Litografie Salvadora Dali w nakładach do 300 egz. powstawały głównie w latach 1957- 1980 w Atelier Mourlot i były nadzorowane oraz podpisywane osobiście przez Dalego.

Leda Atomica jest jednym z najsłynniejszych obrazów Dalego przedstawiających jego ukochaną żonę Galę.Dalí opisał swój obraz w następujący sposób:
„ Zacząłem malować Leda Atomica, która wychwala Galę, metafizyczną boginię i udało mi się stworzyć „przestrzeń zawieszoną. Ukazuję wam hierarchiczną, rozwiązłą emocję, zawieszoną i jakby wiszącą w powietrzu, zgodnie ze współczesną teorią „niczego nie dotyka” fizyki wewnątrzatomowej. Leda nie dotyka łabędzia; Leda nie dotyka cokołu; cokół nie dotyka podstawy; podstawa nie dotyka morza; morze nie dotyka brzegu... ”



Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

A/A - to skrót oznaczający, że wydruk jest „kopią autorska” i
pochodzi z edycji artysty. To jest niewielką liczbą wydruków, które artysta zachowuje do użytku osobistego lub do rozdania.
Wydruki A/A nie są częścią głównej numerowanej edycji i nie są ograniczone pod względem liczby.

ekskluzywna edycja sfinansowana przez Banka Popolare di Milano. Wydawca : Arti Grafiche Milanesi , wykonano w Atelier Fernand Mourlot.

Cyklem prac Pablo Picassa zatytułowanym „Obiady na trawie” (oryg. „Le Déjeuner sur l’herbe”) jest obszerna seria wariacji, w której hiszpański mistrz w twórczy sposób zmierzył się z monumentalnym i kontrowersyjnym na tamte czasy, obrazem Édouarda Maneta o tym samym tytule, znanym w Polsce jako „Śniadanie na trawie”.

Cykl powstał głównie w latach 1959–1962 (choć bywają datowane nawet na 1954, gdy zaczął powstawać szkicownik, aż do 1964). Picasso stworzył: 27 obrazów olejnych, ponad 150 rysunków, szkiców , litografii i linorytów.
Picasso był zafascynowany obrazem Maneta, który w 1863 roku wywołał skandal w Paryżu, stanowiąc przełom w malarstwie nowoczesnym. Poprzez swoje wariacje, Picasso podjął dialog z Manetem i jego podejściem do tematu aktu i kompozycji, jednocześnie włączając te motywy w swój własny, unikalny język artystyczny.

Picasso w swojej seria prac poddaje oryginalne dzieło Maneta radykalnej transformacji, zgodnie z jego postkubistyczną estetyką: zachowuje główny schemat kompozycyjny Maneta: dwie ubrane postaci męskie i naga kobieta na pierwszym planie oraz kolejna postać kobieca w tle, kąpiąca się w strumieniu.

Manetowski realizm i sposób ujęcia światła zostają zastąpione przez kubistyczne, a czasem ekspresjonistyczne deformacje. Picasso stosuje intensywniejszą, często bardziej jaskrawą i uproszczoną paletę barw, odbiegającą od tonacji Maneta.

Unikalnym aspektem cyklu jest realizacja sceny Maneta w formie rzeźb plenerowych. Picasso stworzył makiety, które następnie zrealizował norweski artysta Carl Nesjar w wielkim formacie przy użyciu betonu i piaskowania (np. rzeźba w Moderna Museet w Sztokholmie).

Cykl „Obiady na trawie” jest świadectwem późnej, ale intensywnej twórczości Picassa, w której demonstrował swoją swobodę w czerpaniu z tradycji, jednocześnie ją dekonstruując i przekształcając."

W tej serii Maryan (Pincas Burstein) gra Golema zranionego przez historię. W litografii nr 1 artysta nadał stworzeniu przestraszone rysy twarzy i łzawe spojrzenie; jego półotwarte usta nie są w stanie krzyczeć. Jego Golem wydaje się skamieniały, jakby powrócił do pierwotnej bezwładności, zamrożony w swojej niemocy. Noszona przez niego Gwiazda Dawida utożsamia go ze społecznością żydowską, na zawsze naznaczoną wojną.

Grafika pochodzi z portfolio "Ceramics by Picasso" wydanej przez Alberta Skirę w Genewie w 1950 roku, Genewa-Paryż, Transbook Company, Inc., Nowy Jork. Przedmowa Suzanne i Georges'a Ramie.
Teczka z 1950 roku pierwotnie zawierała 18 kolorowych plansz prezentujących ceramikę Picassa, choć niektóre wersje mogą zawierać ich 13 lub 15.

Grafiki te są cenione za wierne oddanie połysku szkliwa i kolorystyki oryginalnych wyrobów ceramicznych artysty. Są one wycinane w kształcie talerza i często określane jako "tipped-in" „nakładane” (ręcznie naklejane na podkładkę strony o wymiarach 377 mm x 277 mm).
Plansze są zazwyczaj publikowane na papierze welinowym i mają wymiary około 15 x 11 cali.

Ceramiczne talerze Picassa, stworzone głównie w latach 1947–1971 w pracowni Madoura w Vallauris we Francji, stanowią znaczną część jego 633 zaprojektowanych ceramicznych dzieł. Dzieła te często przedstawiają ikoniczne, ręcznie malowane i grawerowane motywy, w tym sceny walk byków, twarze kobiet i mężczyzn, postacie mitologiczne oraz zwierzęta, takie jak sowy, ryby i ptaki.

Kompozycja stworzona przez Miro w 1972 r specjalnie do książki Michela Leirisa – autora pierwszego z sześciu tomów monumentalnego opracowania twórczości Joana Miro i stanowi jedną z jedenastu litografii do tekstu Leirisa.

Michel Leiris (1901–1990) - Francuski pisarz i etnolog. Początkowo związany z grupą surrealistów, w tym z Maxem Jacobem, Anré Massonem i Pablem Picassem. Współzałożyciel (wraz z Georgesem Bataillem, Rogerem Caillois i Julesem Monnerotem) Collège de Sociologie. W latach 1931–1933 uczestnik ekspedycji badawczej do Afryki, po której spisał monumentalny traktat o doświadczeniu wewnętrznym - L'Afrique fantôme (1934). W latach 1929–1935 poddał się psychoanalizie, czego efektem było spisanie słynnej biografii intymnej Wiek męski (1939) i jej dalszego ciągu La règle du jeu (1948–1975). Wykładał w paryskim Musée de l'Homme, po drugiej wojnie światowej został zwolennikiem egzystencjalizmu według Jeana-Paula Sartre'a.

Referencje: Katalog raisonne, Maeght Editeur,1981 t.I str.189
Katalogu Mourlot: 865
Katalog Cramer „Joan Miró. The Illustrated Books” Geneva 1989 poz. 160.
Kompozycja stworzona przez Miro w 1972 r specjalnie do książki Michela Leirisa – autora pierwszego z sześciu tomów monumentalnego opracowania twórczości Joana Miro i stanowi jedną z jedenastu litografii do tekstu Leirisa.


Michel Leiris (1901–1990) - Francuski pisarz i etnolog. Początkowo związany z grupą surrealistów, w tym z Maxem Jacobem, Anré Massonem i Pablem Picassem. Współzałożyciel (wraz z Georgesem Bataillem, Rogerem Caillois i Julesem Monnerotem) Collège de Sociologie. W latach 1931–1933 uczestnik ekspedycji badawczej do Afryki, po której spisał monumentalny traktat o doświadczeniu wewnętrznym - L'Afrique fantôme (1934). W latach 1929–1935 poddał się psychoanalizie, czego efektem było spisanie słynnej biografii intymnej Wiek męski (1939) i jej dalszego ciągu La règle du jeu (1948–1975). Wykładał w paryskim Musée de l'Homme, po drugiej wojnie światowej został zwolennikiem egzystencjalizmu według Jeana-Paula Sartre'a.

Teczka z 1950 roku pierwotnie zawierała 18 kolorowych plansz prezentujących ceramikę Picassa, choć niektóre wersje mogą zawierać ich 13 lub 15.

Grafiki te są cenione za wierne oddanie połysku szkliwa i kolorystyki oryginalnych wyrobów ceramicznych artysty. Są one wycinane w kształcie talerza i często określane jako "tipped-in" „nakładane” (ręcznie naklejane na podkładkę strony o wymiarach 377 mm x 277 mm).
Plansze są zazwyczaj publikowane na papierze welinowym i mają wymiary około 15 x 11 cali.

Ceramiczne talerze Picassa, stworzone głównie w latach 1947–1971 w pracowni Madoura w Vallauris we Francji, stanowią znaczną część jego 633 zaprojektowanych ceramicznych dzieł. Dzieła te często przedstawiają ikoniczne, ręcznie malowane i grawerowane motywy, w tym sceny walk byków, twarze kobiet i mężczyzn, postacie mitologiczne oraz zwierzęta, takie jak sowy, ryby i ptaki.

Teczka z 1950 roku pierwotnie zawierała 18 kolorowych plansz prezentujących ceramikę Picassa, choć niektóre wersje mogą zawierać ich 13 lub 15.

Grafiki te są cenione za wierne oddanie połysku szkliwa i kolorystyki oryginalnych wyrobów ceramicznych artysty. Są one wycinane w kształcie talerza i często określane jako "tipped-in" „nakładane” (ręcznie naklejane na podkładkę strony o wymiarach 377 mm x 277 mm).
Plansze są zazwyczaj publikowane na papierze welinowym i mają wymiary około 15 x 11 cali.

Ceramiczne talerze Picassa, stworzone głównie w latach 1947–1971 w pracowni Madoura w Vallauris we Francji, stanowią znaczną część jego 633 zaprojektowanych ceramicznych dzieł. Dzieła te często przedstawiają ikoniczne, ręcznie malowane i grawerowane motywy, w tym sceny walk byków, twarze kobiet i mężczyzn, postacie mitologiczne oraz zwierzęta, takie jak sowy, ryby i ptaki.

A/A - to skrót oznaczający, że wydruk jest „kopią autorska” i
pochodzi z edycji artysty. To jest niewielką liczbą wydruków, które artysta zachowuje do użytku osobistego lub do rozdania.
Wydruki A/A nie są częścią głównej numerowanej edycji i nie są ograniczone pod względem liczby.

Obraz wg którego, powstała prezentowana litografia Picasso namalował w 1905 r. w tzw. okresie różowym, kiedy artysta odszedł od melancholijnych błękitów na rzecz cieplejszych barw i tematyki cyrkowej oraz paryskiej bohemy. Przedstawia „małego Ludwika", chłopca, który kręcił się wokół pracowni Picassa na Montmartre. Choć chłopiec trzyma fajkę (atrybut dorosłości), wieniec z róż na jego głowie nadaje mu niemal anielski, eteryczny wygląd. To połączenie surowości z delikatnością.

W 2004 roku oryginał został sprzedany za ponad 104 miliony dolarów, co w tamtym czasie czyniło go najdroższym obrazem świata sprzedanym na aukcji.

Po okresie błękitnym powstał w twórczości Picassa w latach 1904-1906 okres różowy. Był to czas optymizmu i ocieplenia wizerunku jego dzieł po melancholijnym okresie błękitnym. Okres różowy Picassa, przypadający na lata 1904–1906, to czas wyraźnej zmiany w jego biografii i twórczości. Charakteryzował się przede wszystkim ciepłą paletą barw, w której dominowały odcienie różu, pomarańczu oraz brązów, co stanowiło kontrast wobec chłodnej tonacji poprzedniego okresu błękitnego. Ta ewolucja kolorystyczna odzwierciedlała przemianę nastroju artysty, który przeszedł od melancholii do bardziej optymistycznych, choć nadal refleksyjnych tematów.

Technika malarska w okresie różowym uległa znacznemu wyrafinowaniu. Picasso zaczął stosować bardziej złożone faktury oraz eksperymentować z efektami świetlnymi, co pozwoliło na podkreślenie psychologicznej wymowy postaci, głównie z życia cyrkowego, wędrownych artystach, klaunach, akrobatach i arlekinach, itp.
Prace z okresu różowego pełnią ważną rolę w biografii Pablo Picassa i stanowią pomost między jego wcześniejszymi, dramatycznymi dziełami a kolejnymi eksperymentami stylistycznymi, które zrewolucjonizowały sztukę XX wieku i stanowiły narodziny kubizmu.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Teczka z 1950 roku pierwotnie zawierała 18 kolorowych plansz prezentujących ceramikę Picassa, choć niektóre wersje mogą zawierać ich 13 lub 15.

Grafiki te są cenione za wierne oddanie połysku szkliwa i kolorystyki oryginalnych wyrobów ceramicznych artysty. Są one wycinane w kształcie talerza i często określane jako "tipped-in" „nakładane” (ręcznie naklejane na podkładkę strony o wymiarach 377 mm x 277 mm).
Plansze są zazwyczaj publikowane na papierze welinowym i mają wymiary około 15 x 11 cali.

Ceramiczne talerze Picassa, stworzone głównie w latach 1947–1971 w pracowni Madoura w Vallauris we Francji, stanowią znaczną część jego 633 zaprojektowanych ceramicznych dzieł. Dzieła te często przedstawiają ikoniczne, ręcznie malowane i grawerowane motywy, w tym sceny walk byków, twarze kobiet i mężczyzn, postacie mitologiczne oraz zwierzęta, takie jak sowy, ryby i ptaki.

Mały Książę to uniwersalna historia o przyjaźni, dorastaniu, współodpowiedzialności i przywiązaniu; przetłumaczono ją na ponad trzysta języków. Jest skierowana nie tylko do najmłodszych, ponieważ dotyka najbardziej czułych strun duszy czytelniczek i czytelników. O takim przeznaczeniu utworu świadczy również fakt, że autor zadedykował Małego Księcia dorosłemu, swojemu bliskiemu przyjacielowi Léonowi Werthowi — francuskiemu pisarzowi, eseiście i dziennikarzowi.

Po raz pierwszy książka została wydana w 1943 roku w Nowym Jorku. Narratorem jej jest pilot, którego można utożsamić z autorem — Antoine de Saint-Exupéry sam był doświadczonym lotnikiem. Również opis wyglądu Małego Księcia nawiązuje do pisarza z lat dziecięcych, kiedy to rodzina nazywała go „słonecznym królem” z powodu jego jasnych kręconych włosów. Symboliczne jest również umiejscowienie spotkania Małego Księcia i pilota na Saharze — w 1935 roku autor przeżył wypadek samolotowy, lecąc z Paryża do Sajgonu, w trakcie próby pobicia rekordu prędkości, a maszyna rozbiła się na pustyni.

Na maleńkiej asteroidzie B 612 mieszka Mały Książę. Większość czasu spędza na czyszczeniu wulkanów i plewieniu chwastów. Pewnego dnia odkrywa, że na jego planecie wyrosła róża. Chłopiec otacza ją troską — regularnie podlewa i osłania przed wiatrem. Niestety kwiat nie docenia jego starań. Zniechęcony zachowaniem róży, Mały Książę postanawia wyruszyć w podróż na inne planety. Na każdej z nich główny bohater poznaje różne postaci, zarówno rzeczywiste, jak i fantastyczne, które skłaniają go do refleksji nad światem i życiem. Mieszkaniec asteroidy B 612 trafia również na Ziemię…

Antoine Marie Jean-Baptiste Roger de Saint-Exupéry - francuski lotnik, pisarz i poeta. Na "lotniczym szlaku" - nad Saharą, Andami i Atlantykiem powstały wszystkie jego książki.
Był również korespondentem prasy francuskiej podczas wojny domowej w Hiszpanii. Zadebiutował "Pocztą na południe", sławę przyniósł mu "Nocny lot" a w 1939 roku napisał są największą książkę"Ziemia, planeta ludzi". W swojej prozie głosił braterstwo wszystkich ludzi, potrzebę odwagi, prawości i moralnego obowiązku. Podczas wojny brał udział w lotach zwiadowczych nad Francją i w jednej z takich misji zginął. Przedtem napisał piękną opowieść poetycką Mały Książę (1943) oraz rozpoczął pracę nad dziełem życia, traktatem Twierdza. Tej książki nie zdążył dokończyć, ukazała się pośmiertnie w 1948 roku.

Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Mojżesz Kisling (ur. 22 stycznia 1891 w Krakowie, zm. 29 kwietnia 1953 w Sanary-sur-Mer) – polski malarz żydowskiego pochodzenia.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Claude Weisbuch był francuskim artystą, najbardziej znanym ze swoich żywych rysunków i
litografii koni, opery, tancerzy i muzyków. Używając tylko kilku odcieni ziemi, a także czerni i
bieli, Weisbuch podkreślał ruch i formę poprzez grubość linii i ton. ‘’Lubię szkic, to co
niedokończone, obraz wypełniony tajemnicą” – zwykł mówić. Prace Weisbucha znajdują się
w zbiorach Centre Georges Pompidou w Paryżu, Stedelijk Museum w Amsterdamie,
Museum of Modern Art w Nowym Jorku i Staaliche Graphische Sammlung w Monachium.
Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty
handlowej.

Adelina Tattilo właścicielka wydawnictwa Playmen, była bardzo znaną i wpływową postacią,
szczególnie we Włoszech, gdzie jej magazyn "Playmen" odegrał kluczową rolę w rewolucji
obyczajowej w latach 60. i 70. XX wieku. Była nazywana "włoskim Hugh Hefnerem". Tattilo
była znana w kręgach wydawców i mediów, głównie w Europie. Jej magazyn był często
porównywany do amerykańskiego "Playboya", a nawet prowadziła z nim batalie sądowe o
prawa do dystrybucji na niektórych rynkach. "Playmen" był dystrybuowany w niektórych
krajach europejskich, ale nie osiągnął takiej globalnej skali i rozpoznawalności jak "Playboy".
Cykl prac Pabla Picassa pod tytułem "347 rycin" to zbiór rycin, który został stworzony przez
artystę w bardzo krótkim czasie, między 16 marca a 5 października 1968 roku, gdy artysta
miał 87 lat, to jedno z najbardziej niezwykłych i płodnych przedsięwzięć w jego późnej
twórczości. Seria składa się z 347 rycin i akwafort, które Picasso stworzył w ciągu zaledwie
siedmiu miesięcy, co jest zdumiewającym osiągnięciem biorąc pod uwagę jego wiek.
Cykl jest pełen odważnych, nierzadko prowokacyjnych scen erotycznych, które eksplorują
ludzką seksualność i akt podglądania. Picasso często przedstawiał siebie w roli obserwatora,
czasem klowna lub starca, który podziwia młode, piękne modelki. Jest to odzwierciedlenie
jego własnych relacji z młodszymi kobietami mimo wieku.
Cykl 347 Picassa, ze względu na swoją tematykę i formę, spotkał się z mieszanym, a często
kontrowersyjnym przyjęciem, zarówno wśród krytyków, jak i publiczności. W tamtych
czasach, mimo że Picasso był już uznanym artystą, ta otwartość i bezpośredniość, szczególnie
u kogoś w jego wieku, budziła szok i oburzenie u wielu odbiorców. Niektórzy krytycy
interpretowali te prace jako oznakę obsesji starca na punkcie seksu i młodości, a nawet
oskarżali Picassa o mizoginię.
W pewnych kręgach cykl był postrzegany jako przykład sztuki zdegenerowanej,
nieodpowiadającej na "poważne" tematy społeczne czy artystyczne.
Cykl 347 jest uważany za jedno z kluczowych dzieł późnego okresu twórczości Picassa,
pokazujące jego niezłomną witalność, kreatywność i mistrzostwo w dziedzinie grafiki.

Seria „Hommage aux Collettes” (Hołd dla Les Collettes) nie była oficjalnym cyklem malarskim zaplanowanym przez artystę za życia, lecz raczej terminem używanym przez historyków sztuki i kolekcjonerów na określenie prac powstałych w jego posiadłości Les Collettes w Cagnes-sur-Mer na południu Francji. Prace z okresu „Les Collettes” są uważane za testament artystyczny Renoira. Pokazują one, że mimo niemal całkowitego paraliżu

dłoni (musiał przywiązywać pędzle do rąk), artysta zachował niesamowitą wrażliwość na kolor i kobiece piękno.

Renoir w tym czasie malował w sposób bardzo swobodny, niemal "rozmyty", skupiając się na świetle przenikającym przez skórę i tkaniny. Często portretował osoby ze swojego najbliższego otoczenia – służące (m.in. słynną Gabrielle Renard), żonę lub zaprzyjaźnione sąsiadki. Kobiety na tych portretach często są otoczone kwiatami lub promieniami słońca, co miało celebrować witalność i piękno życia, mimo osobistego cierpienia artysty.Kolorystyka: akwaforty utrzymana jest w tonacji sepii, co wzmacnia poczucie nostalgii i klasycznej elegancji.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Serge Mendjisky studiował w Paryżu w Beaux Arts, idąc śladami swego ojca Maurice'a Mendjisky, malarza Szkoły Paryskiej. W 1949 r. Przeniósł się do Nicei, gdzie pracował jako malarz, a także odkrywał inne techniki, w tym rzeźby, kolaż i fotografię. Serge w 2000 roku całkowicie zainwestował w fotografię jako swoje medium, wykorzystując technikę kolażu, aby zmienić obrazy fotograficzne i zmusić widza do kwestionowania wyglądu znanych krajobrazów i zabytków miejskich.

Port Grimaud jest w zasadzie prywatnym miasteczkiem, leżącym 6 km od średniowiecznego Grimaud. Nazywa się go Wenecją Lazurowego Wybrzeża lub też prowansalską Wenecją.
Port Grimaud leżący zaledwie 7 km od Saint-Tropez. François Spoerry, główny architekt Portu Grimaud w 1962 r. kupił teren tuż przy Zatoce Saint-Tropez, a 4 lata później dostał pozwolenie na budowę. Port Grimaud był oddawany do użytku etapami, a cała inwestycja zakończyła się w 2000 r. Autor tego przedsięwzięcia zmarł w 1999 r., a jego ciało leży w kościele przy głównym placu Portu.

Urbain Huchet to francuski artysta znany z modernistycznego malarstwa marynistycznego, pejzażowego, figuralnego i rodzajowego. Jego charakterystyczne użycie koloru i formy wywodzi się z francuskiego impresjonizmu. Huchet podąża śladami Gauguina i Émile’a Bernarda, którzy wywarli na niego ogromny wpływ. Wiele jego obrazów inspirowanych jest targowiskami, ludźmi i krajobrazami, które stały się bardzo znane na całym świecie.

Cafe Les Deux Magots to historyczna kawiarnia w dzielnicy Saint-Germain-des-Pres założona w 1884 r.. Była miejscem spotkań artystycznej elity Paryża. W tle widać kościół Saint-Germain-des-Pres. Nazwa „Les Deux Magots” oznacza „dwie chińskie figurki” i pochodzi od sklepu z pamiątkami, który wcześniej znajdował się w tym samym lokalu.
Urbain Huchet to francuski artysta znany z modernistycznego malarstwa marynistycznego, pejzażowego, figuralnego i rodzajowego. Jego charakterystyczne użycie koloru i formy wywodzi się z francuskiego impresjonizmu. Huchet podąża śladami Gauguina i Émile’a Bernarda, którzy wywarli na niego ogromny wpływ. Wiele jego obrazów inspirowanych jest targowiskami, ludźmi i krajobrazami, które stały się bardzo znane na całym świecie.

Urbain Huchet to francuski artysta znany z modernistycznego malarstwa marynistycznego, pejzażowego, figuralnego i rodzajowego. Jego charakterystyczne użycie koloru i formy wywodzi się z francuskiego impresjonizmu. Huchet podąża śladami Gauguina i Émile’a Bernarda, którzy wywarli na niego ogromny wpływ. Wiele jego obrazów inspirowanych jest targowiskami, ludźmi i krajobrazami, które stały się bardzo znane na całym świecie.

Bernard Buffet był jednym z najbardziej znanych i cenionych francuskich artystów XX wieku. Jego charakterystyczny styl, rozpoznawalny na całym świecie, zapewnił mu ogromną popularność. Był artystą wszechstronnym, tworzącym obrazy olejne, akwarele, rysunki, grafiki i scenografie teatralne.

Jego twórczość charakteryzuje się: wyrazistą kreską- Buffet stosował mocne, czarne linie konturowe, które nadawały jego pracom surowy, pozbawiony ozdobników wygląd, oszczędną kolorystyką:-jego paleta barw była zazwyczaj ograniczona, często dominowały szarości, brązy i ciemne zielenie, co potęgowało melancholijny nastrój obrazów oraz tematyką- Buffet często przedstawiał motywy egzystencjalne, znany był z tego, że często malował martwe natury, a motyw chleba i wina pojawiał się w jego twórczości wielokrotnie, co świadczy o jego fascynacji tymi prostymi, ale symbolicznymi przedmiotami. Buffet używał tuszu i akwareli, co pozwalało na uzyskanie charakterystycznego, szkicowego efektu.
W latach 50. XX wieku, kiedy powstał ten obraz, Buffet był już uznanym artystą, ale jego styl budził kontrowersje. Jego prace były postrzegane jako antymodernistyczne, co było wyrazem jego sprzeciwu wobec dominujących wówczas abstrakcyjnych tendencji w sztuce.
Prace Bernarda Buffeta, w tym litografie z cyklu "Nature Morte", są cenione przez kolekcjonerów na całym świecie. Jego dzieła można znaleźć w wielu muzeach i galeriach, a także w prywatnych kolekcjach.

Bernard Buffet był jednym z najbardziej znanych i cenionych francuskich artystów XX wieku. Jego charakterystyczny styl, rozpoznawalny na całym świecie, zapewnił mu ogromną popularność. Był artystą wszechstronnym, tworzącym obrazy olejne, akwarele, rysunki, grafiki i scenografie teatralne.
Jego twórczość charakteryzuje się: wyrazistą kreską- Buffet stosował mocne, czarne linie konturowe, które nadawały jego pracom surowy, pozbawiony ozdobników wygląd, oszczędną kolorystyką:-jego paleta barw była zazwyczaj ograniczona, często dominowały szarości, brązy i ciemne zielenie, co potęgowało melancholijny nastrój obrazów oraz tematyką- Buffet często przedstawiał motywy egzystencjalne, znany był z tego, że często malował martwe natury, a motyw chleba i wina pojawiał się w jego twórczości wielokrotnie, co świadczy o jego fascynacji tymi prostymi, ale symbolicznymi przedmiotami. Buffet używał tuszu i akwareli, co pozwalało na uzyskanie charakterystycznego, szkicowego efektu.
W latach 50. XX wieku, kiedy powstał ten obraz, Buffet był już uznanym artystą, ale jego styl budził kontrowersje. Jego prace były postrzegane jako antymodernistyczne, co było wyrazem jego sprzeciwu wobec dominujących wówczas abstrakcyjnych tendencji w sztuce.
Prace Bernarda Buffeta, w tym litografie z cyklu "Nature Morte", są cenione przez kolekcjonerów na całym świecie. Jego dzieła można znaleźć w wielu muzeach i galeriach, a także w prywatnych kolekcjach.

Bernard Buffet był jednym z najbardziej znanych i cenionych francuskich artystów XX wieku. Jego charakterystyczny styl, rozpoznawalny na całym świecie, zapewnił mu ogromną popularność. Był artystą wszechstronnym, tworzącym obrazy olejne, akwarele, rysunki, grafiki i scenografie teatralne.

Jego twórczość charakteryzuje się: wyrazistą kreską- Buffet stosował mocne, czarne linie konturowe, które nadawały jego pracom surowy, a nawet szkieletowy wygląd, Oszczędną kolorystyką:-jego paleta barw była zazwyczaj ograniczona, często dominowały szarości, brązy i ciemne zielenie, co potęgowało melancholijny nastrój obrazów oraz tematyką- Buffet często przedstawiał motywy egzystencjalne, takie jak samotność, przemijanie i śmierć. Jego obrazy często emanowały poczuciem niepokoju i pesymizmu.
Cykl „Kwiaty „podobnie jak inne prace Buffeta, odzwierciedla jego zainteresowanie formą i strukturą, a także jego skłonność do przedstawiania motywów w sposób surowy i pozbawiony ozdobników. Prace Bernarda Buffeta, w tym litografie z cyklu "Kwiaty", są cenione przez kolekcjonerów na całym świecie. Jego dzieła można znaleźć w wielu muzeach i galeriach, a także w prywatnych kolekcjach.

Bernard Buffet był jednym z najbardziej znanych i cenionych francuskich artystów XX wieku. Jego charakterystyczny styl, rozpoznawalny na całym świecie, zapewnił mu ogromną popularność. Był artystą wszechstronnym, tworzącym obrazy olejne, akwarele, rysunki, grafiki i scenografie teatralne.

Jego twórczość charakteryzuje się: wyrazistą kreską- Buffet stosował mocne, czarne linie konturowe, które nadawały jego pracom surowy, a nawet szkieletowy wygląd, Oszczędną kolorystyką:-jego paleta barw była zazwyczaj ograniczona, często dominowały szarości, brązy i ciemne zielenie, co potęgowało melancholijny nastrój obrazów oraz tematyką- Buffet często przedstawiał motywy egzystencjalne, takie jak samotność, przemijanie i śmierć. Jego obrazy często emanowały poczuciem niepokoju i pesymizmu.
Cykl „Kwiaty „podobnie jak inne prace Buffeta, odzwierciedla jego zainteresowanie formą i strukturą, a także jego skłonność do przedstawiania motywów w sposób surowy i pozbawiony ozdobników. Prace Bernarda Buffeta, w tym litografie z cyklu "Kwiaty", są cenione przez kolekcjonerów na całym świecie. Jego dzieła można znaleźć w wielu muzeach i galeriach, a także w prywatnych kolekcjach.

Andrzej Jurkiewicz - grafik i rysownik; profesor ASP w Krakowie i Warszawie. Studiował na krakowskiej ASP u F. Pautscha i W. Weissa. Tworzył serie grafik - akwaforty przedstawiające scenki uliczne oraz grafiki o tematyce sportowej, utrzymane w oszczędnej stylistyce, projekty okładek, ilustracje, ekslibrisy; u schyłku życia zwrócił się ku abstrakcji. Był autorem podręcznika "Metody grafiki artystycznej".

Konstanty Brandel (ur. 10 kwietnia 1880 w Warszawie, zm. 7 grudnia 1970 w Paryżu) – polski malarz i grafik. W roku 1900 ukończył naukę w warszawskim VIII Liceum Ogólnokształcącym im. Władysława IV. W latach 1900-1903 studiował malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Leona Wyczółkowskiego, Józefa Unierzyskiego i Józefa Mehoffera. Naukę kontynuował we Włoszech, a od 1907 we Francji, gdzie pozostał do końca życia (zachowując jednak polskie obywatelstwo).Od 1920 był członkiem Société nationale des beaux-arts, od 1929 należał do Société du Salon d'Automne. W 1933 wstąpił do Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków w Krakowie, a w 1956 do Związku Artystów Polskich we Francji. W 1939 został honorowym prezesem Związku Polskich Artystów Grafików.

Wojciech Weiss – polski malarz grafik, rzeźbiarz. Od 1907 był profesorem, później rektorem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Malował m.in. pejzaże okolic Strzyżowa, Płaszowa i Kalwarii Zebrzydowskiej (miejscowości, w których mieszkał), portrety, akty. Wpływ na jego twórczość wywarła twórczość Muncha, Malczewskiego, pozostawał też, szczególnie w młodości, pod wpływem poglądów filozoficznych Stanisława Przybyszewskiego. Był artystą docenionym za życia, uznawanym, wystawianym na ziemiach polskich i za granicą. Otrzymał państwową nagrodę plastyczną Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego za rok 1937[1].Jego pasją było fotografowanie. W zbiorach rodzinnych znajdują się setki fotografii jego autorstwa z początków XX wieku.

W 1931 roku, słynny marchand Ambroise Vollard, zasugerował a w 1936 r. zlecił, aby Picasso zilustrował „Historię natury, ogólną i szczegółową” Georges’a-Louisa Leclerca, hrabiego de Buffon (1707–1788), pierwotnie wydaną w czterdziestu czterech tomach w latach 1745–1804. Picasso, który był miłośnikiem zwierząt, zaczął tworzyć ryciny ilustrujące fragmenty „Historii naturalnej” Buffona w pracowni graficznej Rogera Lacourière’a. Pierwszy raz Picasso zastosował technikę akwatinty cukrowej, która pozwalała mu uzyskać szerszą skalę szarości. Po nagłej śmierci wydawcy w wypadku samochodowym w 1939 roku, tych 31 rycin zostało opublikowanych w całości dopiero w 1942 roku, w nakładzie 226 egz., dzięki jego następcy, Martinowi Fabianiemu oraz pomysłowi Lacouriere’a, aby do druku Buffona wykorzystać papier pozostały z druku „Suite Vollarda” z powodu niedoboru papieru w czasie wojny.

Picasso wybrał te zwierzęta, które wpadły mu w oko ilustrując je według własnych pomysłów. Pracował głównie w technice akwatinty, którą doskonalił przez ostatnie dwa lata (technika ta pojawia się po raz pierwszy na planszy ze stycznia 1934 roku, „Femme nue assise et trios têtes barbues”, Bloch 216).

Zwierzęta, które Picasso przedstawił na swoich tablicach do Eaux-fortes originals pour les texts de Buffon, pozostają jednymi z najwyższych poziomów osiągnięć w technice akwatinty cukrowej w historii grafiki. Równie ważne jest to, że „te zwierzęta mają wielki urok: wśród nich jest komiczny, pędzący struś, przyjazna małpa wyciągająca łapę, baran pozujący z wielką delikatnością i kot, który zdaje się niemal mruczeć” (Wye, s. 87). Zwierzaki Picassa zachwyciły publiczność ”Buffon – Picasso” tak bardzo, że ta księga, mimo czasu wojny została bardzo szybko wyprzedana.

Druga edycja powstała dopiero w latach 70-tych w technice litografii, dzięki zgodzie i licencji Marina Picasso Foundation wydanej przez Edito Service, Geneva, Szwajcaria i z tej edycji pochodzi przedmiotowa litografia.

Literatura:

- Brigitte Baer „Picasso the Printmaker: Graphics from the Marina Picasso Collection”, Dallas Museum of Art, 1983, s. 102

- Deborah Wye „A Picasso Portfolio: Prints from the Museum of Modern Art, New York”, 2010, s. 87

- Gary Tinterow „ Ambroise Vollard, Patron of the Arts. Nowy Jork”, Metropolitan Museum of Art, 2006, s. 113).

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

W 1931 roku, słynny marchand Ambroise Vollard, zasugerował a w 1936 r. zlecił, aby Picasso zilustrował „Historię natury, ogólną i szczegółową” Georges’a-Louisa Leclerca, hrabiego de Buffon (1707–1788), pierwotnie wydaną w czterdziestu czterech tomach w latach 1745–1804. Picasso, który był miłośnikiem zwierząt, zaczął tworzyć ryciny ilustrujące fragmenty „Historii naturalnej” Buffona w pracowni graficznej Rogera Lacourière’a. Pierwszy raz Picasso zastosował technikę akwatinty cukrowej, która pozwalała mu uzyskać szerszą skalę szarości. Po nagłej śmierci wydawcy w wypadku samochodowym w 1939 roku, tych 31 rycin zostało opublikowanych w całości dopiero w 1942 roku, w nakładzie 226 egz., dzięki jego następcy, Martinowi Fabianiemu oraz pomysłowi Lacouriere’a, aby do druku Buffona wykorzystać papier pozostały z druku „Suite Vollarda” z powodu niedoboru papieru w czasie wojny.

Picasso wybrał te zwierzęta, które wpadły mu w oko ilustrując je według własnych pomysłów. Pracował głównie w technice akwatinty, którą doskonalił przez ostatnie dwa lata (technika ta pojawia się po raz pierwszy na planszy ze stycznia 1934 roku, „Femme nue assise et trios têtes barbues”, Bloch 216).

Zwierzęta, które Picasso przedstawił na swoich tablicach do Eaux-fortes originals pour les texts de Buffon, pozostają jednymi z najwyższych poziomów osiągnięć w technice akwatinty cukrowej w historii grafiki. Równie ważne jest to, że „te zwierzęta mają wielki urok: wśród nich jest komiczny, pędzący struś, przyjazna małpa wyciągająca łapę, baran pozujący z wielką delikatnością i kot, który zdaje się niemal mruczeć” (Wye, s. 87). Zwierzaki Picassa zachwyciły publiczność ”Buffon – Picasso” tak bardzo, że ta księga, mimo czasu wojny została bardzo szybko wyprzedana.

Druga edycja powstała dopiero w latach 70-tych w technice litografii, dzięki zgodzie i licencji Marina Picasso Foundation wydanej przez Edito Service, Geneva, Szwajcaria i z tej edycji pochodzi przedmiotowa litografia.

Literatura:

- Brigitte Baer „Picasso the Printmaker: Graphics from the Marina Picasso Collection”, Dallas Museum of Art, 1983, s. 102

- Deborah Wye „A Picasso Portfolio: Prints from the Museum of Modern Art, New York”, 2010, s. 87

- Gary Tinterow „ Ambroise Vollard, Patron of the Arts. Nowy Jork”, Metropolitan Museum of Art, 2006, s. 113).

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

W 1931 roku, słynny marchand Ambroise Vollard, zasugerował a w 1936 r. zlecił, aby Picasso zilustrował „Historię natury, ogólną i szczegółową” Georges’a-Louisa Leclerca, hrabiego de Buffon (1707–1788), pierwotnie wydaną w czterdziestu czterech tomach w latach 1745–1804. Picasso, który był miłośnikiem zwierząt, zaczął tworzyć ryciny ilustrujące fragmenty „Historii naturalnej” Buffona w pracowni graficznej Rogera Lacourière’a. Pierwszy raz Picasso zastosował technikę akwatinty cukrowej, która pozwalała mu uzyskać szerszą skalę szarości. Po nagłej śmierci wydawcy w wypadku samochodowym w 1939 roku, tych 31 rycin zostało opublikowanych w całości dopiero w 1942 roku, w nakładzie 226 egz., dzięki jego następcy, Martinowi Fabianiemu oraz pomysłowi Lacouriere’a, aby do druku Buffona wykorzystać papier pozostały z druku „Suite Vollarda” z powodu niedoboru papieru w czasie wojny.

Picasso wybrał te zwierzęta, które wpadły mu w oko ilustrując je według własnych pomysłów. Pracował głównie w technice akwatinty, którą doskonalił przez ostatnie dwa lata (technika ta pojawia się po raz pierwszy na planszy ze stycznia 1934 roku, „Femme nue assise et trios têtes barbues”, Bloch 216).

Zwierzęta, które Picasso przedstawił na swoich tablicach do Eaux-fortes originals pour les texts de Buffon, pozostają jednymi z najwyższych poziomów osiągnięć w technice akwatinty cukrowej w historii grafiki. Równie ważne jest to, że „te zwierzęta mają wielki urok: wśród nich jest komiczny, pędzący struś, przyjazna małpa wyciągająca łapę, baran pozujący z wielką delikatnością i kot, który zdaje się niemal mruczeć” (Wye, s. 87). Zwierzaki Picassa zachwyciły publiczność ”Buffon – Picasso” tak bardzo, że ta księga, mimo czasu wojny została bardzo szybko wyprzedana.

Druga edycja powstała dopiero w latach 70-tych w technice litografii, dzięki zgodzie i licencji Marina Picasso Foundation wydanej przez Edito Service, Geneva, Szwajcaria i z tej edycji pochodzi przedmiotowa litografia.

Literatura:

- Brigitte Baer „Picasso the Printmaker: Graphics from the Marina Picasso Collection”, Dallas Museum of Art, 1983, s. 102

- Deborah Wye „A Picasso Portfolio: Prints from the Museum of Modern Art, New York”, 2010, s. 87

- Gary Tinterow „ Ambroise Vollard, Patron of the Arts. Nowy Jork”, Metropolitan Museum of Art, 2006, s. 113).

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

W 1931 roku, słynny marchand Ambroise Vollard, zasugerował a w 1936 r. zlecił, aby Picasso zilustrował „Historię natury, ogólną i szczegółową” Georges’a-Louisa Leclerca, hrabiego de Buffon (1707–1788), pierwotnie wydaną w czterdziestu czterech tomach w latach 1745–1804. Picasso, który był miłośnikiem zwierząt, zaczął tworzyć ryciny ilustrujące fragmenty „Historii naturalnej” Buffona w pracowni graficznej Rogera Lacourière’a. Pierwszy raz Picasso zastosował technikę akwatinty cukrowej, która pozwalała mu uzyskać szerszą skalę szarości. Po nagłej śmierci wydawcy w wypadku samochodowym w 1939 roku, tych 31 rycin zostało opublikowanych w całości dopiero w 1942 roku, w nakładzie 226 egz., dzięki jego następcy, Martinowi Fabianiemu oraz pomysłowi Lacouriere’a, aby do druku Buffona wykorzystać papier pozostały z druku „Suite Vollarda” z powodu niedoboru papieru w czasie wojny.

Picasso wybrał te zwierzęta, które wpadły mu w oko ilustrując je według własnych pomysłów. Pracował głównie w technice akwatinty, którą doskonalił przez ostatnie dwa lata (technika ta pojawia się po raz pierwszy na planszy ze stycznia 1934 roku, „Femme nue assise et trios têtes barbues”, Bloch 216).

Zwierzęta, które Picasso przedstawił na swoich tablicach do Eaux-fortes originals pour les texts de Buffon, pozostają jednymi z najwyższych poziomów osiągnięć w technice akwatinty cukrowej w historii grafiki. Równie ważne jest to, że „te zwierzęta mają wielki urok: wśród nich jest komiczny, pędzący struś, przyjazna małpa wyciągająca łapę, baran pozujący z wielką delikatnością i kot, który zdaje się niemal mruczeć” (Wye, s. 87). Zwierzaki Picassa zachwyciły publiczność ”Buffon – Picasso” tak bardzo, że ta księga, mimo czasu wojny została bardzo szybko wyprzedana.

Druga edycja powstała dopiero w latach 70-tych w technice litografii, dzięki zgodzie i licencji Marina Picasso Foundation wydanej przez Edito Service, Geneva, Szwajcaria i z tej edycji pochodzi przedmiotowa litografia.

Literatura:

- Brigitte Baer „Picasso the Printmaker: Graphics from the Marina Picasso Collection”, Dallas Museum of Art, 1983, s. 102

- Deborah Wye „A Picasso Portfolio: Prints from the Museum of Modern Art, New York”, 2010, s. 87

- Gary Tinterow „ Ambroise Vollard, Patron of the Arts. Nowy Jork”, Metropolitan Museum of Art, 2006, s. 113).

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Cyklem prac Pablo Picassa zatytułowanym „Obiady na trawie” (oryg. „Le Déjeuner sur l’herbe”) jest obszerna seria wariacji, w której hiszpański mistrz w twórczy sposób zmierzył się z monumentalnym i kontrowersyjnym na tamte czasy, obrazem Édouarda Maneta o tym samym tytule, znanym w Polsce jako „Śniadanie na trawie”.

Cykl powstał głównie w latach 1959–1962 (choć bywają datowane nawet na 1954, gdy zaczął powstawać szkicownik, aż do 1964). Picasso stworzył: 27 obrazów olejnych, ponad 150 rysunków, szkiców , litografii i linorytów.
Picasso był zafascynowany obrazem Maneta, który w 1863 roku wywołał skandal w Paryżu, stanowiąc przełom w malarstwie nowoczesnym. Poprzez swoje wariacje, Picasso podjął dialog z Manetem i jego podejściem do tematu aktu i kompozycji, jednocześnie włączając te motywy w swój własny, unikalny język artystyczny.

Picasso w swojej seria prac poddaje oryginalne dzieło Maneta radykalnej transformacji, zgodnie z jego postkubistyczną estetyką: zachowuje główny schemat kompozycyjny Maneta: dwie ubrane postaci męskie i naga kobieta na pierwszym planie oraz kolejna postać kobieca w tle, kąpiąca się w strumieniu.

Manetowski realizm i sposób ujęcia światła zostają zastąpione przez kubistyczne, a czasem ekspresjonistyczne deformacje. Picasso stosuje intensywniejszą, często bardziej jaskrawą i uproszczoną paletę barw, odbiegającą od tonacji Maneta.

Unikalnym aspektem cyklu jest realizacja sceny Maneta w formie rzeźb plenerowych. Picasso stworzył makiety, które następnie zrealizował norweski artysta Carl Nesjar w wielkim formacie przy użyciu betonu i piaskowania (np. rzeźba w Moderna Museet w Sztokholmie).

Cykl „Obiady na trawie” jest świadectwem późnej, ale intensywnej twórczości Picassa, w której demonstrował swoją swobodę w czerpaniu z tradycji, jednocześnie ją dekonstruując i przekształcając.


Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.