Adelina Tattilo właścicielka wydawnictwa Playmen, była bardzo znaną i wpływową postacią,
szczególnie we Włoszech, gdzie jej magazyn "Playmen" odegrał kluczową rolę w rewolucji
obyczajowej w latach 60. i 70. XX wieku. Była nazywana "włoskim Hugh Hefnerem". Tattilo
była znana w kręgach wydawców i mediów, głównie w Europie. Jej magazyn był często
porównywany do amerykańskiego "Playboya", a nawet prowadziła z nim batalie sądowe o
prawa do dystrybucji na niektórych rynkach. "Playmen" był dystrybuowany w niektórych
krajach europejskich, ale nie osiągnął takiej globalnej skali i rozpoznawalności jak "Playboy".
Cykl prac Pabla Picassa pod tytułem "347 rycin" to zbiór rycin, który został stworzony przez
artystę w bardzo krótkim czasie, między 16 marca a 5 października 1968 roku, gdy artysta
miał 87 lat, to jedno z najbardziej niezwykłych i płodnych przedsięwzięć w jego późnej
twórczości. Seria składa się z 347 rycin i akwafort, które Picasso stworzył w ciągu zaledwie
siedmiu miesięcy, co jest zdumiewającym osiągnięciem biorąc pod uwagę jego wiek.
Cykl jest pełen odważnych, nierzadko prowokacyjnych scen erotycznych, które eksplorują
ludzką seksualność i akt podglądania. Picasso często przedstawiał siebie w roli obserwatora,
czasem klowna lub starca, który podziwia młode, piękne modelki. Jest to odzwierciedlenie
jego własnych relacji z młodszymi kobietami mimo wieku.
Cykl 347 Picassa, ze względu na swoją tematykę i formę, spotkał się z mieszanym, a często
kontrowersyjnym przyjęciem, zarówno wśród krytyków, jak i publiczności. W tamtych
czasach, mimo że Picasso był już uznanym artystą, ta otwartość i bezpośredniość, szczególnie
u kogoś w jego wieku, budziła szok i oburzenie u wielu odbiorców. Niektórzy krytycy
interpretowali te prace jako oznakę obsesji starca na punkcie seksu i młodości, a nawet
oskarżali Picassa o mizoginię.
W pewnych kręgach cykl był postrzegany jako przykład sztuki zdegenerowanej,
nieodpowiadającej na "poważne" tematy społeczne czy artystyczne.
Cykl 347 jest uważany za jedno z kluczowych dzieł późnego okresu twórczości Picassa,
pokazujące jego niezłomną witalność, kreatywność i mistrzostwo w dziedzinie grafiki.
Une vierge avec un oiseau, un homme avec un poisson et le petit Saint Jean, (Dziewica z ptakiem, mężczyzna z rybą i mały św. Jan).
Litografia z serii „347 rycin”, papier welinowy Arches, wymiary 19 x 26 cm w świetle
podwójnego passe-partout, 30 x 37 cm w oprawie passe-partout, edycja limitowana,
nienumerowana, data powstania ryciny „29.3.68.'' p.g.
Wydawca Playmen-Tattilo 1973 z portfolio „Con gli auguri di Playmen” ( Z najlepszymi
życzeniami od Playmen)
Adelina Tattilo właścicielka wydawnictwa Playmen, była bardzo znaną i wpływową postacią,
szczególnie we Włoszech, gdzie jej magazyn "Playmen" odegrał kluczową rolę w rewolucji
obyczajowej w latach 60. i 70. XX wieku. Była nazywana "włoskim Hugh Hefnerem". Tattilo
była znana w kręgach wydawców i mediów, głównie w Europie. Jej magazyn był często
porównywany do amerykańskiego "Playboya", a nawet prowadziła z nim batalie sądowe o
prawa do dystrybucji na niektórych rynkach. "Playmen" był dystrybuowany w niektórych
krajach europejskich, ale nie osiągnął takiej globalnej skali i rozpoznawalności jak "Playboy".
Cykl prac Pabla Picassa pod tytułem "347 rycin" to zbiór rycin, który został stworzony przez
artystę w bardzo krótkim czasie, między 16 marca a 5 października 1968 roku, gdy artysta
miał 87 lat, to jedno z najbardziej niezwykłych i płodnych przedsięwzięć w jego późnej
twórczości. Seria składa się z 347 rycin i akwafort, które Picasso stworzył w ciągu zaledwie
siedmiu miesięcy, co jest zdumiewającym osiągnięciem biorąc pod uwagę jego wiek.
Cykl jest pełen odważnych, nierzadko prowokacyjnych scen erotycznych, które eksplorują
ludzką seksualność i akt podglądania. Picasso często przedstawiał siebie w roli obserwatora,
czasem klowna lub starca, który podziwia młode, piękne modelki. Jest to odzwierciedlenie
jego własnych relacji z młodszymi kobietami mimo wieku.
Cykl 347 Picassa, ze względu na swoją tematykę i formę, spotkał się z mieszanym, a często
kontrowersyjnym przyjęciem, zarówno wśród krytyków, jak i publiczności. W tamtych
czasach, mimo że Picasso był już uznanym artystą, ta otwartość i bezpośredniość, szczególnie
u kogoś w jego wieku, budziła szok i oburzenie u wielu odbiorców. Niektórzy krytycy
interpretowali te prace jako oznakę obsesji starca na punkcie seksu i młodości, a nawet
oskarżali Picassa o mizoginię.
W pewnych kręgach cykl był postrzegany jako przykład sztuki zdegenerowanej,
nieodpowiadającej na "poważne" tematy społeczne czy artystyczne.
Cykl 347 jest uważany za jedno z kluczowych dzieł późnego okresu twórczości Picassa,
pokazujące jego niezłomną witalność, kreatywność i mistrzostwo w dziedzinie grafiki.