Cyklem prac Pablo Picassa zatytułowanym „Obiady na trawie” (oryg. „Le Déjeuner sur l’herbe”) jest obszerna seria wariacji, w której hiszpański mistrz w twórczy sposób zmierzył się z monumentalnym i kontrowersyjnym na tamte czasy, obrazem Édouarda Maneta o tym samym tytule, znanym w Polsce jako „Śniadanie na trawie”.

Cykl powstał głównie w latach 1959–1962 (choć bywają datowane nawet na 1954, gdy zaczął powstawać szkicownik, aż do 1964). Picasso stworzył: 27 obrazów olejnych, ponad 150 rysunków, szkiców , litografii i linorytów.
Picasso był zafascynowany obrazem Maneta, który w 1863 roku wywołał skandal w Paryżu, stanowiąc przełom w malarstwie nowoczesnym. Poprzez swoje wariacje, Picasso podjął dialog z Manetem i jego podejściem do tematu aktu i kompozycji, jednocześnie włączając te motywy w swój własny, unikalny język artystyczny.

Picasso w swojej seria prac poddaje oryginalne dzieło Maneta radykalnej transformacji, zgodnie z jego postkubistyczną estetyką: zachowuje główny schemat kompozycyjny Maneta: dwie ubrane postaci męskie i naga kobieta na pierwszym planie oraz kolejna postać kobieca w tle, kąpiąca się w strumieniu.

Manetowski realizm i sposób ujęcia światła zostają zastąpione przez kubistyczne, a czasem ekspresjonistyczne deformacje. Picasso stosuje intensywniejszą, często bardziej jaskrawą i uproszczoną paletę barw, odbiegającą od tonacji Maneta.

Unikalnym aspektem cyklu jest realizacja sceny Maneta w formie rzeźb plenerowych. Picasso stworzył makiety, które następnie zrealizował norweski artysta Carl Nesjar w wielkim formacie przy użyciu betonu i piaskowania (np. rzeźba w Moderna Museet w Sztokholmie).

Cykl „Obiady na trawie” jest świadectwem późnej, ale intensywnej twórczości Picassa, w której demonstrował swoją swobodę w czerpaniu z tradycji, jednocześnie ją dekonstruując i przekształcając.


Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Cyklem prac Pablo Picassa zatytułowanym „Obiady na trawie” (oryg. „Le Déjeuner sur l’herbe”) jest obszerna seria wariacji, w której hiszpański mistrz w twórczy sposób zmierzył się z monumentalnym i kontrowersyjnym na tamte czasy, obrazem Édouarda Maneta o tym samym tytule, znanym w Polsce jako „Śniadanie na trawie”.

Cykl powstał głównie w latach 1959–1962 (choć bywają datowane nawet na 1954, gdy zaczął powstawać szkicownik, aż do 1964). Picasso stworzył: 27 obrazów olejnych, ponad 150 rysunków, szkiców , litografii i linorytów.
Picasso był zafascynowany obrazem Maneta, który w 1863 roku wywołał skandal w Paryżu, stanowiąc przełom w malarstwie nowoczesnym. Poprzez swoje wariacje, Picasso podjął dialog z Manetem i jego podejściem do tematu aktu i kompozycji, jednocześnie włączając te motywy w swój własny, unikalny język artystyczny.

Picasso w swojej seria prac poddaje oryginalne dzieło Maneta radykalnej transformacji, zgodnie z jego postkubistyczną estetyką: zachowuje główny schemat kompozycyjny Maneta: dwie ubrane postaci męskie i naga kobieta na pierwszym planie oraz kolejna postać kobieca w tle, kąpiąca się w strumieniu.

Manetowski realizm i sposób ujęcia światła zostają zastąpione przez kubistyczne, a czasem ekspresjonistyczne deformacje. Picasso stosuje intensywniejszą, często bardziej jaskrawą i uproszczoną paletę barw, odbiegającą od tonacji Maneta.

Unikalnym aspektem cyklu jest realizacja sceny Maneta w formie rzeźb plenerowych. Picasso stworzył makiety, które następnie zrealizował norweski artysta Carl Nesjar w wielkim formacie przy użyciu betonu i piaskowania (np. rzeźba w Moderna Museet w Sztokholmie).

Cykl „Obiady na trawie” jest świadectwem późnej, ale intensywnej twórczości Picassa, w której demonstrował swoją swobodę w czerpaniu z tradycji, jednocześnie ją dekonstruując i przekształcając.


Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Sześciotomowe wydanie Boskiej Komedii ze stu ilustracjami Salvadora Dalí zostało wydrukowane w nakładzie 3044 egzemplarzy. Pod kierownictwem typografa Maestro Giovanniego Mardersteiga, czterdzieści cztery egzemplarze zostały wytłoczone w Officina Bodoni w Weronie na papierze czerpanym „Kaji Torinoko” a trzy tysiące egzemplarzy zostało wytłoczonych w Stamperia Valdonega w Weronie na papierze czerpanym przez braci Magnani z Pesci. Ryciny i tablice zostały wykonane w Paryżu pod kierunkiem Maestro Raymonda Jacqueta na papierze Rives. Za pakowanie odpowiadała Legatoria Torriani w Mediolanie.
Grudzień 1963.

Sześciotomowe wydanie Boskiej Komedii ze stu ilustracjami Salvadora Dalí zostało wydrukowane w nakładzie 3044 egzemplarzy. Pod kierownictwem typografa Maestro Giovanniego Mardersteiga, czterdzieści cztery egzemplarze zostały wytłoczone w Officina Bodoni w Weronie na papierze czerpanym „Kaji Torinoko” a trzy tysiące egzemplarzy zostało wytłoczonych w Stamperia Valdonega w Weronie na papierze czerpanym przez braci Magnani z Pesci. Ryciny i tablice zostały wykonane w Paryżu pod kierunkiem Maestro Raymonda Jacqueta na papierze Rives. Za pakowanie odpowiadała Legatoria Torriani w Mediolanie.
Grudzień 1963.

Obraz Bellotto przedstawiający drezdeńską starówkę z kościołem Hofkirche i Frauenkirche z tzw. „Widokiem Canaletta” z pierwszego okresu twórczego Drezna (1747-1758) jest jednym z najsłynniejszych i najważniejszych dzieł wspaniałego włoskiego mistrza i pioniera nowszych perspektywiczne malarstwo wedutowe. Niedługo po ukończeniu obrazu Bellotto wykonał także ryt na miedzianej płycie i w 1748 roku po raz pierwszy pojawił się ten wielkoformatowy miedzioryt, co jest niezwykle rzadkie we wczesnych oryginalnych drukach. – Oryginalne miedzioryty zostały zniszczone podczas pruskiego bombardowania Drezna podczas wojny siedmioletniej w 1760 roku. Jest to rycina z XIX w. płyty rytowniczej.

Bernardo Bellotto, malarz ostatniego polskiego króla Stanisława Augusta, uratował dla potomnych portretowane przez siebie miasto. Ten wedutysta, malarz Wenecji, Drezna, a w końcu Warszawy, był ceniony za skrupulatność swoich płócien, które nie stawały się jednak nigdy bezduszne. Uważa się, że do zapisu wyglądu portretowanych miejsc, używał camera obscura. Obrazy były w każdym razie na tyle sugestywne, że odbudowując Warszawę, oparto się na jego malarstwie jako na fotograficznie pewnym.

Ale Bellotto, w Polsce używający przydomku swojego wuja – Canaletto – był także cenionym grafikiem, autorem około 40 kompozycji w technice akwaforty. Większość z nich powstała w Dreźnie, jednak kilka również nad Wisłą.

Yaroslav Kachmar
Urodził się w 1955 roku we Lwowie na Ukrainie. Wybitny przedstawiciel sztuki współczesnej. Zajmuje się malarstwem ,grafiką artystyczną ,rzeźbą ceramiczną.
W 1974 ukończył wydział ceramiki Lwowskiej Szkoły Sztuk Użytkowych
(obecnie Lwowski Państwowy Instytut Sztuki Dekoracyjnej i Stosowanej im. Iwana Trusza).
Od 1976 r. jest na stałe związany ze sztuką. Bierze udział w licznych wystawach w kraju i w ponad 100 międzynarodowych sympozjach i konkursach na całym świecie.
Od 1994 r. współpracował z Biurem Wystaw Artystycznych w Lublinie pod kierownictwem znanego krytyka sztuki Andrzeja Mroczka gdzie miał swoje trzy wystawy indywidualne oraz uczestniczył w licznych projektach w których wystawiał swoje prace z tak znanymi artystami jak: Christo, J. Nowosielski, J. Bereś, Nikifor, Koji Kamoji, Stanisław Fijałkowski i inni m.in. podczas wystawy p.t. "Znaki tożsamości".

Kurator międzynarodowych projektów artystycznych.

W 2013 r. został nagrodzony Medalem Honorowym XXIV Międzynarodowego Biennale Exlibrisu Współczesnego w Malborku. Również w tym samym roku został laureatem II Triennale Ukraińskiej Sztuki Abstrakcyjnej w dziedzinie grafiki w Czerniowcach na Ukrainie.W 2014 roku nagrodzony Medalem Honorowym XV Międzynarodowego Triennale "Małe Formy Grafiki" w Łodzi.
W 2015 roku został nagrodzony Medalem Honorowym XXV Międzynarodowego Biennale Exilibriusu Współczesnego w Malborku.

Prace Jarosława Kaczmara znajdują się w państwowych, prywatnych i muzealnych kolekcjach Europy, Ameryki i Azji, takich jak:

Adogi Taller Gallery, Barcelona / Hiszpania
Central Libary of Hong Kong, Hong Kong / Chiny
Międzynarodowy Salon Sztuki Exlibrisu,Pekin/Chiny
Muzeum of Modern Art, Hunfeld / Niemcy
Public Libary, Warszawa / Polska
State Gallery of Art, Łódź / Polska
Centrum Miedziorytu,Lublin/Polska
Muzeum Zamkowe,Malbork/Polska
Biblioteka Akademii Nauk,Gdańsk/Polska
Muzeum Miejskie,Ostrów Wielkopolski/Polska
Miejska Biblioteka Publiczna,Gliwice/Polska
Gamblebyen Galery,Fredrikstad/Norwegia
Kolekcja Sztuki Współczesniej Muzeum Chełmskie, Chełm/Polska
Prywatna Kolekcja Galeria Blue-s Paweł Korzeniewski/Polska
Kolekcja Prywatna Klaus Rodl/Dania
Kolekcja Prywatna Petro Nesterenko/Ukraina
Kolekcja Prywatna W.Batler/Wielka Brytania
Fritidgarden Susekuiien,Olofstrom/Szwecja
Koło Exlibrisu w Belgradzie/Serbia
S.S.P.E.,Praga/Czechy
Kolekcja Exlibrisu St.Petersburg Club/Rosja
Uniwersytet Hacettape,Towarzystwo Exlibrisu w Ankarze/Turcja
Ankara Exlibris Society, Ankara/Turcja
A.D.A.F.A.,Kremona/Włochy
Muzeum Miejskie,Bruniko/Włochy
Rotary Club,Acqui Terme-Ovada/Włochy
Tama Art University Museum, Tokyo/Japonia
Międzynarodowe Centrum Exilibrisu,Muzeum Małych Form,Saint-Niklaas/Belgia
Lwowska Narodowa Galeria Sztuki imienia Borysa Woznickiego , Lwów, Ukraina
Muzeum Modernizmu, Lwów, Ukraina

*Death NYC* to współczesna artystka z Nowego Jorku, której tożsamość pozostaje w dużej mierze anonimowa. Nazwa „Death NYC” oznacza „Don't Easily Abandon The Hope” (Nie porzucaj łatwo nadziei) i odzwierciedla filozofię wyrażaną w jej sztuce. Jest znana ze swojej twórczości na scenie street artu, która często w subwersywny sposób łączy elementy popkultury, mody, polityki i ikonografii.

Le Corbusier, właściwie Charles-Édouard Jeanneret-Gris, był nie tylko wybitnym malarzem, ale także architektem i urbanistą, który miał ogromny wpływ na rozwój nowoczesnej architektury. Debiut w malarstwie rozpoczął w 1917 roku, kiedy Le Corbusier, zwany jeszcze Charles-Edouard Jeanneret, spotkał artystę Amédée Ozenfanta i wraz z nim założył Purism. Ich ulubionym gatunkiem będzie martwa natura, przedmioty codziennego użytku zgeometryzowane są w płaskich obszarach koloru. Poświęcał malarstwu kilka godzin dziennie i od 1917 do 1965 roku stworzył ponad 450 obrazów. Miał kontakt z wieloma artystami: Fernandem Légerem, Pablo Picasso, Juanem Grisem i André Bauchantem i powtarzał wszystkiem, że „to w praktyce sztuk plastycznych odnalazłem intelektualny sok mojej urbanistyki i mojej architektury”.
Jego obraz "Nature morte aux nombreux objets" z 1923 roku to olej na płótnie podpisany i datowany w dolnym prawym rogu jako Jeanneret 1923. Obraz ten, znany również jako "Still Life with Numerous Objects", jest przykładem wczesnej pracy Le Corbusiera, która pokazuje jego zainteresowanie kubizmem i tendencję do abstrakcji. W tym okresie Le Corbusier eksperymentował z formą i przestrzenią, co później znalazło odzwierciedlenie w jego architektonicznych projektach.
"Nature morte aux nombreux objets" jest przechowywane w Fondation Le Corbusier w Paryżu, instytucji poświęconej zachowaniu dziedzictwa artysty i promowaniu jego prac. To dzieło jest częścią większej kolekcji prac Le Corbusiera, która obejmuje zarówno jego malarstwo, jak i architekturę, ukazując jego wszechstronność i wpływ na sztukę XX wieku.
Le Corbusier miał duży wpływ na architekturę modernistyczną Gdyni w okresie międzywojennym.
Heliograwiura rozpowszechniona w XIX wieku została wyparta później przez rotograwiurę, gdyż heliograwiura jest metodą drogą i bardzo czasochłonną. Obecnie bywa używana w grafice artystycznej. Płyty otrzymane techniką heliograwiury można uzupełniać innymi metodami technik druku wklęsłego. Sporadycznie używa się tej techniki także przy reprodukcji dzieł sztuki, gdy trzeba stworzyć niewielką liczbę kopii o bardzo wysokiej jakości.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

EA- „épreuve artiste (dowód artysty lub dowód artysty) oznacza , że dana odbitka jest częścią limitowanej edycji, która nie wchodzi w skład standardowego, numerowanego nakładu. Tego typu odbitki są uważane za rzadkie, ich liczba jest ograniczona a co za tym idzie, droższe od bieżącego nakładu. Odbitki z sygnaturą EA są przeznaczone dla artysty.

Dali w latach 1946 – 1968 wykonał ponad dwieście kompozycji do różnych dzieł Szekspira, m.in. Makbet, Romeo i Julia, Jak wam się podoba, Henryk IV, Henryk V, Henryk VI, Henryk VIII, Poskromienie złośnicy, Wesołe kumoszki z Windsoru, Stracone zachody miłości, Dwaj panowie z Werony, Ryszard II, Ryszard III, Wszystko dobre, co się dobrze kończy. 31 sztuk z nich, w metalowej technice suchej igły, zostały wydane w dwóch tomach (1968,1971) pod tytułem ”Much Ado About Shakespeare” (Wiele hałasu o Szekspira), który jest parafrazą sztuki Szekspira „Much Ado About Nothing” (Wiele hałasu o nic).

Referencje:

Field, A. The Official Catalog of the Graphic Works of Salvador Dalí. The Salvador Dalí Archives, 1996. str. 484-49# no. 68 – 7C.

Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Dali wykonał cykl grafik pt. Immortal Of Art (Nieśmiertelna Sztuka) przedstawiających artystów, którzy zasługiwali na szacunek Salvadora Dali, m.in. Leonardo da Vinci, Michał Anioł, Picasso, Chagall, Rembrandt, Van Gogh, Toulouse-Lautrec. W tym zacnym gronie Dali oczywiście umieścił również siebie w formie autoportretu.

Referencje:

Field, A. The Official Catalog of the Graphic Works of Salvador

Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Referencje :
Nr ref.: Bloch 909
Katalog Raisonne Czwiklitzer #174

Radosna rozwiązłość - charakterystyczna dla pobytu w Antibes w 1946 roku - jest przywoływana w nie mniej niż dziesięciu linorytach o tematyce dionizyjskiej. Picasso często używał w swojej twórczości motywów mitologicznych , a rozwiąźli Satyrowie byli jednym z jego ulubionych. Picasso miał kozę o imieniu Esmeralda, którą bardzo lubił i często zamieszczał w swoich pracach. Linoryty Picassa z tego okresu, należą do najbardziej dynamicznych i innowacyjnych grafik w jego dorobku. Linoryt umożliwił Artyście stosowanie śmiałych, płaskich plam koloru i silnych kontrastów, które podkreślają intensywność wydarzeń na arenie.

Picasso zrewolucjonizował technikę linorytu, rozwijając metodę "redukcyjną" (znaną też jako technika jednoblokowa). Polega ona na użyciu tylko jednego klocka linoleum, który jest stopniowo wycinany i drukowany w kolejnych kolorach. Dzięki temu uzyskiwał bogate kolory i faktury, a co najważniejsze, po ukończeniu pracy, nie można było już wykonać kolejnych odbitek, co podnosiło unikatowość edycji.

Praca ta była chętnie wykorzystywana na plakatach wystawowych dzieł Picasso.

Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Stefan Sławiński urodził się w 1948 roku.
W 1979 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Poznaniu na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby w pracowni prof. Waldemara Świerzego i Tadeusza Jackowskiego.

Wrażliwy rysownik i malarz. Od 2003 r. swą sztukę tworzył na warszawskiej Pradze i tu powstały jego najbardziej dojrzałe i najbardziej zróżnicowane prace.

Rysunek na tkaninie i zdobione ręcznym rysunkiem ubrania charakteryzują ostatni okres jego twórczości. Miał na koncie wiele wystaw indywidualnych; aktywnie włączał się w akcje artystyczne odbywające się na Pradze Północ - m. in. "Brzeska ulicą artystów", "Nocna Strefa Sztuki", "Piknik Artystyczny" na Ząbkowskiej.

Zmarł 17 sierpnia 2011.

Wystawy indywidualne:

1975 – Klub MPiK Poznań
1976 – Klub ODNOWA Poznań
1978 – Klub MPiK Gorzów Wlkp.
1988 – Rzym
1991 – Biuro Wystaw Artystycznych w Poznaniu
1992 – Biuro Wystaw Artystycznych w Koninie
1992 – Teatr Wielki w Warszawie
1992 – Muzeum Regionalne w Mielcu
1995 – Galeria „Shalom” Warszawa
1996 – Uniwersytet Warszawski
2003 – Art Novum Gallery – Warszawa
2006 – Galeria N'69 Warszawa
2007 – Galeria „Magiel” Warszawa

„Prezentowane prace to część większej całości, po raz pierwszy bez sugestii literackich rysunki i obrazy, którym artysta nadał własny wspólny tytuł „Ślad dotyku”. Dotyk rozumiany jest tu bardzo szeroko; istnieje dotyk czasu, dotyk pamięci, dotyk spojrzenia. Dotykiem może być wspomnienie, słowo, dźwięk, a nawet cień. Dotykiem można też budować przestrzeń. Dla tych wszystkich rodzajów dotyku artysta znalazł wspólny element, który jak klamrą spaja je w całość. To ciało kobiety, które pojawia się na każdym obrazie, w różnych konfiguracjach i układach”. - Joanna Kiwilszo''.

Praca związana z projektami Stanisława Szukalskiego dotyczącymi przyszłości Polski. W nowej, planowanej przez artystę Polsce ("Polska II-ga") powinno znaleźć się nowe, zaakceptowane przez wszystkich miejsce kultu. Ten zakrojony na wielką skalę polityczno- wizualny projekt zrodził tego "mojżeszowego" (ze względu na dwa rogi) Kopernika. Zgodnie z opisem Szukalskiego, Kopernik mierzy przestrzeń od serca - Ziemi do mózgu - Słońca.
Wielkimi wielbicielami sztuki Szukalskiego jest rodzina Leonardo DiCaprio, która posiada wiele jego prac. Sam słynny aktor podkreśla, że to właśnie ta sztuka ukształtowała go artystycznie. Mało tego, przygotowując się do swojej najgłośniejszej roli – rysownika Jacka Dawsona w superprodukcji Titanic – Leonardo DiCaprio wzorował się na postaci tego artysty.
Na odbywającym się w listopadzie 2018 roku w Amsterdamie Międzynarodowym Festiwalu Filmów Dokumentalnych nie lada zaskoczeniem i sensacją była wypowiedź Leonarda DiCaprio na temat dokumentu, w który się zaangażował. Film „Struggle: The Life and Lost Art of Szukalski” opowiada historię urodzonego w Warcie awangardowego rzeźbiarza, malarza, rysownika i projektanta Stanisława Szukalskiego. Okazało się, że postać ta nie została wybrana przypadkowo. Aktor traktował Szukalskiego jak członka najbliższej rodziny. Ba, nazywał go „swoim polskim dziadkiem”. Wraz z ojcem do dziś zabiega o pełne uznanie i docenienie twórczości pochodzącego z Polski artysty.
Stanisław Szukalski był niezwykle barwną postacią środowiska artystycznego międzywojennej Polski - wielbiony przez grupę młodych artystów, skupionych w założonym przez siebie Szczepie Rogate Serce, ostro krytykowany przez grono starszych twórców.
Fanatyk prasłowiańszczyzny i mitu polskiej potęgi, skłaniał się ku tematom historycznym i alegorycznym, wykorzystując od strony formalnej elementy geometrycznej stylizacji. W latach 1936-39 realizował w Katowicach zamówienie na płaskorzeźby dla budującego się gmachu Muzeum Śląskiego
Swoje prace po raz pierwszy wystawił w 1912 roku w krakowskim Pałacu Sztuki. Rok później można było je oglądać wraz z twórczością uznanych już mistrzów: Jacka Malczewskiego i Stanisława Ignacego Witkiewicza. Jednocześnie Szukalski ostro krytykował Akademię Sztuk Pięknych jako ostoję sztuki niepolskiej. Przysporzyło mu to wrogów. Na dodatek uczelnia nie akceptowała jego nowatorskiego spojrzenia na sztukę. W efekcie Stanisław porzucił studia i powrócił do Chicago. USA były według niego jedynym miejscem, gdzie rozwijała się żywa kultura i sztuka. Zafascynowany pradawnymi dziejami mnóstwo czasu poświęcał rozwiązywaniu przedhistorycznych zagadek i tajemnic dawnych dziejów ludzkości, powstawaniu i kształtowaniu się języków, wiar, zwyczajów, sztuki, migracjom ludów, a twórczość rzeźbiarska stała się drugoplanowa. Ostatnia, retrospektywna wystawa jego prac, pierwsza w okresie powojennym, a ostatnia za jego życia, odbyła się w maju 1978 roku w Pałacu Sztuki w Krakowie. Podczas wojny prawie cały dorobek artysty powstały w Polsce, uległ zniszczeniu.

Top Art Galeria Grafiki
Aukcja
"Sztuka nie starzeje się nigdy" - kolekcja, która przetrwa wieki vol.3
gavel
Data
29 stycznia 2026
date_range
Cena wywoławcza
3 500 PLN
Cena sprzedaży
brak ofert

Jest to seria dwunastu barwnych grafik, w której Dalí w surrealistyczny i bardzo osobisty sposób zinterpretował tradycyjne symbole astrologiczne. Dali stworzył na przestrzeni 10 lat trzy różne wersje i interpretacje znaków Zodiaku eksperymentując z różnymi technikami graficznymi. Pierwsza wersja powstała 1967 jako litografie na zamówienie p Leona Amiela z Nowego Jorku i Paryża. Amiel był jednym z głównych wydawców, który specjalizował się w produkcji i dystrybucji limitowanych edycji grafik najważniejszych artystów XX wieku (w tym Dalego).

Seria została wydana jako luksusowe portfolio (teka), zwykle zawierające 12 litografii z dwunastoma znakami oraz dodatkowy frontyspis (strona tytułowa). Tematyka zodiaku jest powszechnie interesująca, co sprawiło, że cykl stał się niezwykle popularny zarówno wśród kolekcjonerów sztuki, jak i osób zainteresowanych ezoteryką, czyniąc go jednym z bardziej poszukiwanych zestawów grafik Dalego. Salvaor Dali powrócił do motywu Zodiaku w 1978 roku tworząc nowy cykl, tym razem w technice akwaforty.

O ile pierwsza edycja miała bardziej swobodny, malarski, z szerszymi pociągnięciami pędzla w ramach litografii o tyle cykl z 1978 jest bardziej precyzyjny i liniowy (typowe dla akwaforty), w małym, okrągłym obramowaniu, co nadaje mu klasyczny wygląd medali lub tarcz. I

Inspiracją dla znaku Bliźniąt (Gemini) w cyklach zodiakalnych Dalego – tak samo jak w tradycji astronomicznej i astrologicznej – byli Kastor i Polluks- Kastor (śmiertelny syn króla Sparty Tyndareosa). Polluks (Polideukes) (nieśmiertelny syn Zeusa).

Cykl "Zodiak" jest doskonałym przykładem późnego etapu twórczości Dalego, kiedy to, z mistrzowską techniką graficzną, przetwarzał powszechnie znane motywy na język swojego unikalnego surrealizmu.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Referencje: : “The Official Catalog of the Graphic Works of Salvador Dali” by Albert Field. Ref. 76-4 – I – pages 32; Michler and Lopsinger catalog raisonné #174-187



Papier do przedmiotowej edycji został ręcznie wyprodukowany specjalnie do tej edycji przez firmę Magnani di Pescia założoną w 1481 roku i do chwili obecnej produkującą papier „hand made” metodami opracowanymi w XV wieku, a udoskonalonymi w wieku XVIII.



Dali z pomocą Gali napisał książkę kucharską, Les Diners de Gala, 1973, w której umieścił koktajl swojego pomysłu i nazwał go „Casanovą”, to intrygująca mieszanka soku pomarańczowego, Campari, imbiru, brandy i pieprzu cayenne.





Giacomo Casanova, kawaler de Seingalt ur. 2 kwietnia 1725 w Wenecji, zm. 4 czerwca 1798 w Duchcovie) – europejski awanturnik, podróżnik i literat. Pamiętnikami (Historia mojego życia), barwnie opisującymi życie w osiemnastowiecznych stolicach europejskich, zyskał sobie pamięć, a zawartym tam licznym opisom miłosnych podbojów zawdzięcza to, że jego nazwisko stało się w wielu językach synonimem uwodziciela.



Casanova w 1765 roku przyjechał do Warszawy, gdzie został życzliwie przyjęty przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Miał nadzieję zostać sekretarzem królewskim, ale po pojedynku na pistolety w marcu 1766, w którym ciężko ranił w brzuch podstolego wielkiego koronnego Franciszka Ksawerego Branickiego (poszło o włoską tancerkę Teresę Casaci), jego życiu zaczęli poważnie zagrażać stronnicy Branickiego. Casanova musiał się ukryć w klasztorze reformatów przy ulicy Senatorskiej.



Wyjechał z Polski około roku 1767, tym razem spłacając wszystkie długi (Casanova z każdego kraju wyjeżdżał pozostawiając spore długi) bo od króla Stanisława Augusta dostał na to 200 dukatów, (ok. 24 000 euro).



Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Specjalne wydanie francuskiego magazynu artystycznego „Verve” z 1950 roku, zatytułowane „Contes de Boccace” (Opowieści Boccaccia), stanowi niezwykle cenny przykład mistrzowskiej syntezy sztuki współczesnej i klasycznej literatury, której dokonał Marc Chagall.

Numer Vol VI zawierał autorską interpretację wybranych fragmentów słynnego „Dekameronu” Giovanniego Boccaccia. Chagall stworzył do tego celu 26 całostronicowych, czarno-białych litografii, które charakteryzują się niezwykłą lekkością i głębią tonalną.

Litografie te powstały w technice lawowania (lavis), co oznacza, że artysta używał tusz rozcieńczonego wodą, nakładając go pędzlem, aby uzyskać miękkie gradacje szarości i dynamiczny światłocień. Te oryginalne, ręcznie wykonane rysunki lawowane zostały następnie wydane w przy użyciu zaawansowanej metody heliograwiury, która była w stanie doskonale oddać subtelność i fakturę rozcieńczonego tuszu.

Ateleir Draeger Frères, jako jedyne w mistrzowski sposób opanowało technikę heliograwiury niezbędnej do wiernego oddania subtelnych gradacji tonalnych oraz oryginalnych lawowań tuszem Chagalla.


Nowoczesna, oniryczna wizja Chagalla została zestawiona z historycznymi, barwnymi ilustracjami miniatur pochodzących z XV-wiecznego, iluminowanego manuskryptu „Dekameron”. Ilustracje częściowo wykonano w technice chromolitografii.

Verve było to magazyn o charakterze kolekcjonerskim, znany z wysokiej jakości oryginalnych litografii i heliograwiur znanych Artystów (Picasso, Matisse. Chagall, Leger, Miro ), jego nakłady były limitowane i niewielkie, co przyczyniało się do jego ekskluzywności i wysokiej wartości kolekcjonerskiej. To wydanie jest uznawane za jeden z najważniejszych i najpiękniejszych projektów w powojennym dorobku graficznym artysty, stanowiąc porywający dialog między epokami i stylami.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Plessi to jeden z najważniejszych żyjących włoskich artystów, uznawany za ojca wideo-artu we Włoszech i jednego z pierwszych twórców, którzy zaczęli używać ekranów telewizyjnych jako "materiału rzeźbiarskiego".
Główną ideą Plessiego jest paradoksalne połączenie natury i technologii. Podczas gdy inni artyści w latach 70. i 80. widzieli w telewizji narzędzie manipulacji, Plessi potraktował ekran jak "elektroniczne płótno". Jego najsłynniejsze dzieła symulują żywioły – przede wszystkim wodę i ogień – zamknięte w szklanych kineskopach lub nowoczesnych panelach LED.
Woda to jego znak rozpoznawczy. Plessi często powtarza: "Woda to życie, a wideo to technologia, która najbardziej przypomina wodę – jest płynna, zmienna i nieuchwytna". Tworzył gigantyczne instalacje, w których woda "przelewa się" z jednego ekranu do drugiego.

Litografie Plessiego często wyglądają jak plany Leonarda da Vinci przeniesione w czasy telewizji. Plessi dokonuje dekonstrukcji słynnego rysunku Leonarda da Vinci. Podczas gdy oryginał symbolizuje idealne proporcje i człowieka jako centrum wszechświata wpisanego w geometrię, Plessi umieszcza go w żywiole wody.
Rok 1972, w którym powstała niniejsza litografia to moment "zero" w jego karierze. To właśnie wtedy Plessi definitywnie zerwał z tradycyjnym malarstwem i skupił się na tym, co stało się jego obsesją na całe życie: WODZIE. Jest to dowód na narodziny włoskiego konceptualizmu. W tym czasie artysta nie używał jeszcze monitorów wideo (to przyszło później). Skupiał się na analizie wody jako materii, sformułował tezę, że woda to medium. Rok 1972 to moment, w którym Plessi wydał jedną ze swoich najważniejszych teczek graficznych zatytułowaną po prostu "Progetti" (Projekty).Niniejsza litografia pochodzi z tej legendarnej serii. Prace z 1972 roku są uznawane za "vintage Plessi". Są znacznie bardziej surowe i intelektualne niż jego późniejsze, pełne przepychu instalacje ze złotem i ekranami LED. Dla kolekcjonera sztuki konceptualnej i wideo-artu, rok 1972 to "Święty Graal" w jego biografii.

Obecnie 85-letni Plessi nadal realizuje spektakularne instalacje, jak złote wodospady na Placu św. Marka (L'Età dell'Oro), eksperymentuje z najnowszymi technologiami, w tym z ekranami o ultrawysokiej rozdzielczości, a nawet tematyką NFT, regularnie bierze udział w najważniejszych wydarzeniach artystycznych. W 2022 i 2024 roku jego prace były eksponowane w prestiżowych galeriach w całych Włoszech i za granicą.

Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Warhol był jednym z czołowych przedstawicieli pop-artu, ruchu artystycznego, który celebrował kulturę popularną i masową produkcję. Jego portrety Marilyn Monroe są jednym z najbardziej ikonicznych przykładów tego nurtu a także odzwierciedlają jego fascynację kulturą popularną i ikonami medialnymi.

Portrety Monroe bazują na jednym zdjęciu promocyjnym z filmu "Niagara" (1953). To zdjęcie stało się podstawą dla wielu wersji portretów wykonanych przez Warhola. Choć każdy obraz jest unikalny pod względem kolorystyki, powtarzalność wizerunku Monroe podkreśla jej ikoniczny status i wszechobecność w kulturze masowej. Warhol wykorzystywał wizerunek Marilyn Monroe, aby zbadać i skomentować kult celebrytów. Powtarzające się portrety w żywych kolorach podkreślają jej status jako ikony popkultury, która była nieustannie reprodukowana i eksploatowana przez media. Pojedyncze portrety Marilyn Monroe autorstwa Andy'ego Warhola są jednymi z najważniejszych dzieł w historii pop-artu. Stały się ikonami same w sobie, będąc jednocześnie hołdem dla Monroe i krytyką kultury celebrytów. Te prace są cenione na całym świecie i znajdują się w kolekcjach wielu prestiżowych muzeów i galerii sztuki.



Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.