Odbitki autorskie (E.A.) to egzemplarze przeznaczone dla samej artystki – służyły jej jako archiwum, do celów wystawienniczych lub jako prezenty dla bliskich i współpracowników. Zazwyczaj stanowią około 10% całego nakładu
Sandra Frigoli należy do grona artystów, którzy bardzo dbają o swoją prywatność – w katalogach aukcyjnych i notach biograficznych rzadko podaje się jej dokładną datę dzienną urodzenia, skupiając się raczej na jej dorobku z ostatnich kilku dekad.
Studiowała w Paryżu (m.in. w École des Beaux-Arts), co miało kluczowy wpływ na jej warsztat graficzny. To właśnie tam doskonaliła technikę litografii, którą wykonano „Żydowskie wesele”.
Największa aktywność artystyczna i wzrost zainteresowania jej pracami przypada na lata 70., 80. i 90. XX wieku. Wtedy też jej litografie stały się popularne w galeriach specjalizujących się w tematyce judaistycznej (szczególnie w Paryżu, Tel Awiwie i Nowym Jorku).
Jako osoba urodzona w 1940 roku, tworzyła w czasach, gdy powrót do tradycyjnych, „naiwnych” i pełnych ciepła motywów (jak wesele czy życie w sztetlu) był formą artystycznego pielęgnowania pamięci o świecie, który uległ wielkim przemianom.
Jej styl jest często porównywany do estetyki Marca Chagalla, choć Frigoli zachowuje własną, bardziej „ziemską” i radosną kreskę, mniej oniryczną niż u mistrza z Witebska. Prace Frigoli nawiązują do stylu naiwnego oraz ekspresjonizmu. Jej twórczość jest silnie osadzona w tematyce figuratywnej – rzadko ucieka w abstrakcję, woląc opowiadać konkretne historie za pomocą postaci i ich emocji. Jej prace charakteryzują się miękką linią, bogatą paletą barw (często ciepłych, ziemistych lub głębokich błękitów) oraz dużą dbałością o detale strojów i tła.
Prace tej artystki pojawiają się regularnie w domach aukcyjnych, szczególnie we Francji i we Włoszech. Są cenione przez kolekcjonerów sztuki judaistycznej oraz miłośników malarstwa naiwnego za ich „duszę” i dekoracyjność.
Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.
Litografia barwna na papierze Arches Paris (znak wodny), 56 x 46 cm (kompozycja), edycja limitowana do 250 egzemplarzy oraz kilku z oznaczeniem E.A., podpisana ołówkiem przez artystkę l.d. Wydawca: Vision Nouvelle (francuski wydawca, który w tamtym okresie wypuszczał serie litografii wielu znanych artystów na rynki USA i Izraela).
Zobacz katalogOdbitki autorskie (E.A.) to egzemplarze przeznaczone dla samej artystki – służyły jej jako archiwum, do celów wystawienniczych lub jako prezenty dla bliskich i współpracowników. Zazwyczaj stanowią około 10% całego nakładu
Sandra Frigoli należy do grona artystów, którzy bardzo dbają o swoją prywatność – w katalogach aukcyjnych i notach biograficznych rzadko podaje się jej dokładną datę dzienną urodzenia, skupiając się raczej na jej dorobku z ostatnich kilku dekad.
Studiowała w Paryżu (m.in. w École des Beaux-Arts), co miało kluczowy wpływ na jej warsztat graficzny. To właśnie tam doskonaliła technikę litografii, którą wykonano „Żydowskie wesele”.
Największa aktywność artystyczna i wzrost zainteresowania jej pracami przypada na lata 70., 80. i 90. XX wieku. Wtedy też jej litografie stały się popularne w galeriach specjalizujących się w tematyce judaistycznej (szczególnie w Paryżu, Tel Awiwie i Nowym Jorku).
Jako osoba urodzona w 1940 roku, tworzyła w czasach, gdy powrót do tradycyjnych, „naiwnych” i pełnych ciepła motywów (jak wesele czy życie w sztetlu) był formą artystycznego pielęgnowania pamięci o świecie, który uległ wielkim przemianom.
Jej styl jest często porównywany do estetyki Marca Chagalla, choć Frigoli zachowuje własną, bardziej „ziemską” i radosną kreskę, mniej oniryczną niż u mistrza z Witebska. Prace Frigoli nawiązują do stylu naiwnego oraz ekspresjonizmu. Jej twórczość jest silnie osadzona w tematyce figuratywnej – rzadko ucieka w abstrakcję, woląc opowiadać konkretne historie za pomocą postaci i ich emocji. Jej prace charakteryzują się miękką linią, bogatą paletą barw (często ciepłych, ziemistych lub głębokich błękitów) oraz dużą dbałością o detale strojów i tła.
Prace tej artystki pojawiają się regularnie w domach aukcyjnych, szczególnie we Francji i we Włoszech. Są cenione przez kolekcjonerów sztuki judaistycznej oraz miłośników malarstwa naiwnego za ich „duszę” i dekoracyjność.
Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.