„Statuetki religijne wykonywane przez Chéreta w doskonały sposób łączą odwołania do tradycji z oryginalnym stylem Lamberta-Ruckiego. Historycznego kontekstu dla tych figur należy szukać w sztuce romańskiej. Postacie upozowane są statycznie, lecz pozbawione wrażenia sztywności. Tylko niekiedy pojawia się ruch: ręce podniesione w geście błogosławieństwa lub niewielkie odchylenie głowy. Powierzchnia jest gładka i prosta, fałdy szat układają się równolegle w harmonijnym rytmie. Charakterystyczne upozowanie Madonny, trzymającej frontalnie przed sobą Dzieciątko, przypomina dwunastowieczne dzieła rzeźby romańskiej. Jednak statuetki Ruckiego sprawiają wrażenie harmonijnych i eleganckich w swej prostocie. Żartobliwe elementy, które były specjalnością artysty, pojawiają się w schematycznie wykonanej figurze Dzieciątka z rozpostartymi rękoma czy też w figurce ptaszka siedzącego na kapturze świętego Franciszka.” (Artur Winiarski, „Jean Lambert-Rucki 1888–1967”, katalog wystawy, Villa la Fleur, Warszawa, 2017, s. 207)
brąz patynowany, podstawa drewniana,
wys. 40 cm (całkowita 44,5 cm)
sygn. „J.Lambert Rucki”
na podstawie „CHERET/PARIS”
„Statuetki religijne wykonywane przez Chéreta w doskonały sposób łączą odwołania do tradycji z oryginalnym stylem Lamberta-Ruckiego. Historycznego kontekstu dla tych figur należy szukać w sztuce romańskiej. Postacie upozowane są statycznie, lecz pozbawione wrażenia sztywności. Tylko niekiedy pojawia się ruch: ręce podniesione w geście błogosławieństwa lub niewielkie odchylenie głowy. Powierzchnia jest gładka i prosta, fałdy szat układają się równolegle w harmonijnym rytmie. Charakterystyczne upozowanie Madonny, trzymającej frontalnie przed sobą Dzieciątko, przypomina dwunastowieczne dzieła rzeźby romańskiej. Jednak statuetki Ruckiego sprawiają wrażenie harmonijnych i eleganckich w swej prostocie. Żartobliwe elementy, które były specjalnością artysty, pojawiają się w schematycznie wykonanej figurze Dzieciątka z rozpostartymi rękoma czy też w figurce ptaszka siedzącego na kapturze świętego Franciszka.” (Artur Winiarski, „Jean Lambert-Rucki 1888–1967”, katalog wystawy, Villa la Fleur, Warszawa, 2017, s. 207)