Znak wodny (lub sucha pieczęć) w kształcie głowy kota to jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli autoryzacyjnych stosowanych w grafikach Leonor Fini do oznaczania oryginalnych edycji, nad którymi artystka miała osobisty nadzór.

Liczba rzymska (XXV) sugeruje, że jest to edycja luksusowa, przeznaczona dla artystki, wydawcy lub bliskich współpracowników.

To fascynująca grafika autorstwa Leonor Fini (1907–1996) – jednej z najbardziej niezależnych i charyzmatycznych artystek XX wieku, kojarzonej z nurtem surrealizmu, choć ona sama zawsze odżegnywała się od formalnego przynależenia do jakiejkolwiek grupy.
Leonor Fini była artystką totalną: malarką, projektantką kostiumów teatralnych, ilustratorką i pisarką. Urodziła się w Argentynie, wychowała we Włoszech, a większość życia spędziła w Paryżu.
Królowa autokreacji: Słynęła z ekstrawaganckiego stylu życia, oraz noszenia masek i skomplikowanych kostiumów na paryskich balach. Jej twórczość koncentruje się na kobiecej sile, erotyce, metamorfozie i matriarchacie. W jej świecie to kobiety są istotami aktywnymi, boskimi lub groźnymi, podczas gdy mężczyźni (jeśli się pojawiają) są często senni lub pasywni. Była wręcz obsesyjną miłośniczką kotów (w pewnym momencie mieszkała z ponad dwudziestoma angorami), które namiętnie malowała.

Przedstawienie trzech postaci kobiecych nawiązuje do klasycznego motywu Trzech Gracji. Jednak u Fini nie są one symbolem łagodności, lecz tajemnicy. Fini, która projektowała dla opery i baletu, często przedstawiała postacie w stanach „pomiędzy” – między aktorstwem a rzeczywistością. Postać centralna dominuje, wykonując gest niemal sakralny lub taneczny. Postacie w tle wydają się wyłaniać z tej samej materii, tworząc wielowymiarowe studium ruchu i formy.
W 1973 roku artystka wydała kilka ważnych tek graficznych, np. Les Fantastiques, czy Les Trois Grâces", w których stosowała bardzo podobną estetykę postaci o wydłużonych, „marionetkowych” kończynach i fantazyjnych fryzurach. W tym okresie Leonor Fini intensywnie zajmowała się grafiką warsztatową, a jej styl stał się bardziej linearny, z charakterystycznym gęstym kreskowaniem,


Prace graficzne Fini są dziś rozpoznawalne na całym świecie i bardzo cenione przez kolekcjonerów za ich techniczną precyzję i unikalną, mroczną elegancję.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Odbitki autorskie (E.A.) to egzemplarze przeznaczone dla samej artystki – służyły jej jako archiwum, do celów wystawienniczych lub jako prezenty dla bliskich i współpracowników. Zazwyczaj stanowią około 10% całego nakładu
Sandra Frigoli należy do grona artystów, którzy bardzo dbają o swoją prywatność – w katalogach aukcyjnych i notach biograficznych rzadko podaje się jej dokładną datę dzienną urodzenia, skupiając się raczej na jej dorobku z ostatnich kilku dekad.
Studiowała w Paryżu (m.in. w École des Beaux-Arts), co miało kluczowy wpływ na jej warsztat graficzny. To właśnie tam doskonaliła technikę litografii, którą wykonano „Żydowskie wesele”.
Największa aktywność artystyczna i wzrost zainteresowania jej pracami przypada na lata 70., 80. i 90. XX wieku. Wtedy też jej litografie stały się popularne w galeriach specjalizujących się w tematyce judaistycznej (szczególnie w Paryżu, Tel Awiwie i Nowym Jorku).
Jako osoba urodzona w 1940 roku, tworzyła w czasach, gdy powrót do tradycyjnych, „naiwnych” i pełnych ciepła motywów (jak wesele czy życie w sztetlu) był formą artystycznego pielęgnowania pamięci o świecie, który uległ wielkim przemianom.
Jej styl jest często porównywany do estetyki Marca Chagalla, choć Frigoli zachowuje własną, bardziej „ziemską” i radosną kreskę, mniej oniryczną niż u mistrza z Witebska. Prace Frigoli nawiązują do stylu naiwnego oraz ekspresjonizmu. Jej twórczość jest silnie osadzona w tematyce figuratywnej – rzadko ucieka w abstrakcję, woląc opowiadać konkretne historie za pomocą postaci i ich emocji. Jej prace charakteryzują się miękką linią, bogatą paletą barw (często ciepłych, ziemistych lub głębokich błękitów) oraz dużą dbałością o detale strojów i tła.
Prace tej artystki pojawiają się regularnie w domach aukcyjnych, szczególnie we Francji i we Włoszech. Są cenione przez kolekcjonerów sztuki judaistycznej oraz miłośników malarstwa naiwnego za ich „duszę” i dekoracyjność.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Litografia Salvadora Dalí przedstawiająca Matkę Boską z Gwadelupy (Nuestra Señora de Guadalupe) to fascynujące dzieło, które łączy tradycyjną ikonografię religijną z unikalnym stylem hiszpańskiego surrealisty.
Dalí stworzył tę pracę w 1959, co przypada na okres jego tzw. mistycyzmu nuklearnego. W tym czasie artysta odszedł od czystego prowokacyjnego surrealizmu na rzecz tematów religijnych, naukowych i klasycznych.
Po II wojnie światowej Dalí przeżył nawrócenie na katolicyzm (choć zawsze w swoim, ekscentrycznym wydaniu). Zaczął łączyć wiarę z odkryciami fizyki kwantowej. W „Matce Boskiej z Gwadelupy” widać to poprzez sposób, w jaki postać jest przedstawiona – nie jako statyczny obraz, ale jako istota emanująca kosmiczną energią.
Dalí często łączył wizerunek Matki Boskiej z Gwadelupy z symbolem róży (odwołanie do cudu na wzgórzu Tepeyac, gdzie róże zakwitły zimą). W niektórych wersjach tej litografii postać Maryi wydaje się wyłaniać z wnętrza gigantycznego kwiatu lub jest nim otoczona.
Dla Dalego Matka Boska z Gwadelupy była symbolem połączenia Starego i Nowego Świata oraz dowodem na to, że sacrum może przejawiać się w materii. Artysta uważał, że współczesna nauka (fizyka cząstek) tylko potwierdza istnienie boskiego porządku, a postać Maryi była dla niego uosobieniem tej „boskiej geometrii”.
W 1958 roku Dalí namalował wielkoformatowy obraz olejny o tym samym tytule, który obecnie znajduje się w kolekcji Studiów Filmowych Universal (Universal Studios) w USA.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.