W sufczyńskim dworze „Dudzianka” w latach 1946-1950 roku odbywały się plenery Akademii Sztuk Pięknych z Warszawy.

„W twarzy człowieka odbija się tak, jak w lustrze całe wewnętrzne życie. Można z niej bez trudu odczytać wszystko: mądrość, głupotę, szczęście, ból, cierpienie, zawiść, nadzieję, tęsknotę, nędzę i dostatek.”
Wlastimil Hofman, cyt. za: M. Czapska-Michalik, „Wlastimil Hofman (1881–1970)”, Warszawa 2007, s. 34

„Tematyka huculska pojawiła się w twórczości Axentowicza na początku lat osiemdziesiątych XIX w. Artysta odbywał wyprawy ze Lwowa na Huculszczyznę, skąd przywoził szkice i notatki. (…) Zimą i jesienią 1893 i 1894 roku artysta, w przerwach w malowaniu Panoramy Racławickiej, wyjeżdżał w okolice Kołomyi i Jamnej, gdzie obserwował życie i obyczaje Hucułów. Tak powstały szkice do najsłynniejszych obrazów Axentowicza: „Pogrzebu huculskiego”, „Święta Jordanu” i „Kołomyjki”, które namalował w pracowni w Monachium i w Paryżu, a powtarzał wielokrotnie w latach późniejszych. (…) Inne wersje Święta Jordanu przechowywane są w: Muzeum Narodowym w Krakowie, Muzeum Narodowym w Poznaniu, Muzeum Okręgowym w Lublinie, Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. Święto Jordanu – wschodni zwyczaj święcenia wody w przerębli w święto Epifanii Objawienia Pańskiego (Trzech Króli) – obchodzone w Kościołach grekokatolickim i prawosławnym 19 stycznia, jest wspomnieniem chrztu Chrystusa w wodach Jordanu. Na Huculszczyźnie to jedno z najważniejszych świąt obchodzono niezwykle uroczyście. Po nabożeństwie w cerkwi wychodziła procesja z zapalonymi świecami i chorągwiami, prowadzona przez księży (lub popów) w szatach liturgicznych. (…) ” Teodor Axentowicz. „Ormianin polski”, 19.06–21.09.2014, Państwowa Galeria Sztuki, Sopot, s. 48–50 [kat. wyst.]

„Pejzaże kalwaryjskie wzbogacone drobnym sztafażem (…) rozświetlone słońcem sady
i portrety najbliższych, wkomponowane w bujną zieleń ogrodu tchną odświętną atmosferą dostojeństwa natury, ukazują całe bogactwo lata, są hymnem pochwalnym otaczającego świata. Kalwaryjska pracownia plenerowa zamienia się w szczęśliwą Arkadię, w której panuje niczym niezmącony spokój, gdzie człowiek harmonijnie współistnieje z naturą pełną obfitości. Pejzaże Weissa odkrywają zacisze przydomowego ogrodu, dostępnego tylko dla wybrańców, urzekają krytyków, stają się marzeniem kolekcjonerów”.
(Renata Weiss, „Akordy światła i koloru. Wojciech Weiss i Aneri”, Stalowa Wola, 2016, s. 9)

Wystawiany:
– „Albert Lipczinski 1876–1974”, Muzeum Narodowe w Gdańsku, 17.03–29.05.2011

Reprodukowany i opisywany:
– „Albert Lipczinski 1876–1974”, [katalog wystawy] Muzeum Narodowe w Gdańsku,
2011 r. s. 83 (il.), poz. 31.

Prezentowany obraz pochodzi z późniejszego, niewątpliwie bardzo ciekawego okresu twórczości artysty. Po powrocie z Wenecji, gdzie tworzył barwne przedstawienia miast południa, osiadł on w Dachau. Torfowo-bagniste okolice tego bawarskiego miasta zainspirowały Ludwiga Dilla do całkowitej zmiany palety kolorów. Doskonałym przykładem tego nowego stylu są przedstawiane „Łodzie”. Cisza, nastrojowość, delikatna ekspresja inspirowana spokojem ukochanych torfowisk stały się wyznacznikami marynistycznego stylu malarza. Ale to przede wszystkim charakterystyczna brunatno-ochrowa paleta barw, mistrzowsko wykorzystana przez Dilla, tak sugestywnie oddziałuje na emocje widza.

Proweniencja:
– kolekcja artysty, przez lata, aż do momentu sprzedaży obraz znajdował się
w sopockiej willi Adelajda – zakup od Marii Obertyńskiej, córki artysty w 2002 roku
– kolekcja prywatna, Trójmiasto

Wystawiany:
– Obraz najprawdopodobniej był prezentowany na Wystawie Jubileuszowej Mariana Mokwy w sopockim Biurze Wystaw Artystycznych w 1969 (wrzesień- październik). Artysta umieścił tam 8 prac w dużym formacie.
– Tureckie śluby Mariana Mokwy, Muzeum Narodowe w Gdańsku, 01.07.2014 – 31.08.2014 Reprodukowany: – Wojciech Zmorzyński, „Marian Mokwa. Malarstwo”, Pelplin 2003, s. 142. – Wojciech Zmorzyński, „Tureckie śluby Mariana Mokwy”, [katalog z wystawy], Gdańsk 2014, il. str.156

O swojej miłości do morza i przysiędze poświęcenia swojego talentu marynistyce Mokwa wspominał po latach: „Wie Pan, otwarte, pełne morze zawsze robiło na mnie potężne wrażenie. Stojąc twarzą w twarz z żywiołem, miałem uczucie, że stoję przed obliczem samego Boga. Właśnie wtedy, podczas bitwy zrozumiałem, że mój los, los Polski i morza jest nierozerwalnie połączony. „Jeśli Polska się odrodzi, to wówczas cały mój talent, wszystkie moje myśli, całą moją duszę i całe moje życie poświęcę morzu. Tak mi dopomóż, Boże wszechmogący”
(Marian Mokwa [w:] K.Wójcicki, „Rozmowy z Mokwą”, Gdynia 1997, s. 73.)

Wystawiany:
– Society of Marine Artists, Londyn (miedzy 1958–1965)

Proweniencja:
– Kolekcja rodziny artysty Leopolda Schneidera – malarza związanego z Gdańskiem i przyjaciela Mariana Mokwy. Ze wspomnień rodziny Leopolda wynika, że panowie nie tylko utrzymywali bliską znajomość, również razem malowali. Obraz trafił do kolekcji Leopolda w Buxtehude w Niemczech bezpośrednio z Anglii.

Proweniencja:
– W kolekcji rodzinnej od lat 70-tych XX wieku.

Pochodzenie:
– Kolekcja wieloletniej lekarki i znajomej Antoniego Suchanka – p. Ireny Bołądź- -Gutsch (ur. 1933 r.)

Krążownik Aurora to jeden z najbardziej rozpoznawalnych okrętów w historii. Statek ten odegrał symboliczną rolę podczas Rewolucji Październikowej – jego wystrzał sygnałowy miał rozpocząć szturm na Pałac Zimowy. Obecnie zachowany jako okręt muzeum w Petersburgu.

Proweniencja:
– Obraz otrzymał od Mariana Mokwy pan Zdzisław Zachary w dowód wdzięczności za pomoc (prawdopodobnie w latach 1950–1960). Zdzisław Zachary (1920 – 1981), był Dyrektorem Gdańskiego Urzędu Morskiego, sopocianinem (mieszkała na ul. Westerplatte 7). Od tej pory obraz w kolekcji rodziny.

Proweniencja:
Obraz otrzymał od Mariana Mokwy pan Zdzisław Zachary w dowód wdzięczności za pomoc (prawdopodobnie w latach 1950–1960). Zdzisław Zachary (1920 – 1981), był Dyrektorem Gdańskiego Urzędu Morskiego, sopocianinem (mieszkała na ul. westerplatte 7). Od tej pory obraz w kolekcji rodziny.

Pochodzenie:
– Kolekcja wieloletniej lekarki i znajomej Antoniego Suchanka – p. Ireny Bołądź-Gutsch (ur. 1933 r.)

Proweniencja:
– Zakup z atelier artysty w 1999 r., od tej pory w kolekcji rodzinnej

Obraz był nagrodą za zajecie drugiego miejsca w przeglądzie Amatorskich Zespołów Artystycznych Marynarki Wojennej Gdynia 15.VI.1963

Pochodzenie:
– Atelier artysty.
– Kolekcja wieloletniej lekarki i przyjaciółki malarza – p. Ireny Bołądź-Gutsch (ur. 1933 r.)

Reprodukowany i opisywany:
Irena Bołądź-Gutsch, „Wspomnienia o wybitnym malarzu maryniście Antonim Suchanku”, Gdańsk, wyd. Koziorożec 2021 r., a. 67.

„W latach trzydziestych w malarstwie Suchanka pojawił się motyw złamanej fali, który z czasem stanie się znakiem rozpoznawczym jego prac. Wykonywany zarówno w oleju, jak i techniką gwaszu, niezwykle malarski, utrzymany w barwach charakterystycznych dla naszego klimatu, zawierał większą prawdę o morzu niż prace z końca lat dwudziestych. Motyw ten miał w sztuce europejskiej bogatą symbolikę. U modernistów fala niosła zagrożenie, niejednokrotnie zagładę, symbolizowała kruchość ludzkiej egzystencji. Ale w twórczości Suchanka, który właśnie wówczas zaczął zdobywać uznanie jako malarz, a także odnosić sukcesy finansowe, fala wiąże się raczej z radością istnienia — jego malarstwo jest wręcz afirmacją życia i natury”. Po wojnie artysta wielokrotnie powtarzał motyw złamanej fali, niemniej jednak najcenniejsze obrazy to właśnie te prace lat 30-stych. Ich unikatowość jest bezcenna, gdyż prawie cały swój dorobek artystyczny malarz utracił podczas powstania warszawskiego.
W. Zmorzyński, Antoni Suchanek. Malarstwo, rysunek. Muzeum Narodowe w Gdański, Gdańsk 2003, s. 11

Pochodzenie:
– Atelier artysty.
– Kolekcja wieloletniej lekarki i przyjaciółki malarza – p. Ireny Bołądź-Gutsch (ur. 1933 r.)

Literatura:
Irena Bołądź-Gutsch, „Wspomnienia o wybitnym malarzu maryniście Antonim Suchanku”, Gdańsk, wyd. Koziorożec, 2021 r.

„I wreszcie kwiaty… Jako temat jego prac w okresie międzywojennym pojawiały się sporadycznie. Jednakże okupacja i odcięcie od morza – głównego tematu inspiracji – sprawiły, że malarz znalazł ukojenie właśnie w tych wdzięcznych modelach. Ukrywając się po wyjściu z obozu w mieszkaniu malarza Kazimierza Borzyma, który pracował wówczas w kwiaciarni, Suchanek często szkicował ten motyw. Kwiaty jako główny temat obrazu w malarstwie współczesnym wywodzą z tradycji malarstwa Henri Fantin-Latoura, ale w wypadku twórczości Antoniego) Suchanka wzorem był z pewnością Leon Wyczółkowski. I może to właśnie w przedstawieniach kwiatów Suchanek zbliżył się do mistrza najbardziej. Kwiatom pozostał zresztą wierny do końca. W orłowskim mieszkaniu były zawsze pod ręką – artystę obdarowywali nimi goście, Stanisława przynosiła je z ogrodu. Suchanek potrafił na poczekaniu sporządzić ich portret; malował je techniką olejną, gwaszem, pastelami, akwarelą, często mieszał techniki, używał różnych formatów. Komponował je wielorako: czasami stanowiły element martwej natury (zawsze będąc w kompozycji dominantą), częściej były umieszczane na neutralnym tle i wypełniały całą przestrzeń obrazu: bzy, chryzantemy, ostróżki, róże, osty, kaczeńce, piwonie i – ulubione – słoneczniki. Malował je finezyjnie, jakby improwizując, z dużą kulturą koloru, nie bojąc się kontrastu barw ciepłych i zimnych. Szczególne wartości malarskie widział w kwiatach przekwitających – mimo że ich kolorystyka jest bardziej zgaszona, stanowiły dla malarza ciekawszą formę. W malarstwie kwiatów, jak zresztą w całej jego twórczości, czynnik estetyczny odgrywał pierwszorzędną rolę. Antoni Suchanek tworzył ponad sześćdziesiąt lat. Nie szukał w sztuce nowych dróg, ale w pełni wykorzystywał swoje możliwości. Pozwalał sobie na drobne eksperymenty; zapuszczając się w obszary abstrakcji, tworzył barwne kompozycje o swobodnej plamie, akcentowanej geometrycznym rytmem linii. Jednakże zawsze powracał z tych podróży do malarskiego konkretu. Tworzenie sprawiało mu radość, posiadał kossakowską łatwość malowania. Był pełen zainteresowań i pasji – wyborny szachista i filatelista, muzyk lubiący improwizować na fisharmonii”.
W. Zmorzyński, Antoni Suchanek. Malarstwo, rysunek. Muzeum Narodowe w Gdańsku 2003, str. 16 208 sopocki

Wystawiany:
– Eugeniusz Dzierzencki (1905–1990). Malarstwo ze zbiorów artysty. Wystawa w Muzeum Sopotu 10 października – 3 listopada 2024, Sopot

Reprodukowany i opisywany:
– „Eugeniusz Dzierzencki (1905–1990). Malarstwo ze zbiorów artysty”, Wystawa w Muzeum Sopotu 10 października – 3 listopada, Sopot, poz. 4, str. 33.

Wystawiany:
– Eugeniusz Dzierzencki (1905–1990). Malarstwo ze zbiorów artysty. Wystawa w Muzeum Sopotu 10 października – 3 listopada 2024, Sopot

Reprodukowany i opisywany:
– „Eugeniusz Dzierzencki (1905–1990). Malarstwo ze zbiorów artysty”, Wystawa
w Muzeum Sopotu 10 października – 3 listopada, Sopot, poz. 10, str. 45.

Pochodzenie:
– prezent od artysty dla Pana Prof. Roman Heising (1902 Wieruszów –1989 Gdynia), artysta muzyk, śpiewak, muzykolog, pedagog.
– kolekcja rodziny Pana Heisinga

„Jego rzeźby ukazujące ludzi niczym bogów noszą ślady upływającego czasu, tego wszystkiego, co przeszli, […] nim zostali przez artystę wydobyci z wieczności do ponownego życia. A stało się to wtedy, gdy Mitoraj zobaczył owych bogów w ich ojczystej Grecji.”
(Teresa Grzybkowska, „Meduza jako godło Igora Mitoraja”, Pamiętnik Sztuk Pięknych nr 17, Warszawa-Toruń 2022., s. 166)

„Statuetki religijne wykonywane przez Chéreta w doskonały sposób łączą odwołania do tradycji z oryginalnym stylem Lamberta-Ruckiego. Historycznego kontekstu dla tych figur należy szukać w sztuce romańskiej. Postacie upozowane są statycznie, lecz pozbawione wrażenia sztywności. Tylko niekiedy pojawia się ruch: ręce podniesione w geście błogosławieństwa lub niewielkie odchylenie głowy. Powierzchnia jest gładka i prosta, fałdy szat układają się równolegle w harmonijnym rytmie. Charakterystyczne upozowanie Madonny, trzymającej frontalnie przed sobą Dzieciątko, przypomina dwunastowieczne dzieła rzeźby romańskiej. Jednak statuetki Ruckiego sprawiają wrażenie harmonijnych i eleganckich w swej prostocie. Żartobliwe elementy, które były specjalnością artysty, pojawiają się w schematycznie wykonanej figurze Dzieciątka z rozpostartymi rękoma czy też w figurce ptaszka siedzącego na kapturze świętego Franciszka.” (Artur Winiarski, „Jean Lambert-Rucki 1888–1967”, katalog wystawy, Villa la Fleur, Warszawa, 2017, s. 207)