Janusz Rafał Głowacki – profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Jana Długosza w Częstochowie, związany z Wydziałem Sztuki, gdzie prowadzi pracownię dyplomową malarską w Katedrze Malarstwa. W latach 1978–1981 studiował Architekturę Wnętrz w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, a następnie w latach 1981–1985 kontynuował edukację na Wydziale Grafiki tej samej uczelni, specjalizując się w grafice warsztatowej. Dyplom obronił w pracowni prof. Andrzeja Pietscha.

Artysta ma na swoim koncie bogaty dorobek wystawienniczy – zorganizował 40 wystaw indywidualnych oraz uczestniczył w ponad 180 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Jego prace prezentowane były m.in. w Japonii, Brazylii, Niemczech, Francji, Belgii, Szwecji, Włoszech oraz Stanach Zjednoczonych. Brał udział w licznych konkursach krajowych i międzynarodowych, zdobywając wielokrotnie nagrody i wyróżnienia.

Twórczość Janusza Rafała Głowackiego oscyluje wokół problematyki struktury obrazu,
powtarzalności form oraz napięcia między intuicją a intelektem.

Konstantin - Vadim Ignatov (1934 - 2016)
Konstantin - Vadim Ignatov urodził się 2 lutego 1934 roku w Charkowie na Ukrainie, zmarł 26 grudnia 2016.
Ukraiński artysta, grafik, ilustrator.
Uczył się w szkole artystycznej w Kijowie. Jego nauczycielami byli L. Grigorieva, V. Denisow B. Nosov. (Koniec lat 40-ych - początek 50-ych, 20 wieku).

Ponadto studiował w Instytucie Sztuki Państwowej Kijowie (obecnie Narodowej Akademii Sztuk Pięknych i Architektury) (początek 60-, 20 wieku). Jego nauczycielem był K. Zaruba.

Konstantin-Vadim Ignatov pracował w wydawnictwie około 30 lat. Opublikował ponad 100 książek.

Ignatov jest członkiem Narodowego Związku Artystów Ukrainy.
Pełnił wiele prywatnych wystaw, gdzie prezentował swoje prace z godnością.


Wystawy indywidualne:
1977 Moskwa, Rosja
1992 Moskwa, Rosja
1993 Akwizgran, Niemcy
1994 Boston, USA
1995 New Jersey, USA
1996 Bruksela, Belgia
1998 Kijów, Ukraina
2002 Harvard, USA
2003 Los Angeles, USA
2004 Narodowe Muzeum Sztuki Ukrainy, Kijowie

Waldemar Wroński urodzony 1952 r. w Warszawie.
Absolwent wydziału Architektury Wnętrz A.S.P. w Warszawie, po ukończeniu 1979 r. dwa lata pracuje na Akademii jako nauczyciel akademicki.
Jednocześnie podejmuje współpracę z firmą wystawienniczą PAI//EXPO dla ,której realizuje wiele projektów wystawienniczych i graficznych.
Równolegle zajmuje się malarstwem sztalugowym .Tematy prac to najczęściej żywioły wody i powierza, pejzaże surrealistyczne z motywami marynistycznymi.
Przez wiele lat współpracuje z wydawnictwem Twigger SA dla ,którego realizuje wiele projektów graficznych (ilustracje, okładki).Jednocześnie realizuje projekty wnętrz hoteli i pensjonatów dla firm turystycznych.
Współpracuje również z MONOLITH i BESTFILM realizując wiele projektów wystawienniczych oraz scenografii do premier filmowych. Jednak zawsze wraca do malarstwa dającego poczucie pełnej wolności.
Wystawia w Warszawskiej galerii Bellotto oraz Gdańskiej galerii Da Vinci a także w Alexandrii (USA).

Andrzej Troc (1953r)
Urodził się i mieszka w Zielonej Górze.
Sztuką interesuje się od dawna, lecz liczne zakręty w życiu oddalały go od własnej twórczości. Jednak obecnie systematycznie pracuje tworząc od 15 lat.
Jest samoukiem, samodzielnie zmaga się z trudnościami warsztatowymi i przełamywaniem schematów.
Nuta ironii, absurdu i marzeń widzianych niejednokrotnie w krzywym zwierciadle, zdeformowanych, dziwacznych, karykaturalnych "sekspotworków" to jedne z licznych tematów poruszanych w jego pracach.
Wejrzenie w prymitywne zachowania społeczne, balansowanie między złymi a dobrymi, paranoją a pięknem to źródła jego inspiracji.

Janusz Rafał Głowacki – profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Jana Długosza w Częstochowie, związany z Wydziałem Sztuki, gdzie prowadzi pracownię dyplomową malarską w Katedrze Malarstwa. W latach 1978–1981 studiował Architekturę Wnętrz w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, a następnie w latach 1981–1985 kontynuował edukację na Wydziale Grafiki tej samej uczelni, specjalizując się w grafice warsztatowej. Dyplom obronił w pracowni prof. Andrzeja Pietscha.

Artysta ma na swoim koncie bogaty dorobek wystawienniczy – zorganizował 40 wystaw indywidualnych oraz uczestniczył w ponad 180 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Jego prace prezentowane były m.in. w Japonii, Brazylii, Niemczech, Francji, Belgii, Szwecji, Włoszech oraz Stanach Zjednoczonych. Brał udział w licznych konkursach krajowych i międzynarodowych, zdobywając wielokrotnie nagrody i wyróżnienia.

Twórczość Janusza Rafała Głowackiego oscyluje wokół problematyki struktury obrazu,
powtarzalności form oraz napięcia między intuicją a intelektem.

Zdzisław Majrowski – Constantin Meyro.
Wybitny przedstawiciel polskiej sztuki współczesnej. Europejski malarz średniego pokolenia. Genialny kontynuator Paula Cezanne (rosyjskich konstruktywistów i Franza Kokoschki). Jest przykładem konsekwencji i żelaznej dyscypliny malarskiej, a jednocześnie totalnej wolności i nieposkromionego żywiołu.
To artysta, którego twórczość jest kontynuacją dzieł mistrzów takich jak Frans Hals, Diego Velasquez czy Manet. Ogromna pracowitość i mistrzowsko opanowany warsztat dobitnie określają dorobek artysty. Jego bezkompromisowość i perfekcjonizm to główne składowe jego wyjątkowego malarstwa.
Urodził się 29 maja 1952 roku. Mordercza praca i talent, już we wczesnym dzieciństwie zwróciła uwagę pedagogów i otworzyła przed nim drzwi do świata sztuki. Mając 14 lat stworzył swoje pierwsze pastisze XVII wiecznych, holenderskich mistrzów. W pełni dojrzałe, namalowane
w mistrzowski sposób, pełne głębi i poezji. Malarstwo studiował w pracowni prof. Jana Lisa.
Dyplom ASP w Warszawie uzyskał w roku 1979 na wydziale Architektury Wnętrz.
W 1981 roku miała miejsce pierwsza, poważna wystawa w życiu Zdzisława Majrowskiego,
która odbyła się w Monachium (pastisze XVII wiecznego malarstwa, szkoła holenderska).
Jego podróż w poszukiwaniu własnych form wypowiedzi i samego siebie w malarstwie rozpoczęła się na dobre w połowie lat ’80 XX wieku. Przez całe lata w sposób perfekcyjny malował wielkie cykle figuratywnych obrazów. Zanim stworzył swój własny, niepowtarzalny styl przeszedł przez prawie wszystkie etapy malarstwa współczesnego. Od płaskich monochromatycznych kompozycji aż do kontrastowych impastów i reliefów. Przeszedł od klasycznego rysunku
do deformacji aż po konstruktywizm. Majrowski stale rozwija i udoskonala swój styl.
Malarstwo Zdzisława Majrowskiego znajduje się w wielu galeriach sztuki współczesnej oraz w prywatnych kolekcjach w Europie, Ameryce i Japonii. Jest jedynym polskim artystą rekomendowanym przez angielski miesięcznik biznesowy "Funds Europe". Jego twórczość to doskonała inwestycja nie tylko dla wytrawnych koneserów.
Przekrój twórczości tego uznanego w świecie artysty, odsłania emocjonalne abstrakcje
w różnych technikach i nurtach, jakie obrał na przestrzeni 50 lat swojej pracy artystycznej.
Widoczne gołym okiem zmiany, jakie zachodziły w jego indywidualnej formie przekazu artystycznego, możemy sklasyfikować na kilka okresów i styli. Od wczesnych,
płaskich i nieregularnych form, które sprawiają wrażenie przypadkowych, przez mocno konstruktywistyczne, odważne kształty po dynamiczne, przestrzenne i pełne wyrazu dzieła sztuki.
Dzięki specjalnej technice malarskiej oraz zastosowaniu grubej warstwy farby o mocniejszych, kontrastowych odcieniach, pierwszoplanowy element obrazu nabiera niesamowitej głębi,
od której ciężko oderwać wzrok. Częste, puste przestrzenie pozostawiają widzowi wiele
do powiedzenia przez własną wyobraźnię, niewątpliwie poruszoną feerią barw i kształtów,
które sprawiają, że te niecodzienne obrazy tak często trafiają do prywatnych kolekcji na całym świecie. Wyjątkowość abstrakcji tego niezwykle utalentowanego artysty polega,
nie tylko na zaskakującej technice i harmonijnej kompozycji, ale również szerokiej interpretacji dzieła pozostawianej odbiorcom.

Ważniejsze wystawy:
1981 - Pastisz XVII wiecznego malarstwa holenderskiego - wystawa / Monachium, Niemcy
2004 - Galeria Blue-S - wystawa retrospektywna / Warszawa, POLSKA
2007 - Van Golik Galeria - wystawa / Warszawa, POLSKA
2008 - Galeria ArTtu - wystawa / Warszawa, POLSKA
2008 - Międzynarodowe Targi sztuki współczesnej ART-Kijów - wystawa / Kijów, Ukraina
2009 - Alain Persico Atelier - wystawa / Paryż, Francja
2009 - Międzynarodowe Targi sztuki współczesnej ART-Kijów - wystawa / Kijów, Ukraina
2009 - Galeria Bogacki – wystawa / Worpswede, NIEMCY
2010 - Polska Agencja Informacji i Inwestycji Zagranicznych - wystawa / Warszawa, POLSKA
2010 - Deutsche Bank - wystawa / Warszawa, POLSKA
2011 - Galeria Art Villa - wystawa / Warszawa, POLSKA
2011 - Galeria Bogacki – wystawa / Worpswede, NIEMCY
2011 - Andre Zarre Galeria - "Istota uczuć" - wystawa / Nowy Jork, USA
2011 – Galeria „Der Ort” - „Łączy nas sztuka” - wystawa / Berlin, Niemcy
2012 – Galeria „Gallery 118” - wystawa / Londyn, Wielka Brytania
2012 - Galeria Blue-S - Ogrod Botaniczny PAN / Warszawa, Polska
2014 - Gabriel Fine Art - "The eyes are the windows to our soul" / Londyn, Anglia
2015 - Galeria Blue-S - Ogród Botaniczny PAN w Powsinie / Warszawa - 40 lecie pracy artystycznej/40 years of artistic journey.
2016 - "Galeria Wieża Sztuki" - Kielce, Polska
2017 - Gallery Yana - Kijów, Ukraina
2018 - Dom Aukcyjny Art in House - Liryzm abstrakcji w obrazach Majrowskiego - Warszawa, Polska

Pochodzi z teki „Quatorze lithographies originales pour illustrer des chansons” (Czternaście oryginalnych litografii ilustrujących piosenki), 1978 r.
Odniesienia katalogowe: Delteil 129-142; Wittrock 124-137; Adhemar 158-172; Adriani 145-158
Litografie wykonano przy użyciu oryginalnych kamieni litograficznych, przygotowanych przez Toulouse-Lautreca dla wydawnictwa Joubert w 1895 roku.
Znacznie później czternaście kamieni odnaleziono w piwnicy wydawnictwa Joubert.
Za zgodą właściciela wykonano z nich nowe odbitki w paryskim atelier Mourlot, a całość opublikowało wydawnictwo A.C. Mazo & Cie w 1978 roku.
Po zakończeniu tego nakładu kamienie zostały unieważnione (zniszczone w sposób uniemożliwiający dalsze odbijanie) i przekazane do zbiorów Gabinetu Rycin (Cabinet des Estampes) Biblioteki Narodowej we Francji (Bibliothèque Nationale).

Pochodzi z teki „Quatorze lithographies originales pour illustrer des chansons” (Czternaście oryginalnych litografii ilustrujących piosenki), 1978 r.
Odniesienia katalogowe: Delteil 129-142; Wittrock 124-137; Adhemar 158-172; Adriani 145-158
Litografie wykonano przy użyciu oryginalnych kamieni litograficznych, przygotowanych przez Toulouse-Lautreca dla wydawnictwa Joubert w 1895 roku.
Znacznie później czternaście kamieni odnaleziono w piwnicy wydawnictwa Joubert.
Za zgodą właściciela wykonano z nich nowe odbitki w paryskim atelier Mourlot, a całość opublikowało wydawnictwo A.C. Mazo & Cie w 1978 roku.
Po zakończeniu tego nakładu kamienie zostały unieważnione (zniszczone w sposób uniemożliwiający dalsze odbijanie) i przekazane do zbiorów Gabinetu Rycin (Cabinet des Estampes) Biblioteki Narodowej we Francji (Bibliothèque Nationale).

Przedstawione dzieło to litografia „Popiersie kobiety według Cranacha Młodszego” (Buste de femme d'après Cranach le Jeune), którą Pablo Picasso stworzył jako linoryt w 1958 roku, a następnie przeniesiono ją w formie litografii wykonanej przez H. Deschampsa i wydanej przez Mourlot w 1966 w Paryżu.

Tamara Łempicka, nazywana „baronową z pędzlem”, w obrazie La Dormeuse (Śpiąca) z 1930 roku osiągnęła szczyt swojego unikalnego stylu, łączącego dekoracyjność Art Deco z postkubistyczną formą. To jedno z jej najbardziej zmysłowych i ikonicznych dzieł. Łempicka stosuje tutaj swój charakterystyczny, ciasny kadr. Postać kobiety niemal „rozpiera” ramy obrazu, co nadaje kompozycji monumentalny, niemal rzeźbiarski charakter.
Biografowie Łempickiej stawiają śmiałą tezę, że kobiety przedstawione na tej kompozycji, to Łempicka i Ira Perrot, która była przyjaciółką i kochanką Łempickiej.

Księżna de la Salle była przyjaciółką Tamary Łempickiej. Łempicka namalowała jej portret w 1925 roku. Obraz przedstawia księżną stojącą na czerwonym dywanie w eleganckim stroju do jazdy konnej. De La Salle była uosobieniem „Garçonne” – chłopczycy lat 20., która nosiła męskie kroje ubrań, paliła cygara i emanowała pewnością siebie. Jest to Najsłynniejszy jej portret (z 1928 roku) i absolutne arcydzieło Art Déco. Tamara namalowała ją w męskim stroju do jazdy konnej, z batem w dłoni, na tle surowego, zgeometryzowanego miasta. Ten obraz to manifest kobiecej siły i niezależności.

Księżna de la Salle po rozwodzie z księciem otrzymała znaczne alimenty. Pieniądze te przeznaczyła m.in. na wspieranie artystów, w tym Tamary Łempickiej, zamawiając u niej swoje portrety oraz portret córki. Po utracie majątku w latach 30. XX wieku, księżna wraz z córką Romaną zamieszkała skromnie w małej alpejskiej wiosce.

Obraz "Portret księżnej de la Salle" z 1925 roku jest uważany za jedno z ważniejszych dzieł w twórczości Tamary Łempickiej, które wyznaczyło jej charakterystyczny styl art déco. Sama malarka ceniła ten obraz i trzymała go w swoim domu.

Tym większego znaczenia nabierają słowa Łempickiej: „Malowałam królów i prostytutki. Maluje tych, którzy są dla mnie inspirujący i powodują, że czuję wibracje.”

Informacje: Prezentowana praca jest częścią serii "Le Bestiaire de La Fontaine" opublikowanej w 1974 roku przez Roberta Moureta , z nietypową rzymską numeracją zarezerwowaną dla litografii na specjalnie zamówionym dla tej edycji papierze. Edycja numerowana cyframi arabskimi była wydana na zwykłym papierze Arches France.
Papier Auvergne wytwarzany metodami tradycyjnymi od 1326 roku, dostępny na zamówienie do wyjątkowych edycji. ( Obecnie fabryka została przekształcona w muzeum, produkując tymi samymi metodami do 200 arkuszy dziennie).
Pochoir - Praca ręcznie kolorowana akwarelą przy pomocy szablonu (franc. pochoir). Ten sposób nakładania farby stosowany jest głównie do kolorowania grafik, gdyż umożliwia to artyście wykonanie identycznych odbitek. Artysta wycina szablon i przykłada do wcześniej wykonanej grafiki. Stosowany głównie do grafik wykonanych w technikach metalowych, jak sucha igła, akwatinta,itp.

Referencje:
- Katalog raisonne Field #74-1 L
- Katalog raisonne Michler i Lopsinger #656

Salvador Dalí - mistrz w wielu technikach graficznych, w tym w litografii i akwaforcie i suchej igle stworzył serię ilustracji do bajek Jeana de La Fontaine'a w latach 1967-1974 na zamówienie francuskiego wydawnictwa Éditions de la Fontaine. Salvador Dalí w ramach swojego projektu "Le Bestiaire de La Fontaine Dalinisé" z 1974 roku stworzył cykl 12 akwafort kolorowanych akwarelą, które nigdy później nie zostały ponownie wydane. Cykl zatytułowany „Le Bestiaire de La Fontaine Dalinisé" stanowi niezwykłe połączenie klasycznej literatury z surrealistyczną wyobraźnią Dalego.
Prezentowana grafika ilustruje najsłynniejszą bajkę La Fonteine’a, którą każdy rodzic powinien przeczytać swojemu dziecku.

To unikalne połączenie embossingu strukturalnego na samym „Masturbatorze”, złotego kruszcu oraz autoryzowanego stempla z drzewem czyni z tej litografii niezwykle rzadki, luksusowy wariant. Tego typu obiekty reprezentują najwyższy kunszt francuskiej grafiki warsztatowej z XX wieku.
Dzieło to powstało w kluczowym momencie życia Dalego – latem 1929 roku poznał on Galę, swoją przyszłą żonę, muzę i miłość życia (wówczas jeszcze żonę poety Paula Éluarda). Obraz jest zapisem potężnego napięcia psychicznego, lęków seksualnych, pożądania i obsesji, które wówczas nim miotały.
Wielka, blada, przypominająca skałę struktura z zamkniętym okiem i długimi rzęsami to zdeformowany autoportret samego Dalego. Twarz ta wydaje się „topić” lub zapadać pod ciężarem własnych wizji. Konik polny (szarańcza) przyczepiony do dolnej części twarzy (tam, gdzie powinny być usta)- Dalí od dzieciństwa panicznie, wręcz fobicznie bał się koników polnych. W jego prywatnej mitologii owad ten symbolizował czysty strach, autodestrukcję i paranoję. Na litografii widać mrówki gromadzące się na brzuchu konika polnego. U Dalego mrówki zawsze oznaczają gnicie, rozkład, przemijanie oraz podświadomy niepokój. Kobieca postać to Gala: Z górnej części głowy wyłania się popiersie kobiety zmysłowo zbliżone do męskiego łona (ukrytego w piaszczystej kolumnie). To bezpośrednie odniesienie do Gali – symbolizuje ona ucieczkę od lęków, a zarazem potężne, niemal paraliżujące pożądanie seksualne. No i ten autorski tytuł …..
Embossing - (tłoczenie) wewnątrz kompozycji jest jedną z najbardziej prestiżowych technik stosowanych przez Dalego. Embossing nadaje jej trwałość i "wieczność" formy rzeźbiarskiej. Embossing wewnątrz kompozycji jest niezwykle trudny do podrobienia. Wymaga on ogromnego nacisku prasy drukarskiej, który jest w stanie "wtłoczyć" papier w wyżłobione w metalu rowki, specjalnego, grubego i wilgotnego papieru (zazwyczaj Arches), który nie pęknie pod takim ciśnieniem oraz ręcznego wykańczania. Takie wydania przygotowane są dla najbardziej wymagających kolekcjonerów.

Jan Siedlecki urodził się w 1948 roku. Wykształcenie PLTP im A. Kenara w Zakopanem-Matura specjalizacja stolarstwo artystyczne. Studia w Krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Form Przemysłowych. Dyplom z wyróżnieniem w katedrze profesora Zbigniewa Chudzikiewicza w 1973 roku. Zatrudniony jako specjalista projektant w Krośnienskich Hutach Szkła Krosno SA,
Wciągu 35 letniej pracy zrealizował wiele własnych projektów szkła użytkowego oraz realizowanego indywidualnie własnych projektów szkła unikatowego. Posiada ok dwudziestu zastrzeżonych wzorów autorskich oraz nowatorskich rozwiązań realizacyjnych w szkle. Udział w wielu ekspozycjach szkła, rysunku oraz grafiki w indywidualnych i zbiorowych wystawach w kraju i zagranicą, Wiele moich projektów zostało nagrodzonych w kraju i zagranicą. W 2008 roku zakończyłem pracę w KHS S.A przechodząc na emeryturę.
Do chwili obecnej w dalszym ciągu realizuję indywidualnie własne nowe projekty szkła unikatowego stosując różne techniki zdobnictwa i nowych technologii w szkle.

„Moje malarstwo to widzialne obrazy, które niczego nie ukrywają; wywołują tajemnicę i rzeczywiście, kiedy widzi się jeden z moich obrazów, zadaje się sobie to proste pytanie: 'Co to znaczy?'. To nie znaczy nic, ponieważ tajemnica też nic nie znaczy, jest niepoznawalna." – René Magritte
Magritte uczy nas, że nie musimy wszystkiego "rozgryźć". Czasem warto po prostu postać przed obrazem i poczuć Magritte uczy nas, że nie musimy wszystkiego "rozgryźć". Czasem warto po prostu postać przed obrazem i poczuć ten dziwne wrażenie, widząc krzesło wiszące nad oceanem. , widząc krzesło wiszące nad oceanem.
Tytułowa „Groźna pogoda” nie odnosi się do nadchodzącej burzy z piorunami. Groźbą jest sama obecność tych obiektów – cisza przed czymś niewytłumaczalnym. To uczucie, że świat, który znamy, nagle przestał działać według swoich zasad.Stworzenie uniwersalnych ikon: Magritte stworzył własny alfabet wizualny – meloniki, jabłka, chmury, zasłony. Te proste przedmioty, podniesione do rangi symboli, przeniknęły do popkultury, reklamy i kina, czyniąc go jednym z najbardziej rozpoznawalnych artystów w historii. Magritte stał się ojcem chrzestnym nowoczesnego myślenia obrazem. Jego wpływ jest gigantyczny – od reklamy i okładek płyt (np. Pink Floyd), przez kino (sceny w Matrixie czy Truman Show), aż po polską sztukę współczesną.

La Goulue (Żarłoczek), urodzona jako Louise Weber, była ambitną wiejską praczką, która zasłynęła tańcząc kankana. Przezwana ze względu na swój nienasycony apetyt na życie i jedzenie, agresywnie zabiegała o sławę, tańcząc w przezroczystych muślinowych majtkach, pozując topless na zdjęciach reklamowych i kultywując reputację rozwiązłej. Szybko stała się popularna w tańcu w klubach w całym Paryżu, szczególnie na przedmieściach - zarówno ze względu na swoje umiejętności taneczne, jak również bezczelne i śmiałe zachowanie. Jej kostium składał się z sukni z głębokim dekoltem, często kopiowanej fryzury i czarnego chokera z wstążki. Jej wygląd był tak charakterystyczny, że w najsłynniejszych obrazach Lautreca nie musiał nawet pokazywać jej z przodu. Jej ponadprzeciętna osobowość i zdolności taneczne zostały zauważone przez właścicieli Moulin Rouge, gdzie zadebiutowała w 1891 roku. Jej najsłynniejszy numer to taniec jak can-can zwany chahut, który wykonywała z Jules Renaudin, byłym tancerzem, który został kupcem wina.