej zabawy. To świat bez ekranów, bez rozproszenia – świat obecności „tu i teraz”.

Artystka pozostawia wokół sceny dużą, jasną przestrzeń, która działa jak oddech i kontrast wobec przeładowanej cyfrowo rzeczywistości. Ta pustka nie jest brakiem – jest przestrzenią wolności, zaproszeniem do wejścia i dołączenia do tej wspólnoty.

Tytuł „Wylogowani” nabiera tutaj bardzo czytelnego i poruszającego znaczenia. To gest świadomego wyjścia z wirtualnego świata – odłożenia telefonu, zamknięcia laptopa i powrotu do tego, co prawdziwe: ruchu, relacji, spotkania i wspólnej zabawy.

To także obraz o ogromnym walorze edukacyjnym i emocjonalnym – szczególnie dla młodszego pokolenia, przypominający, że rzeczywistość istnieje poza ekranem. Że prawdziwe emocje, przyjaźnie i radość nie dzieją się online, lecz między ludźmi.

Styl Moniki Libeluli – syntetyczny, lekki i niezwykle świadomy – sprawia, że mimo minimalistycznej formy obraz pulsuje życiem. Każda sylwetka to osobna historia, a razem tworzą one harmonijną, pełną pozytywnej energii całość.

Walory kolekcjonerskie i inwestycyjne

„Wylogowani” to praca idealnie wpisująca się w aktualne nurty sztuki współczesnej:

silny, aktualny przekaz społeczny

uniwersalny temat relacji i życia poza światem cyfrowym

wyjątkowa lekkość i dekoracyjność kompozycji

pozytywna, przyciągająca emocjonalnie narracja

To obraz, który świetnie odnajdzie się zarówno w przestrzeni prywatnej, jak i nowoczesnych wnętrzach komercyjnych, a jednocześnie posiada realny potencjał wzrostu wartości.

Podsumowanie

„Wylogowani” to malarskie zaproszenie:

wyjdź, odłóż telefon, spotkaj się, zatańcz, pobaw się.

Monika Libelula – artystka malarstwa współczesnego

Monika Libelula należy do grona współczesnych polskich artystek, których twórczość wyrasta z głębokiej, rodzinnej tradycji sztuki. Jej droga artystyczna nie jest przypadkiem – sztuka towarzyszyła jej od najmłodszych lat, a w rodzinie obecne były wybitne osobowości związane z malarstwem i konserwacją dzieł sztuki.

Jedna z jej ciotek uczestniczyła w pracach konserwatorskich przy renowacji fresków w Kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie, miejscu uznawanym za jedno z najważniejszych arcydzieł światowego malarstwa. Druga z krewnych artystki zdobyła pierwszą nagrodę w europejskim konkursie malarstwa portretowego w czasach PRL, co w tamtym okresie stanowiło ogromne wyróżnienie i potwierdzenie wysokiego poziomu artystycznego.

Dorastanie w tak silnym środowisku artystycznym miało ogromny wpływ na rozwój Moniki Libeluli. Jej twórczość charakteryzuje się wrażliwością na kolor, subtelną narracją oraz umiejętnością budowania atmosfery obrazu. Artystka chętnie sięga po motywy zaczerpnięte z natury, codzienności oraz emocjonalnych obserwacji świata, tworząc kompozycje o poetyckim i refleksyjnym charakterze.

W swoich pracach Libelula posługuje się przede wszystkim techniką malarstwa akrylowego i akwareli, często budując obraz warstwowo, z dużą dbałością o detal i światło. Jej obrazy pojawiają się na aukcjach sztuki współczesnej oraz w sprzedaży galeryjnej, gdzie przyciągają uwagę kolekcjonerów poszukujących autentycznej, osobistej wypowiedzi malarskiej.

Twórczość Moniki Libeluli jest przykładem harmonijnego połączenia tradycji artystycznej przekazywanej w rodzinie z indywidualnym, współczesnym językiem malarskim, dzięki czemu jej prace zyskują rozpoznawalny charakter i coraz większe zainteresowanie odbiorców.

Prezentowany zestaw trzech obrazów autorstwa Khrystyna Hladka to spójna, elegancka kompozycja malarska ukazująca ekspresyjne portrety kogutów – symbol siły, dumy i naturalnej energii. Każda praca emanuje intensywnością koloru oraz charakterystyczną dla artystki wyrazistą fakturą pociągnięć pędzla.

Uwaga:
Istnieje możliwość zakupu pozostałych trzech prac artystki, które tworzą z prezentowanym obrazem spójną serię / tryptyk kompozycyjny.

Prace te dostępne są w Galerii, a ich zestawienie tworzy niezwykle efektowną, dekoracyjną całość, idealnie prezentującą się jako większa kompozycja na ścianie.

Na ostatnim zdjęciu aukcji przedstawiono wizualizację wszystkich 3 obrazów, które razem budują harmonijną i wyjątkowo malarską narrację.

Dzięki rozbudowanej, starannie dobranej oprawie każda z prac zyskuje reprezentacyjny charakter i znacznie większą obecność we wnętrzu.

Prezentowany zestaw trzech obrazów autorstwa Khrystyna Hladka to spójna, elegancka kompozycja malarska ukazująca ekspresyjne portrety kogutów – symbol siły, dumy i naturalnej energii. Każda praca emanuje intensywnością koloru oraz charakterystyczną dla artystki wyrazistą fakturą pociągnięć pędzla.

Format i wymiary


Ekskluzywna oprawa – podwójne passe-partout i slip

Obrazy zostały oprawione w sposób niezwykle przemyślany i harmonijny kolorystycznie.

Zastosowano podwójne passe-partout:

wewnętrzne w głębokiej czerwieni, idealnie korespondującej z intensywną barwą grzebieni i ciepłymi tonami upierzenia,

zewnętrzne w szlachetnym, ciepłym brązie, które nadaje kompozycji elegancji i wizualnej głębi.

Całość subtelnie domyka złoty slip (wewnętrzna listwa), który wprowadza świetlisty akcent i podkreśla malarski charakter prac.


Szlachetna, złocona rama

Oprawę wieńczy szeroka, klasyczna rama w odcieniu postarzanego złota. Jej struktura i delikatna faktura powierzchni nadają całości prestiżowy, ponadczasowy charakter.

Złoto ramy idealnie współgra z ciepłą paletą obrazów – czerwieniami, oranżami i złamanymi brązami – tworząc harmonijną, dopracowaną całość. Rama nie dominuje nad dziełem, lecz szlachetnie je podkreśla, czyniąc z każdego obrazu pełnoprawny, galeryjny obiekt sztuki.


Khrystyna Hladka to artystka o ugruntowanej pozycji na rynku sztuki, konsekwentnie i świadomie budująca swoją karierę od wielu lat. Absolwentka Architektury Wnętrz na Lwowskiej Akademii Sztuk Pięknych, łączy w swojej twórczości wrażliwość malarską z głębokim rozumieniem przestrzeni, światła i kompozycji.

Pochodząca z Ukrainy, obecnie mieszka i tworzy pod Warszawą – w otoczeniu natury, która stanowi główne źródło jej inspiracji. Przepiękne krajobrazy i obecność ptactwa sprawiają, że jej twórczość wyrasta z autentycznej obserwacji świata – tak jak u dawnych mistrzów czerpiących bezpośrednio z natury.


Artystka obecna wyłącznie w najlepszych galeriach

Prace Khrystyna Hladka znajdują się w najbardziej prestiżowych galeriach w Polsce i za granicą. Jej obrazy dostępne są wyłącznie poprzez renomowane galerie sztuki – co dodatkowo podkreśla ich rangę kolekcjonerską.

Jest artystką niezwykle rozchwytywaną – większe formaty powstają ponad miesiąc, dlatego liczba prac dostępnych w ciągu roku jest bardzo ograniczona. To sprawia, że zakup jej obrazu jest wydarzeniem, a nie codzienną transakcją. Każde dzieło to efekt czasu, skupienia i perfekcyjnego dopracowania detalu.


Dynamiczny rozwój i fenomenalny potencjał inwestycyjny

Jednym z najbardziej zauważalnych aspektów jej kariery jest dynamiczny potencjał rozwojowy. Z roku na rok wyraźnie widać postęp w sposobie przedstawiania formy, operowaniu światłem oraz budowaniu głębi kompozycji.

Jej warsztat staje się coraz bardziej dojrzały, a jednocześnie zachowuje świeżość i artystyczną odwagę. Ewolucja stylu, coraz większa precyzja realistyczna oraz konsekwentne budowanie rozpoznawalnej estetyki stanowią rewelacyjny i fenomenalny prognostyk na przyszłość.

Dla kolekcjonerów oznacza to nie tylko obcowanie z wysoką jakością artystyczną, ale również realny potencjał wzrostu wartości prac w kolejnych latach.


Mistrzyni realistycznych przedstawień ptaków

Centralnym motywem jej twórczości są ptaki – zarówno majestatyczne pawie symbolizujące królewskość i nieśmiertelność, jak i gatunki zamieszkujące polski krajobraz.

Artystka wychowała się na wsi, w naturalnym otoczeniu przyrody, co dało jej wyjątkową wrażliwość na subtelność ruchu, strukturę piór i charakter ptasich sylwetek. Jej prace cechuje hiperrealistyczna precyzja, głębia spojrzenia oraz doskonałe operowanie światłem.

Szczególnie charakterystyczne są zestawienia kolorystyczne – złoto i granat, które wprowadzają do kompozycji nutę luksusu i ponadczasowej elegancji.


Podróże jako źródło koloru i energii

Liczne podróże – zwłaszcza do dzikich i autentycznych zakątków Azji – stanowią dla niej niewyczerpane źródło inspiracji. Różnorodność kultur, światła i pejzaży przekłada się na bogactwo barw oraz głębię emocjonalną jej prac.

To właśnie doświadczenie świata sprawia, że jej obrazy są nie tylko realistyczne, ale również nasycone historią i wewnętrzną narracją.


Siła i subtelność kobiecej natury

Jako kobieta artystka często wplata w swoje kompozycje motyw siły i delikatności kobiecej natury. W jej rozumieniu kobiecość to synteza subtelności i determinacji – harmonijne połączenie miękkości i wewnętrznej mocy.

Malując, przekazuje emocje trudne do wyrażenia słowami. Tworzy z energią i radością, wierząc, że pozytywna wibracja przenika każdą linię, fakturę i kolor jej dzieła.


Sztuka, która łączy naturę, elegancję i kolekcjonerską wartość

Twórczość Khrystyna Hladki to połączenie nowoczesnej elegancji, architektonicznej świadomości przestrzeni oraz głębokiego zakorzenienia w naturze. Jej obrazy nie są jedynie dekoracją – stanowią wyraz dojrzałej, konsekwentnej drogi artystycznej oraz świadomej pracy nad jakością i detalem.

To propozycja dla kolekcjonerów ceniących:

unikalność i ograniczoną dostępność,

najwyższy poziom warsztatu realistycznego,

prestiż galerii reprezentujących artystkę,

dynamiczny rozwój i wyraźny potencjał wzrostu wartości,

ponadczasową estetykę inspirowaną naturą.


Khrystyna Hladka to nazwisko, które coraz mocniej zaznacza swoją obecność w świecie współczesnego malarstwa – subtelnie, ale zdecydowanie, z bardzo obiecującą przyszłością.

Opis

To niezwykle subtelna, a jednocześnie emocjonalnie gęsta kompozycja, w której realistyczny portret spotyka się z poetycką symboliką natury. „Wróble” to praca, która operuje ciszą, światłem i ruchem – budując atmosferę delikatną, ale pełną znaczeń.


Symbolika i narracja

Centralną postacią jest młoda kobieta o spokojnym, lekko zamyślonym spojrzeniu. Jej twarz nie wyraża skrajnych emocji – zamiast tego widzimy stan zawieszenia, refleksji, wewnętrznej obecności.

Wokół niej pojawiają się wróble w locie – dynamiczne, uchwycone w różnych fazach ruchu. Ich skrzydła niemal przenikają przez twarz bohaterki, tworząc efekt przenikania się świata wewnętrznego i zewnętrznego.


Wróble symbolizują:
codzienność, myśli, ulotność chwili, ale też wolność i lekkość.


Ich obecność można odczytać jako:
natłok myśli
próbę uwolnienia
albo moment przejścia – od ciszy do ruchu


To obraz bardzo osobisty, a jednocześnie uniwersalny.


Warsztat i technika
Praca została wykonana w klasycznej technice ołówka, z ogromną dbałością o detal i światło.

Miękkie przejścia tonalne, precyzyjna kreska oraz doskonałe operowanie światłocieniem nadają kompozycji głębię i lekkość jednocześnie.


Szczególną uwagę przyciąga:
dynamika skrzydeł ptaków
subtelność modelowania twarzy
delikatność włosów i przejść tonalnych


To przykład dojrzałego, świadomego rysunku, w którym minimalizm środków daje maksymalny efekt emocjonalny.

Opis Subtelna i pełna ekspresji akwarela autorstwa Tatiany Majewskiej – artystki specjalizującej się w przedstawieniach baletnic. Jej prace wyróżnia niezwykła lekkość formy, swoboda pociągnięcia pędzla oraz umiejętność uchwycenia ruchu i ulotności chwili. Delikatna paleta barw oraz oszczędna kompozycja nadają scenie poetycki, niemal eteryczny charakter.
Praca została profesjonalnie oprawiona w eleganckie, ręcznie wycinane passe-partout, które subtelnie podkreśla kompozycję oraz w klasyczną czarną ramę, idealnie eksponując walory artystyczne dzieła. Całość prezentuje się wyjątkowo estetycznie i jest gotowa do zawieszenia.
Dzieło stanowi doskonałą propozycję dla miłośników baletu, sztuki współczesnej oraz kolekcjonerów akwareli o wysokich walorach estetycznych.


Tatiana Majewska – urodziła się w 1961 r. w Rosji w Joszkar – Olińskiej Republice Autonomicznej Marij – Eł (Powołże). Jest absolwentką Akademickiej Szkoły Artystycznej w Joszkar – Ole (1997 – 1981) oraz Omskiego Instytutu Sztuki w Omsku na Syberii (1982 – 1987), gdzie otrzymała dyplom magistra sztuk. Od 20 lat mieszka w Polsce, gdzie tworzy w technice olejnej i akwarelowej. Maluje portrety, akty, sceny rodzajowe, pejzaże, kwiaty, martwą naturę. Uczestniczy w wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. Zajmowała się konserwacją zabytków. Pracowała m. in. w zespole konserwatorów zajmujących się renowacją w: Archikatedrze w Lublinie, Bazylice w Krakowie, Klasztorze na Jasnej Górze oraz wielu innych. Jej obrazy doceniane są przez kolekcjonerów na całym świecie, m. in. w USA, Rosji, Niemczech i Polsce. Artystka należy do Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Warszawskiego oraz Stowarzyszenia Akwarelistów Polskich.

Malarstwo Tatiany Majewskiej to furtka do tajemniczego świata, to nagość która nie zawstydza; to zmysłowość; to ruch zaklęty w płótnie. Przedstawione kobiety, otulone światłocieniem przedstawiają obraz subtelny ale i bezkompromisowy. Artystka sięga po realizm, wprowadzając odbiorcę w metafizyczny, tajemniczy świat Świat, wciąż obecny obok nas, a jednak daleki i fantastyczny.

Najważniejsze wystawy indywidualne i zbiorowe:

2012 r. | Związek Polskich Artystów Plastyków | Gdańsk, Polska2014 r. | Galeria Spiegel 2014 | Minden, Niemcy2015 r. | Związek Polskich Artystów Plastyków | Warszawa, Polska2016 r. | RONiK | Praga, Czechy

2017 r. | 19th European Watercolour Exhibition | Avignon, Francja2017 r. | Wystawia SAP | Haldensleben, Niemcy2017 r. | Fabriano in AQUARELLO | Fabriano, Włochy

2018 r. | 21 ECWS European Watercolour | Kraków, Polska2018 r. | 5 Biennale d Aquarelle du Bassin d Arkachon | Francja2019 r. | Galeria ATTYKA | Kazimierz Dolny, Kraśnik, Janów Lubelski

2019 r. | Przestrzeń transgraniczna w sztuce | Rosja, Moskwa | Włochy, Fabriano | Polska, Pałac Zamojskich w Kozłówce2020 r. | Aigullon Festival International | Francja 2020 r. | IX Międzynarodowy Festiwal Brunona Schulza | Ukraina, Drohobycz


2020 r. | Wystawy online: 2nd Universal Watercolour Exposition, Step by Step - international watercolor art competition | Moskwa 2020 r. | Magie des lichts- aquarellen malerei galerie Spiegel Barbara J.Warcholek Minden | Germany2021 r. | 6 Biennale d Arcachon | Francja

Renata Siewierska jest malarką związaną z Lublinem, tworzącą w ramach współczesnego malarstwa figuratywnego z wyraźnym naciskiem na nastrojowość, światło i emocjonalną głębię obrazu. Jej prace wyróżniają się subtelną wrażliwością kolorystyczną, harmonijną kompozycją oraz indywidualnym językiem wypowiedzi malarskiej.
Twórczość artystki koncentruje się na człowieku, atmosferze chwili i relacji przestrzeni z formą. Jej obrazy oddziałują poprzez świadome zestawienia barw i światła, prowadząc widza w obszar refleksji bardziej indywidualnej niż narracyjnej. Faktura i struktura powłoki malarskiej są ważnym elementem kompozycji — Siewierska świadomie poszukuje równowagi pomiędzy materią farby a sugestią znaczenia, unikając dosłowności na rzecz wrażeniowej obecności obrazu.
Istotnym etapem w rozwoju jej języka malarskiego było doskonalenie techniki pracy szpachlą.
Artystka pogłębiała swoje umiejętności w praktyce warsztatowej poza granicami Polski, zdobywając doświadczenie i inspiracje w środowisku włoskich mistrzów technik malarskich — co w znaczący sposób wpłynęło na jej sposób operowania fakturą, gestem i intensywnością barwy. (Prosimy o potwierdzenie szczegółów edukacji / mentorów — jeśli chcesz, doprecyzuję ten fragment tak, aby był w 100% zgodny ze źródłami.)
Twórczość Renaty Siewierskiej cieszy się uznaniem kolekcjonerów prywatnych oraz odbiorców poszukujących sztuki wyrafinowanej formalnie i pełnej emocjonalnej głębi. Jej obrazy znakomicie odnajdują się zarówno w przestrzeniach prywatnych, jak i publicznych, wnosząc do wnętrz spokój, harmonię i uniwersalny ład estetyczny.
Artystka konsekwentnie rozwija własną drogę twórczą, pozostając wierną malarstwu jako podstawowemu medium wypowiedzi, i oferuje widzowi obrazy, które są jednocześnie intymne i uniwersalne.

Urodzona w 1956 r, wykształcenie wyższe. Absolwentka Uniwersytetu Architektury i Inżynierii w Kijowie.. Artystka-malarka, wykładowczyni malarstwa i rysunku.
Członkini Narodowego Związku Malarzy Ukrainy. Od 2015 roku, sekcji malarstwa Kijowskiej organizacji Związku Plastyków, Kijów, Ukraina.
Artystka pracuje w różnych stylach i dziedzinach: malarstwa (sztalugowego, monumentalnego, m.in. tworzenie malowideł naściennych), grafiki, desingu.
Uczestnictwo w pracach związanych z restaurowaniem malarstwa, konserwacją dzieł sztuki.
Technika i tematyka malarstwa: wykonywanie obrazów - olej, akryl na płótnie, na desce, grafika.
Wśród tematów: pejzaże (plain air) m.in. marynistyczne (obecnie z cyklu pomorskiego O Bałtyku), martwa natura, portrety, abstrakcja i dzieła malarstwa religijnego (ikony)
Obecnie: wykładowczyni na Wyższej uczelni artystycznej w Kijowie. Wśród przedmiotów znajduje się: rysunek, malarstwo, teoria koloru (kolorystyka), historia sztuki.
Od 2005 roku do teraz - prowadzenie zajęć artystycznych malarskich w szkole plastycznej 'Art Studio na Livomu Berezi' (Kijów, Ukraina), w swojej pracowni w Kijowie.
Przekazanie wiedzy poprzez systematyczne organizowanie warsztatów, szkolenia na wyjazdach plenerowych, zajęcia indywidualne.
W nauce rysunku i malarstwa - indywidualne podejście do każdego ucznia.
'Twórczość uchyla drzwi z wnętrza artysty na zewnątrz, do nowych możliwości, do zbliżenia się z widzem, gdzie artysta otwiera przed ludźmi obcymi swój wewnętrzny świat'
Kwalifikacje oraz doświadczenie: W tworzeniu stylowych rozwiązań (pomysły, kolorystyka) dla projektowania wnętrz, obrazy na zamówienia (martwa natura, portrety, kompozycje, pejzaże, abstrakcje) technika klasyczna, 'ala prima', graficzna, malowidła ścienne, ikony, obrazy designerskie do pomieszczeń mieszkalnych i biurowych.

Referencje:
-Cataloque Dali opublikowany we współpracy S.P.A,D.E.M i Salvadorem Dali, wydany przez Art. Graphic International Paris
- Dali , Bibliotheca Universalis wyd. Taschen

Litografia Salvadora Dalí przedstawiająca Matkę Boską z Gwadelupy (Nuestra Señora de Guadalupe) to fascynujące dzieło, które łączy tradycyjną ikonografię religijną z unikalnym stylem hiszpańskiego surrealisty.

Dalí stworzył tę pracę w 1959, co przypada na okres jego tzw. mistycyzmu nuklearnego. W tym czasie artysta odszedł od czystego prowokacyjnego surrealizmu na rzecz tematów religijnych, naukowych i klasycznych.

Po II wojnie światowej Dalí przeżył nawrócenie na katolicyzm (choć zawsze w swoim, ekscentrycznym wydaniu). Zaczął łączyć wiarę z odkryciami fizyki kwantowej. W „Matce Boskiej z Gwadelupy” widać to poprzez sposób, w jaki postać jest przedstawiona – nie jako statyczny obraz, ale jako istota emanująca kosmiczną energią.

Dalí często łączył wizerunek Matki Boskiej z Gwadelupy z symbolem róży (odwołanie do cudu na wzgórzu Tepeyac, gdzie róże zakwitły zimą). W niektórych wersjach tej litografii postać Maryi wydaje się wyłaniać z wnętrza gigantycznego kwiatu lub jest nim otoczona.

Dla Dalego Matka Boska z Gwadelupy była symbolem połączenia Starego i Nowego Świata oraz dowodem na to, że sacrum może przejawiać się w materii. Artysta uważał, że współczesna nauka (fizyka cząstek) tylko potwierdza istnienie boskiego porządku, a postać Maryi była dla niego uosobieniem tej „boskiej geometrii”.

W 1958 roku Dalí namalował wielkoformatowy obraz olejny o tym samym tytule, który obecnie znajduje się w kolekcji Studiów Filmowych Universal (Universal Studios) w USA.

Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Don Quichotte ou l’Éloge de la Folie jest jedną z cyklu prac Salwadora Dali pod wspólnym tytułem Dalinian Horses.
Seria ta obejmuje 18 litografii, których motywem przewodnim jest koń. Są to następujące prace: Neptune (Neptun); Pégase (Pegaz); Le Cheval de Troie (Koń trojański); Bucéphale (Bucefał); Le Chevalier Romain (Kawalerzysta rzymski); Le Centurion (Centurion); Le Cheval de Caligula (Koń Kaliguli); Le Cheval de Triomphe (Koń triumfu); Saint Georges (Święty Jerzy); La Licorne (Jednorożec); Le Chevalier Chrétien (Rycerz chrześcijaństwa); Lady Godiva; Le Cheval de Course (Koń wyścigowy); Le Cheval de Labeur (Koń pracy); Le Picador (Pikador); Don Quichotte ou l’Éloge de la Folie (Don Kichot - pochwała szaleństwa);Le Cheval de la Mort (Koń śmierci); Le Cheval de Printemps (Koń wiosny).

Cykl prac Salvadora Dalego znany jako "Dalinian Horses" jest kwintesencją fascynacji Dalego symboliką konia. Konie były jednym z motywów często wykorzystywanych przez Dalego w różnych dziełach, ponieważ reprezentowały dla niego siłę, wolność, elegancję i duchowy wymiar człowieka.
Dali często odwoływał się do postaci z mitologii greckiej i rzymskiej, takich jak Pegaz czy konie Heliosa ciągnące rydwan Słońca. Symbolika konia była dla niego uniwersalna i wielowymiarowa. W "Dalinian Horses" widoczne są także nawiązania do średniowiecznej sztuki i hiszpańskiego dziedzictwa, z którego się wywodził.

Salvador Dali był pierwszym znanym artystą, który wykonał projekty wszystkich 78 kart do Tarota, łącząc w swoich kompozycjach surrealistczne spojrzenie na arcydzieła mistrzów malarstwa ze swoim ironicznym humorem.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

"Gołąbek Pokoju" (fr. La Colombe), który stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych na świecie symboli pokoju. Początek tego ważnego motywu datuje się na 1948 rok, kiedy Picasso przebywał we Wrocławiu na Światowym Kongresie Intelektualistów w Obronie Pokoju.

Według anegdoty, podczas Kongresu we Wrocławiu, artysta naszkicował pierwszego gołębia na serwetce w restauracji Hotelu Monopol. Ten rysunek jest często określany jako "Gołąbek pokoju". To właśnie ta praca została wybrana na plakat Światowego Kongresu Pokoju w Paryżu w 1949 roku, zyskując ogromną popularność.

Gołąb z gałązką oliwną w dziobie jest tradycyjnym symbolem pokoju, nawiązującym do historii biblijnej (Arka Noego). W kontekście Picassa i powojennej Europy, symbol ten nabrał silnego wydźwięku antywojennego i politycznego. Ojciec Picassa, José Ruiz y Blasco, często malował gołębie, a sam młody Pablo, jak głosi anegdota, dokończył jeden z jego obrazów, na którym były gołębie: znany jest melancholijny obraz "Dziecko z gołębiem" (1901). Artysta stworzył też obrazy takie jak "Kobieta z gołębiem" (1930) czy "Dziecko z gołębiami" (1943). Jednak to właśnie powojenny, prosty w formie, a zarazem potężny w wymowie symbol "Gołąbka Pokoju" stał się jego ikoną i symbolem nadziei na świecie. "Gołąb Pokoju" z 10 Maja 1962 praca została pierwotnie zaprojektowana jako plakat na Światowy Kongres na rzecz Rozbrojenia Powszechnego i Pokoju (Congrès mondial pour le désarmement général et la paix), który odbył się w Moskwie w dniach 9–14 lipca 1962 roku.

Atelier Mourlot założone w 1852 roku w Paryżu- najważniejsze centrum litografii artystycznej na świecie. Marka warsztatu gwarantuje najwyższą jakość i prestiż w świecie kolekcjonerskim. To tutaj pracowali tacy giganci jak Dali, Picasso, Matisse, Chagall, Miró czy Braque. Fernand Mourlot zapraszał artystów bezpośrednio do warsztatu, pozwalając im eksperymentować na kamieniu litograficznym.

Referencje:
- Katalog raisonne Michler/Lopsinger: No 1551 page 174
- katalog A. Field: No 75-1 page 173

Literatura:

- Z.Korus „Symbole Dalego”;Galeria Plus, 2004; (reprodukcja i opis str. 92);

autor książki pisze o tej pracy tak: „To omal akwarelowa grafika barwna, wielkiego formatu, mająca charakter reliefowy, odbijana na specjalnie preparowanej matrycy, na mokro, na odpowiednich grubych papierach.”

Embossing - (tłoczenie) wewnątrz kompozycji jest jedną z najbardziej prestiżowych technik stosowanych przez Dalego. Embossing nadaje jej trwałość i "wieczność" formy rzeźbiarskiej. Embossing wewnątrz kompozycji jest niezwykle trudny do podrobienia. Wymaga on ogromnego nacisku prasy drukarskiej, który jest w stanie "wtłoczyć" papier w wyżłobione w metalu rowki, specjalnego, grubego i wilgotnego papieru (zazwyczaj Arches), który nie pęknie pod takim ciśnieniem oraz ręcznego wykańczania. Takie wydania przygotowane są dla najbardziej wymagających kolekcjonerów.

Zamiast realistycznego pejzażu, jak u Canaletta, Dalí interpretuje Plac św. Marka w swoim charakterystycznym, surrealistycznym stylu. Nawet jeśli architektura jest rozpoznawalna, to zostaje ona poddana przetworzeniu zgodnie z wizją artysty. Dalí rzadko przedstawiał czysto realistyczne widoki. W ujęciu Dalego obraz może być zdeformowany, rozmyty co jest typowe dla surrealistycznych wizji naruszających prawa fizyki. W przypadku tej grafiki, Dalí wykorzystał relief (tłoczenie), aby nadać architekturze fakturę i iluzję trójwymiarowości, nawet jeśli forma pozostaje oniryczna i niepełna. Mimo tego rozpoznajemy kluczowe obiekty Placu: Bazylikę św. Marka (Basilica di San Marco), Dzwonnicę św. Marka (Campanile di San Marco), Kolumny (św. Marka i św. Teodora) na Piazzetta, słynnę Kwadrygi z Bazyliki św. Marka. Brązowe rzeźby koni (obecnie repliki, oryginały są w muzeum) zdobią fasadę Bazyliki. Symbolizują potęgę i łupy wojenne Wenecji, szczególnie te przywiezione z Konstantynopola.

Obecność mrówek jako małych postaci na pierwszym planie jest jednym z najbardziej ikonicznych i osobistych symboli Dalego. Mrówki (hormigas) w twórczości Dalego mają niemal zawsze negatywny, wręcz obsesyjny wydźwięk. Dalí podobno w dzieciństwie bał się mrówek, a sam motyw stał się wizualnym odpowiednikiem jego lęków i fascynacji freudowską psychoanalizą. Użycie mrówek jako tłumu na Placu św. Marka w Wenecji może symbolizować anonimowość ludzkiej masy, która, mimo historycznego otoczenia, jest bezosobowa i pogrążona w codziennej, "rozkładającej się" rutynie.


Łącząc potęgę historii (konie Kwadrygi) z motywem rozkładu (mrówki), Dalí stawia Wenecję w kontekście swojej paranoiczno-krytycznej metody, przedstawiając słynny "salon Europy" nie jako pocztówkę, lecz jako scenę, w której podświadomość obnaża ukryte lęki o obsesje.

Kompozycja przedstawia Ire Perrot w sposób niezwykle zmysłowy i intymny, co było charakterystyczne dla prac Łempickiej z tamtego okresu. Ira Perrot była nie tylko ulubioną modelką i muzą artystki, ale także jej bliską przyjaciółką, a według wielu źródeł również kochanką.

Referencje - A. Blondel, Tamara de Lempicka, Catalogue raisonné, 1921-1979, Lausanne, 1999, no. B.93, ilustracja str. 171

Literatura:

T. de Lempicka, Annotated Photo Albums, Houston, 1923, no. 63. (illustrated).

K. de Lempicka-Foxhall & C.L. Phillips, Passion by Design, the Arts and Times of Tamara de Lempicka, New York, 1987.

E. Thormann, Tamara de Lempicka, Kunstkritik und Künstlerinnen in Paris, Berlin, 1993, no. 59.

Katalog wystawy retrospektywnej Tamara de Lempicka / Tra eleganza e trasgressione (Villa Medici, Rzym 1994).

Tamara de Łempicka była urodzoną w Polsce malarką, znaną z charakterystycznego stylu Art Deco, który łączył elementy kubizmu i neoklasycyzmu z nowoczesną wrażliwością. Zyskała rozgłos w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, szczególnie w Paryżu, gdzie stała się częścią kręgów bohemy i arystokracji. Prace Łempickiej charakteryzują eleganckie linie, odważne formy oraz skupienie się na przepychu, luksusie i zmysłowości, co czyni ją jedną z najbardziej ikonicznych artystek ruchu Art Deco.

Na jej obrazach często pojawiają się eleganckie, stylizowane portrety bogatych i modnych osób, a także nagie postacie, wykonane z wysokim połyskiem, niemal rzeźbiarskim. Bohaterowie Łempickiej, głównie kobiety, ukazani są z siłą i zmysłowością, co pomogło jej zyskać uznanie w czasach, gdy artystki często były marginalizowane. Jej twórczość uosabiała bogactwo i hedonizm okresu międzywojennego, a dzięki arystokratycznym koneksjom i wystawnemu stylowi życia zyskała przydomek „Baronowej z pędzlem".

Praca ta wpisuje się w jeden z najbardziej charakterystycznych i osobliwych nurtów w jego karierze - przedstawia motyw miękkich lub topniejących obiektów - głównie telefonów i zegarów

Salvador Dalí słynął z tego, że dla swoich mecenasów lub bliskich przyjaciół przygotowywał wersje specjalne. Napis „Pour GC” (Dla Gali) sugeruje, że ta konkretna wersja matrycy powstała jako element luksusowej teki dedykowanej właśnie jej. Napis "Pour GC" i data są w lustrzanym odbiciu, oznacza to, że płyta istniała w tej formie w 1968 roku. Dalí wyrył te płyty około 1968 roku (co tłumaczy datę w lustrzanym odbiciu na Twojej odbitce).

Rok 1968 był dla Dalego bardzo płodny pod kątem graficznym. W tym czasie pracował nad takimi seriami jak „Tauromachie surréaliste” czy ilustracjami do wielu dzieł literatury klasycznej Szekspira, Bocaccia, Goethego i in.

Referencje: Katalog raisonne, Patrick Cramer „Der Litographe 1976 – 1981” ;Weber GENF 1992; tom VI; poz.1120; str.46
Oryginalne litografie Miro w wielkich rozmiarach są niezwykle rzadkie na polskim rynku sztuki.

Miro zaprojektował i wykonał w/w kompozycję z okazji własnej wystawy w Muzeum w Ceret w 1977 r. Dzieło to pochodzi z późnego okresu twórczości Miró, charakteryzującego się:

Radykalną uproszczoną formą: Widzimy tu czarną, niemal "potworną" ale radosną postać, która może symbolizować pierwotną energię lub katalońskiego ducha.

Kaligrafią: Napis "Miró à Céret" jest integralną częścią kompozycji, wykonany ręką artysty, co nadaje mu osobisty, wręcz intymny charakter zaproszenia do jego świata.

Barwami: Użycie podstawowych kolorów (czerwień, żółć, błękit) na białym tle to znak rozpoznawczy Miró, nawiązujący do kolorów ziemi i nieba Katalonii.

Céret to niewielkie miasto we francuskiej części Katalonii (Pireneje Wschodnie). Na początku XX wieku stało się ono centrum światowej awangardy – bywali tam Picasso, Braque czy Juan Gris. Dla Miró, który był dumnym Katalończykiem, Céret było miejscem łączącym francuski obieg sztuki z jego ojczystą kulturą. Ceret to miasto o ogromnym znaczeniu dla sztuki nowoczesnej (często nazywane "Mekką kubizmu"), a Miró był silnie związany z tym regionem i tamtejszym muzeum.

Cyklem prac Pablo Picassa zatytułowanym „Obiady na trawie" (oryg. „Le Déjeuner sur l'herbe") jest obszerna seria wariacji, w której hiszpański mistrz w twórczy sposób zmierzył się z monumentalnym i kontrowersyjnym na tamte czasy, obrazem Édouarda Maneta o tym samym tytule, znanym w Polsce jako „Śniadanie na trawie".


Cykl powstał głównie w latach 1959–1962 (choć bywają datowane nawet na 1954, gdy zaczął powstawać szkicownik, aż do 1964). Picasso stworzył: 27 obrazów olejnych, ponad 150 rysunków, szkiców , litografii i linorytów.

Picasso był zafascynowany obrazem Maneta, który w 1863 roku wywołał skandal w Paryżu, stanowiąc przełom w malarstwie nowoczesnym. Poprzez swoje wariacje, Picasso podjął dialog z Manetem i jego podejściem do tematu aktu i kompozycji, jednocześnie włączając te motywy w swój własny, unikalny język artystyczny.

Picasso w swojej seria prac poddaje oryginalne dzieło Maneta radykalnej transformacji, zgodnie z jego postkubistyczną estetyką: zachowuje główny schemat kompozycyjny Maneta: dwie ubrane postaci męskie i naga kobieta na pierwszym planie oraz kolejna postać kobieca w tle, kąpiąca się w strumieniu.

Manetowski realizm i sposób ujęcia światła zostają zastąpione przez kubistyczne, a czasem ekspresjonistyczne deformacje. Picasso stosuje intensywniejszą, często bardziej jaskrawą i uproszczoną paletę barw, odbiegającą od tonacji Maneta.

Unikalnym aspektem cyklu jest realizacja sceny Maneta w formie rzeźb plenerowych. Picasso stworzył makiety, które następnie zrealizował norweski artysta Carl Nesjar w wielkim formacie przy użyciu betonu i piaskowania (np. rzeźba w Moderna Museet w Sztokholmie).

Cykl „Obiady na trawie" jest świadectwem późnej, ale intensywnej twórczości Picassa, w której demonstrował swoją swobodę w czerpaniu z tradycji, jednocześnie ją dekonstruując i przekształcając.