Andy Warhol, znany ze swoich portretów ikon popkultury, stworzył również prace przedstawiające Brigitte Bardot, jedną z najsłynniejszych francuskich aktorek. Jej role w filmach takich jak „I Bóg stworzył kobietę” (1956) uczyniły ją symbolem seksu lat 50. i 60. XX wieku. Jej urok, charyzma i status symbolu seksu były cechami, które artysta cenił i chciał uwiecznić. Portret Bardot, stworzony w 1974 roku, jest kolejnym przykładem fascynacji artysty gwiazdami filmowymi i ich wizerunkami.

Portret Bardot stworzony w 1974 roku, bazuje na czarno-białej fotografii autorstwa Richarda Avedona z 1959 roku. Warhol uprościł ten obraz, koncentrując się na twarzy aktorki, dodając intensywne kolory i kontrasty, co nadaje jej wizerunkowi nowoczesny i stylizowany charakter. Podobnie jak w przypadku innych ikon, takich jak Marilyn Monroe czy Elizabeth Taylor, czy Ingrid Bergman, Warhol przekształcił wizerunek Bardot w coś więcej niż tylko portret aktorki. Używając intensywnych kolorów i techniki sitodruku, stworzył obrazy, które oddają jej ikoniczny status i wieczną obecność w kulturze masowej.

Jean Cocteau jest jednym z najbardziej cenionych i wpływowych artystów XX wieku. Jego znaczenie nie wynika jednak z jednej, konkretnej dziedziny, ale z jego niezwykłej wszechstronności i roli jako "człowieka renesansu" francuskiej awangardy. Cocteau był artystą totalnym (artiste complet) – poetą, pisarzem, dramaturgiem, reżyserem filmowym, scenarzystą, rysownikiem, malarzem, rzeźbiarzem i projektantem. Uważany był za jednego z najważniejszych francuskich poetów XX wieku, a swoje prace uważał przede wszystkim za poezję. Jako rysownik i grafik wypracował unikalny, płynny i minimalistyczny styl oparty na kresce (tzw. „linia Cocteau”), który jest natychmiast rozpoznawalny i wykorzystywał go w ceramice, litografiach (jak w cyklu Taureaux), a nawet dekoracjach ściennych (np. w Kaplicy Saint-Pierre w Villefranche-sur-Mer).
O sobie mówił: „Jestem kłamstwem, które zawsze mówi prawdę”.
„Taureaux” to cykl litografii, wydany w formie albumu (folio) pod tytułem Taureaux. Lithographies de Jean Cocteau w roku 1965. Jest to jedna z ostatnich książek artystycznych (tzw. livre d'artiste), nad którą Cocteau pracował; została ukończona na krótko przed jego śmiercią w październiku 1963 roku.
Cykl poświęcony jest korridzie (walkom byków), która była pasją Cocteau, podobnie jak wielu innych artystów z jego kręgu (np. Picassa). Prace często przedstawiają byki, torreadorów oraz sceny z areny. Chociaż tematem jest rzeczywiste widowisko, Cocteau wzbogaca je o elementy poetyckie i symboliczne, często przeplatając wizerunki ludzi i zwierząt w sposób typowy dla surrealizmu i własnej, unikalnej wrażliwości. W pracach często pojawiają się charakterystyczne dla artysty portrety w profilu. Cykl „Taureaux” jest hołdem złożonym tradycji. Korrida była dla niego nie tylko sportem czy rozrywką, ale symbolicznym spektaklem życia, śmierci, piękna i odwagi.
Dzieła Cocteau znajdują się w kolekcjach najważniejszych muzeów na świecie (np. MoMA w Nowym Jorku, Centrum Pompidou w Paryżu). Był regularnie nagradzany za życia – w 1955 roku został wybrany do Akademii Francuskiej (Académie française) i był komandorem Legii Honorowej.
Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

"Moje malarstwo to nie tylko obraz, to proces poszukiwania tożsamości w świecie, który o tradycji zapomniał, ale wciąż za nią tęskni." – to podejście Artysty najlepiej oddaje ducha jego prac".


W świecie zdominowanym przez sztukę konceptualną i instalacje, von Kalisz stawia na fizyczność malarstwa. Jego płótna są ciężkie od farby i emocji.

Wilhelm von Kalisz doskonale rozumie realia współczesnego świata sztuki. Jego sukces opiera się na dwóch filarach: niezaprzeczalna biegłość techniczna, która budzi szacunek tradycjonalistów oraz emocjonalność: jego obrazy są "fotogeniczne" i silnie oddziałują na emocje, co sprawia, że idealnie wpisują się w trend powrotu do malarstwa figuratywnego.Prace W. V. Kalisza rodzą się z głębokiej pasji do sztuki, uchwycając wieczną elegancję i wdzięk, które od wieków fascynują publiczność. Dzięki głębokiej wrażliwości artystycznej i niezaprzeczalnemu talentowi, wyłonił się jako utytułowany malarz w świecie sztuki współczesnej. Jego prace odzwierciedlają głębię doświadczenia i wnikliwości, które wyróżniają go jako artystę dojrzałego i wyjątkowego. Z biegiem czasu wykształcił charakterystyczny i unikalny styl, odróżniając się głosem i wizją, które są niezaprzeczalnie jego..

Jego prace zostały zauważone przez prestiżową Galerię Sztuki Saatchi, ponieważ został niedawno zakwalifikowany do ich ekskluzywnej kolekcji tworzonej przez główną kuratorkę Rebeccę Wilson.

Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Janusz Rafał Głowacki – profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Jana Długosza w Częstochowie, związany z Wydziałem Sztuki, gdzie prowadzi pracownię dyplomową malarską w Katedrze Malarstwa. W latach 1978–1981 studiował Architekturę Wnętrz w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, a następnie w latach 1981–1985 kontynuował edukację na Wydziale Grafiki tej samej uczelni, specjalizując się w grafice warsztatowej. Dyplom obronił w pracowni prof. Andrzeja Pietscha.

Artysta ma na swoim koncie bogaty dorobek wystawienniczy – zorganizował 40 wystaw indywidualnych oraz uczestniczył w ponad 180 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Jego prace prezentowane były m.in. w Japonii, Brazylii, Niemczech, Francji, Belgii, Szwecji, Włoszech oraz Stanach Zjednoczonych. Brał udział w licznych konkursach krajowych i międzynarodowych, zdobywając wielokrotnie nagrody i wyróżnienia.

Twórczość Janusza Rafała Głowackiego oscyluje wokół problematyki struktury obrazu,
powtarzalności form oraz napięcia między intuicją a intelektem.

Jan Siedlecki urodził się w 1948 roku. Wykształcenie PLTP im A. Kenara w Zakopanem-Matura specjalizacja stolarstwo artystyczne. Studia w Krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Form Przemysłowych. Dyplom z wyróżnieniem w katedrze profesora Zbigniewa Chudzikiewicza w 1973 roku. Zatrudniony jako specjalista projektant w Krośnienskich Hutach Szkła Krosno SA,
Wciągu 35 letniej pracy zrealizował wiele własnych projektów szkła użytkowego oraz realizowanego indywidualnie własnych projektów szkła unikatowego. Posiada ok dwudziestu zastrzeżonych wzorów autorskich oraz nowatorskich rozwiązań realizacyjnych w szkle. Udział w wielu ekspozycjach szkła, rysunku oraz grafiki w indywidualnych i zbiorowych wystawach w kraju i zagranicą, Wiele moich projektów zostało nagrodzonych w kraju i zagranicą. W 2008 roku zakończyłem pracę w KHS S.A przechodząc na emeryturę.
Do chwili obecnej w dalszym ciągu realizuję indywidualnie własne nowe projekty szkła unikatowego stosując różne techniki zdobnictwa i nowych technologii w szkle.

Urodził się w roku 1970, interesował się malarstwem od wczesnych lat dzieciństwa, artysta plastyk, poeta, poszukiwacz znaczeń. Podchodzi do życia z wręcz filozoficzną dokładnością, łamiąc schematy i poszukując swoich środków wyrazu artystycznego.

Jego obrazy to surrealistyczne podróże w najdalsze zakamarki wyobraźni, poczucia prawdy i nieskrępowanych potoków myśli.

W swojej twórczości odkrywa prawdę o postaciach, obiektach i pejzażach, w którą wplata swoje surrealistyczne wizje. Doskonale portretuje, uwypuklając charakter malowanych postaci. Obrazy Marcusa Von Maya posiadają sporą dozę dystansu i humoru, które doceniają kolekcjonerzy w kraju i zagranicą.

1995r. maj- I nagroda w konkursie plastycznym i III w konkursie poetyckim II- ego Przeglądu Twórczości Nieprofesjonalnej.

1995r. październik-pierwsza indywidualna wystawa malarstwa połączona z wieczorem poetyckim pt. „Na krawędzi mroku” w Miejskim Centrum Informacji Międzynarodowej.

1995r. listopad-wyróżnienie II-ego stopnia w IX edycji Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego pt. „Nasze wspólne sprawy wczoraj- dziś- jutro”.

1996r. czerwiec-I nagroda w Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym o tematyce ekologiczno- pożarniczej pt. „Czyste powietrze i bezpieczne drogi”.

1997r. czerwiec- wieczór autorski- promocja tomiku wierszy pt. „Wrakowisko”.

1998r. kwiecień- wystawa malarstwa i wieczór poetycki z cyklu Trojan w Miejskim Ośrodku Kultury Amfiteatr.

1999r. październik- wystawa malarstwa połączona z wystawą Moniki Mazur pt. „4xM” w Domu Kultury Idalin.

2001r. grudzień- indywidualna wystawa malarstwa połączona z wieczorem autorskim i promocją tomiku wierszy pt. „Poganin” w Klubie Środowisk Twórczych „Łaźnia”.

2003r. wydanie trzeciego tomiku pt. „Ty Jesteś Tym”.

2005r. październik- indywidualna wystawa malarstwa pt. „To co jest”.

2009r. wydanie czwartego tomiku pt. „Funkcja”.

2017r. maj - indywidualna wystawa malarstwa pt. "X" w Miejskiej Bibliotece.

2018r. styczeń - indywidualna wystawa pt "X" w Domu Kultury Borki.

2022r. październik- wspólna wystawa Z Marleną Ślifirczyk :Między snem a nieskończonością, czyli 33 wizje obłąkanego" w Bibliotece Publicznej w Radomiu.

2023r. luty - 30 Wystawa Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Radomskiego Kamienica Deskurów w Radomiu.

2025r. listopad - wystawa indywidualna "W Ruchu - Obrazy Przemieszczania" w Bibliotece Publicznej im. Józefa A. i Andrzeja S. Załuskich w Radomiu.

Dali zrezygnował z przedstawienia Chrystusa z koroną cierniową, a inskrypcję INRI (Iesus Nazarenus Rex Iudaeorum – Jezus Nazarejczyk, Król Żydowski) umieścił nad głową Chrystusa, a nie zwyczajowo na krzyżu. Dali skupił się na "kosmicznym" i "metafizycznym" znaczeniu Chrystusa jako jedności wszechświata. Artysta ukazuje Jezusa jako "jądro atomu" – boskie centrum wszystkiego. Chrystus nie wygląda na umęczonego, lecz wznosi się nad ziemskim krajobrazem (zatoka Port Lligat), co sugeruje boską chwałę, triumf nad śmiercią oraz miłość do świata.
To wyjątkowe dzieło, będące rzeźbiarską interpretacją najsłynniejszego religijnego obrazu Dalego z 1951 roku. Edycja ta, wydana przez Center Art Galleries z Honolulu, jest jedną z najbardziej prestiżowych i najlepiej udokumentowanych serii płaskorzeźb artysty z lat 70.

Wydawca: Center Art Galleries (Honolulu, Hawaje). Była to jedna z najważniejszych galerii współpracujących bezpośrednio z Dalim w latach 70. i 80. (często we współpracy z wydawcą Levine & Levine). To oni stali za wieloma luksusowymi edycjami rzeźb i grafik przeznaczonych na rynek amerykański.
Brąz patynowany. Patyna w tej edycji ma zazwyczaj głęboki, ciemnobrązowy odcień z delikatnymi przetarciami, które podkreślają anatomię postaci.
Odlew metodą wosku traconego (cire perdue). Płaskorzeźba charakteryzuje się niezwykłą perspektywą "z lotu ptaka" (tzw. perspektywa nadprzyrodzona), która była rewolucyjnym pomysłem Dalego.Przy sygnaturze często pojawia się motyw dekoracyjny (np. stylizowana ryba lub krzyż), co było typowe dla religijnych projektów Dalego z tego okresu, mających podkreślić mistyczny charakter dzieła.
Oryginalne etui z tłoczeniami jest integralną częścią obiektu. W tamtym czasie Center Art Galleries przywiązywało ogromną wagę do oprawy edytorskiej, traktując etui jako "ołtarz" dla rzeźby.
Dalí oparł tę kompozycję na rysunku hiszpańskiego mistyka, św. Jana od Krzyża (XVI w.), który rzekomo ujrzał Chrystusa w takiej perspektywie podczas ekstazy.
Brak gwoździ, krwi i korony cierniowej. Chrystus Dalego nie jest postacią cierpiącą, lecz triumfującą nad światem (widocznym w dolnej części kompozycji jako krajobraz Portlligat). To tzw. "kosmiczny Chrystus".

Płaskorzeźba ta jest notowana w archiwach Roberta Descharnesa (katalog Le Dur et le Mou / The Hard and the Soft), który dokumentował rzeźbiarską twórczość artysty.

Raymond Peynet był światowej sławy francuskim artystą, którego urocze, romantyczne postacie stały się ikoną miłości i szczęścia na całym świecie. Najbardziej znany jest z serii rysunków przedstawiających parę zakochanych zwanych potocznie Les Amoureux de Peynet (Zakochani Peyneta). Sam Peynet była nazywany „Malarzem Miłości” Pomysł na stworzenie pary zakochanych narodził się w 1942 roku w Valence. Peynet siedział na ławce w parku i zainspirowany altanką, w której zwykle grały orkiestry, narysował na serwetce dwóch bohaterów — szczupłego poetę i delikatną, długowłosą dziewczynę. Rysunek szybko zdobył popularność, a ich wizerunki pojawiły się na niezliczonych produktach. W latach 50 i 60 „Kochankowie” stali się symbolem Francji z innej epoki.
Postacie Peyneta pojawiły się na: porcelanie i kryształach (np. w manufakturach Limoges i Daum), biżuterii, płytach winylowych, chustach, znaczkach pocztowych, figurkach,etc. Parze Zakochanych zawsze towarzyszą małe zwierzęta, ptaki, biedronki symbolizując świat miłości i harmonii. Peynet współpracował z wieloma artystami, między innymi z Georges'em Brassensem, który napisał piosenkę "Les amoureux des bancs publics" (Zakochani z ławek publicznych) zainspirowaną jego twórczością.
Peynet stworzył ogółem 6 tysięcy rysunków poświęconych „Zakochanym”. Poczta Francuska wydała w roku 1985 znaczek walentynkowy z rysunkiem Peyneta, którego oryginał jest przyklejony do niniejszej litografii. W roku 2000 ukazał się znaczek o nominale 3 franków (0,46 €) upamiętniający zmarłego artystę z rysunkiem Zakochanych pod altanką Peyneta. We Francji twórczości Peyneta poświęcono trzy muzea: w Valence, w Antibes na Lazurowym Wybrzeżu i w Brassac-les-Mines, mieście rodzinnym jego matki, a w Japonii dwa: w Karuizawa i w Sakuto. W Polsce w roku 1958 ukazał się tom rysunków Peyneta.

Acte III słynie z wydawania prac wielkich mistrzów modernizmu i sztuki współczesnej. Współpracowali z fundacjami i spadkobiercami artystów, aby tworzyć limitowane serie grafik, dla Domów Aucyjnych na całym świecie.
Kompozycja oparta na jednym z najbardziej radykalnych nurtów w sztuce XX wieku – suprematyzmie, którego twórcą był Kazimierz Malewicz. Przedstawia układ szachownicy składający się z dwóch czarnych i dwóch białych (lub jasnoszarych) kwadratów. Jest to rozwinięcie idei zawartych w najsłynniejszym dziele artysty, "Czarnym kwadracie na białym tle".
Malewicz Jest uznawany za jednego z najważniejszych pionierów abstrakcjonizmu.
Malewicz dążył do "czystego odczucia" w sztuce, odrzucając przedstawianie przedmiotów z rzeczywistego świata. Kwadrat był dla niego "zarodkiem wszystkich możliwości".
Malewicz pochodził z zamieszkałej w Rosji polskiej katolickiej rodziny szlacheckiej. Malewicz zawsze deklarował swoje polskie pochodzenie i narodowość. Początkowo znajdował się pod wpływem Paula Cézanne’a, rosyjskich postimpresjonistów, fowizmu, ekspresjonizmu i kubizmu. W 1915 roku w Petersburgu ogłosił program suprematyzmu, najbardziej radykalnego kierunku abstrakcjonizmu. Odrzucał ikonografię sztuki przedstawieniowej, uznając linię prostą oraz nie występujący nigdzie w przyrodzie kwadrat jako symbole przewagi człowieka nad chaosem. W czerwcu 1915 Malewicz namalował obraz, na którym widnieje na białym tle pojedynczy obiekt malarski - czarny kwadrat.
Malewicz nazwał ten rodzaj sztuki bezprzedmiotową i określił wymyślony przez siebie system przewagi czystego koloru mianem suprematyzmu. Pierwsza wystawa dzieł suprematycznych miała miejsce w Petersburgu, w grudniu 1915, i odbyła się w ramach ostatniej wystawy futurystów.
Obraz ten był częścią legendarnej wystawy "0.10" w Piotrogrodzie (1915), gdzie Malewicz po raz pierwszy zaprezentował światu suprematyzm.
Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Wydawnictwo Editions du Griffon (z siedzibą w Neuchâtel w Szwajcarii), założone przez Marcela Joraya, było w latach 70. głównym i oficjalnym wydawcą Vasarely’ego. Ich relacja nie była czysto biznesowa – Joray i Vasarely byli bliskimi przyjaciółmi, a artysta osobiście nadzorował proces druku, dobór papieru i kolorystykę.
W świecie sztuki te prace są uznawane za „official editions” (edycje oficjalne). Nie są to współczesne reprodukcje czy plakaty z drukarni, lecz dzieła powstałe za życia artysty, przy jego aktywnej współpracy.
Projekt kompozycji powstał w 1968 roku, natomiast prezentowana edycja graficzna (heliograwiura / litografia offsetowa) wchodząca w skład portfolio „Progressions II” (bądź pokrewnej teki „Vonal”) ukazała się na rynku na początku lat 70. – najczęściej notowane są edycje z 1972 oraz 1974 roku.
Vasarely wierzył, że sztuka powinna być zrozumiała dla każdego, niezależnie od kultury czy wykształcenia. Stworzył tzw. alphabet plastique – system jednostek barwnych, gdzie kształt i kolor są nierozerwalne. gdzie kwadraty i koła o różnych odcieniach tworzą dynamiczne struktury. Prace Victora Vasarely'ego są wysoko cenione i mają trwały wpływ na sztukę współczesną, projektowanie graficzne oraz kulturę wizualną. Vasarely jest często naśladowany – zarówno w sztuce, jak i w komercyjnych zastosowaniach
Współcześni artyści inspirowani Vasarely'm eksplorują geometryczne formy, złudzenia optyczne i interakcje kolorów w swoich pracach. W szczególności artyści z nurtu op-art i postmodernizmu kontynuują jego poszukiwania w zakresie iluzji przestrzennych. Wzory op-artowe inspirowane Vasarely'm pojawiają się w reklamach, animacjach, scenografiach i grafikach cyfrowych. Jego styl wpływa na design użytkowy, zwłaszcza w dziedzinach takich jak sztuka generatywna, gdzie algorytmy tworzą wzory przypominające jego dzieła.

Referencje:
- Catalogue raisonné Miro lithographe, Mourlot #1250

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Cykl Dalinian Horses jest wymieniony w oficjalnym katalogu dzieł graficznych Salvadora Dali wyd. Albert Fields.
Cykl ta obejmuje 18 litografii, których motywem przewodnim jest koń. Są to następujące prace: Neptune (Neptun); Pégase (Pegaz); Le Cheval de Troie (Koń trojański); Bucéphale (Bucefał); Le Chevalier Romain (Kawalerzysta rzymski); Le Centurion (Centurion); Le Cheval de Caligula (Koń Kaliguli); Le Cheval de Triomphe (Koń triumfu); Saint Georges (Święty Jerzy); La Licorne (Jednorożec); Le Chevalier Chrétien (Rycerz chrześcijaństwa); Lady Godiva; Le Cheval de Course (Koń wyścigowy); Le Cheval de Labeur (Koń pracy); Le Picador (Pikador); Don Quichotte ou l’Éloge de la Folie (Don Kichot - pochwała szaleństwa);Le Cheval de la Mort (Koń śmierci); Le Cheval de Printemps (Koń wiosny).
Cykl prac Salvadora Dalego znany jako "Dalinian Horses" jest kwintesencją fascynacji Dalego symboliką konia. Konie były jednym z motywów często wykorzystywanych przez Dalego w różnych dziełach, ponieważ reprezentowały dla niego siłę, wolność, elegancję i duchowy wymiar człowieka.
Dali często odwoływał się do postaci z mitologii greckiej i rzymskiej, takich jak Pegaz czy konie Heliosa ciągnące rydwan Słońca. Symbolika konia była dla niego uniwersalna i wielowymiarowa. W "Dalinian Horses" widoczne są także nawiązania do średniowiecznej sztuki i hiszpańskiego dziedzictwa, z którego się wywodził.
Dali jako jeden z czołowych surrealistów, przekształcał znane motywy w niezwykłe, często dziwaczne formy. W "Dalinian Horses" konie są przedstawione w sposób nierealistyczny – ich sylwetki wydłużają się, zacierając granice między rzeczywistością a snem. W ten sposób Dali badał granice wyobraźni i podświadomości.
Cykl "Dalinian Horses" został wykonany w różnych technikach, w tym litografii, co pozwoliło artyście eksperymentować z różnymi stylami i efektami. Dzięki temu mógł w pełni ukazać dynamiczność i dramatyczność postaci konia. W cyklu Dalego konie nie są zwykłymi zwierzętami – często unoszą się nad ziemią, nawiązując do transcendencji i duchowego wymiaru życia. Ich sylwetki bywają przesycone niepokojem, jednocześnie pozostając majestatyczne. U Dalego koń jest symbolem siły, lecz także ambiwalentnych emocji: wolności i dzikości, a jednocześnie ujarzmienia i opresji.

Specjalne wydanie francuskiego magazynu artystycznego „Verve” z 1950 roku, zatytułowane „Contes de Boccace” (Opowieści Boccaccia), stanowi niezwykle cenny przykład mistrzowskiej syntezy sztuki współczesnej i klasycznej literatury, której dokonał Marc Chagall.

Numer Vol VI zawierał autorską interpretację wybranych fragmentów słynnego „Dekameronu” Giovanniego Boccaccia. Chagall stworzył do tego celu 26 całostronicowych, czarno-białych litografii, które charakteryzują się niezwykłą lekkością i głębią tonalną.

Litografie te powstały w technice lawowania (lavis), co oznacza, że artysta używał tusz rozcieńczonego wodą, nakładając go pędzlem, aby uzyskać miękkie gradacje szarości i dynamiczny światłocień. Te oryginalne, ręcznie wykonane rysunki lawowane zostały następnie wydane w przy użyciu zaawansowanej metody heliograwiury, która była w stanie doskonale oddać subtelność i fakturę rozcieńczonego tuszu.

Ateleir Draeger Frères, jako jedyne w mistrzowski sposób opanowało technikę heliograwiury niezbędnej do wiernego oddania subtelnych gradacji tonalnych oraz oryginalnych lawowań tuszem Chagalla.

Nowoczesna, oniryczna wizja Chagalla została zestawiona z historycznymi, barwnymi ilustracjami miniatur pochodzących z XV-wiecznego, iluminowanego manuskryptu „Dekameron”. Ilustracje częściowo wykonano w technice chromolitografii.

Verve było to magazyn o charakterze kolekcjonerskim, znany z wysokiej jakości oryginalnych litografii i heliograwiur znanych Artystów (Picasso, Matisse. Chagall, Leger, Miro ), jego nakłady były limitowane i niewielkie, co przyczyniało się do jego ekskluzywności i wysokiej wartości kolekcjonerskiej. To wydanie jest uznawane za jeden z najważniejszych i najpiękniejszych projektów w powojennym dorobku graficznym artysty, stanowiąc porywający dialog między epokami i stylami.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Grafika przedstawia kluczowy, melancholijny moment z Rozdziału XVII oraz końcowych partii powieści, w którym Mały Książę rozmawia na pustyni z żółtą żmiją. Zwierzę symbolizuje tu przejście, obietnicę powrotu na rodzimą planetę B-612 oraz nieuchronne pożegnanie z Ziemią „Mały Książę” należy do klasyki światowej literatury. Wydana w 1943 roku powiastka filozoficzna autorstwa Antoine’a de Saint-Exupéry’ego została przetłumaczona na ponad 300 języków i dialektów, kradnąc serca czytelników z różnych zakątków świata. Ci do dziś kupują tę książkę na potęgę – w sumie sprzedano aż 140 milionów egzemplarzy, co czyni ten utwór jednym z największych bestsellerów w dziejach.
Po raz pierwszy książka została wydana w 1943 roku w Nowym Jorku. Narratorem jej jest pilot, którego można utożsamić z autorem — Antoine de Saint-Exupéry sam był doświadczonym lotnikiem. Również opis wyglądu Małego Księcia nawiązuje do pisarza z lat dziecięcych, kiedy to rodzina nazywała go „słonecznym królem” z powodu jego jasnych kręconych włosów. Symboliczne jest również umiejscowienie spotkania Małego Księcia i pilota na Saharze — w 1935 roku autor przeżył wypadek samolotowy, lecąc z Paryża do Sajgonu, w trakcie próby pobicia rekordu prędkości, a maszyna rozbiła się na pustyni.
Na maleńkiej asteroidzie B 612 mieszka Mały Książę. Większość czasu spędza na czyszczeniu wulkanów i plewieniu chwastów. Pewnego dnia odkrywa, że na jego planecie wyrosła róża. Chłopiec otacza ją troską — regularnie podlewa i osłania przed wiatrem. Niestety kwiat nie docenia jego starań. Zniechęcony zachowaniem róży, Mały Książę postanawia wyruszyć w podróż na inne planety. Na każdej z nich główny bohater poznaje różne postaci, zarówno rzeczywiste, jak i fantastyczne, które skłaniają go do refleksji nad światem i życiem. Mieszkaniec asteroidy B 612 trafia również na Ziemię…
Antoine Marie Jean-Baptiste Roger de Saint-Exupéry - francuski lotnik, pisarz i poeta. Na "lotniczym szlaku" - nad Saharą, Andami i Atlantykiem powstały wszystkie jego książki.
Był również korespondentem prasy francuskiej podczas wojny domowej w Hiszpanii. Zadebiutował "Pocztą na południe", sławę przyniósł mu "Nocny lot" a w 1939 roku napisał są największą książkę"Ziemia, planeta ludzi". W swojej prozie głosił braterstwo wszystkich ludzi, potrzebę odwagi, prawości i moralnego obowiązku. Podczas wojny brał udział w lotach zwiadowczych nad Francją i w jednej z takich misji zginął. Przedtem napisał piękną opowieść poetycką Mały Książę (1943) oraz rozpoczął pracę nad dziełem życia, traktatem Twierdza. Tej książki nie zdążył dokończyć, ukazała się pośmiertnie w 1948 roku.
Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej

Theo Tobiasse był francuskim artystą, który wyróżniał się w dziedzinie malarstwa, grafiki i rzeźby. Jego życie zostało głęboko naznaczone przez przeżycia z czasów II wojny światowej. Jako dziecko, ukrywał się wraz z rodziną w małym pokoju przez wiele miesięcy, aby uniknąć prześladowań. To doświadczenie stało się powracającym motywem w jego twórczości.
Artysta lubił eksperymentować z różnymi technikami, łącząc malarstwo olejne z kolażem, gwaszem czy rysunkiem. Tobiasse był pod wielkim wpływem mistycyzmu i poezji prac swojego przyjaciela Marca Chagalla. Prace Tobiasa są jak utwory muzyczne, ze skomplikowanymi wielowarstwowymi kompozycjami i echem kolorystycznych fantazji, w których jego ulubionymi kolorami są pomarańczowy, czerwony, różowy i niebieski. Theo Tobiasse zdobył międzynarodowe uznanie, a jego prace były wystawiane w najważniejszych galeriach na całym świecie. Oprócz malarstwa, tworzył również imponujące rzeźby i prace graficzne, w tym litografie i akwaforty. Jego spuścizna artystyczna to potężne, emocjonalne świadectwo, które porusza tematykę pamięci, przetrwania i triumfu ludzkiego ducha. Dziś jego dzieła są poszukiwane przez kolekcjonerów i można je znaleźć w wielu prestiżowych kolekcjach prywatnych i publicznych.

Zdzisław Majrowski – Constantin Meyro.

Wybitny przedstawiciel polskiej sztuki współczesnej. Europejski malarz średniego pokolenia. Genialny kontynuator Paula Cezanne (rosyjskich konstruktywistów i Franza Kokoschki). Jest przykładem konsekwencji i żelaznej dyscypliny malarskiej, a jednocześnie totalnej wolności i nieposkromionego żywiołu.

To artysta, którego twórczość jest kontynuacją dzieł mistrzów takich jak Frans Hals, Diego Velasquez czy Manet. Ogromna pracowitość i mistrzowsko opanowany warsztat dobitnie określają dorobek artysty. Jego bezkompromisowość i perfekcjonizm to główne składowe jego wyjątkowego malarstwa.

Urodził się 29 maja 1952 roku. Mordercza praca i talent, już we wczesnym dzieciństwie zwróciła uwagę pedagogów i otworzyła przed nim drzwi do świata sztuki. Mając 14 lat stworzył swoje pierwsze pastisze XVII wiecznych, holenderskich mistrzów. W pełni dojrzałe, namalowane w mistrzowski sposób, pełne głębi i poezji. Malarstwo studiował w pracowni prof. Jana Lisa.

Dyplom ASP w Warszawie uzyskał w roku 1979 na wydziale Architektury Wnętrz.

W 1981 roku miała miejsce pierwsza, poważna wystawa w życiu Zdzisława Majrowskiego, która odbyła się w Monachium (pastisze XVII wiecznego malarstwa, szkoła holenderska).

Jego podróż w poszukiwaniu własnych form wypowiedzi i samego siebie w malarstwie rozpoczęła się na dobre w połowie lat ’80 XX wieku. Przez całe lata w sposób perfekcyjny malował wielkie cykle figuratywnych obrazów. Zanim stworzył swój własny, niepowtarzalny styl przeszedł przez prawie wszystkie etapy malarstwa współczesnego. Od płaskich monochromatycznych kompozycji aż do kontrastowych impastów i reliefów. Przeszedł od klasycznego rysunku do deformacji aż po konstruktywizm. Majrowski stale rozwija i udoskonala swój styl.

Malarstwo Zdzisława Majrowskiego znajduje się w wielu galeriach sztuki współczesnej oraz w prywatnych kolekcjach w Europie, Ameryce i Japonii. Jest jedynym polskim artystą rekomendowanym przez angielski miesięcznik biznesowy ""Funds Europe"". Jego twórczość to doskonała inwestycja nie tylko dla wytrawnych koneserów.

Przekrój twórczości tego uznanego w świecie artysty, odsłania emocjonalne abstrakcje w różnych technikach i nurtach, jakie obrał na przestrzeni 50 lat swojej pracy artystycznej.

Widoczne gołym okiem zmiany, jakie zachodziły w jego indywidualnej formie przekazu artystycznego, możemy sklasyfikować na kilka okresów i styli. Od wczesnych, płaskich i nieregularnych form, które sprawiają wrażenie przypadkowych, przez mocno konstruktywistyczne, odważne kształty po dynamiczne, przestrzenne i pełne wyrazu dzieła sztuki.

Dzięki specjalnej technice malarskiej oraz zastosowaniu grubej warstwy farby o mocniejszych, kontrastowych odcieniach, pierwszoplanowy element obrazu nabiera niesamowitej głębi, od której ciężko oderwać wzrok. Częste, puste przestrzenie pozostawiają widzowi wiele do powiedzenia przez własną wyobraźnię, niewątpliwie poruszoną feerią barw i kształtów, które sprawiają, że te niecodzienne obrazy tak często trafiają do prywatnych kolekcji na całym świecie. Wyjątkowość abstrakcji tego niezwykle utalentowanego artysty polega, nie tylko na zaskakującej technice i harmonijnej kompozycji, ale również szerokiej interpretacji dzieła pozostawianej odbiorcom.


Ważniejsze wystawy:
1981 - Pastisz XVII wiecznego malarstwa holenderskiego - wystawa / Monachium, Niemcy
2004 - Galeria Blue-S - wystawa retrospektywna / Warszawa, POLSKA
2007 - Van Golik Galeria - wystawa / Warszawa, POLSKA
2008 - Galeria ArTtu - wystawa / Warszawa, POLSKA
2008 - Międzynarodowe Targi sztuki współczesnej ART-Kijów - wystawa / Kijów, Ukraina
2009 - Alain Persico Atelier - wystawa / Paryż, Francja
2009 - Międzynarodowe Targi sztuki współczesnej ART-Kijów - wystawa / Kijów, Ukraina
2009 - Galeria Bogacki – wystawa / Worpswede, NIEMCY
2010 - Polska Agencja Informacji i Inwestycji Zagranicznych - wystawa / Warszawa, POLSKA
2010 - Deutsche Bank - wystawa / Warszawa, POLSKA
2011 - Galeria Art Villa - wystawa / Warszawa, POLSKA
2011 - Galeria Bogacki – wystawa / Worpswede, NIEMCY
2011 - Andre Zarre Galeria - ""Istota uczuć"" - wystawa / Nowy Jork, USA
2011 – Galeria „Der Ort” - „Łączy nas sztuka” - wystawa / Berlin, Niemcy
2012 – Galeria „Gallery 118” - wystawa / Londyn, Wielka Brytania
2012 - Galeria Blue-S - Ogrod Botaniczny PAN / Warszawa, Polska
2014 - Gabriel Fine Art - ""The eyes are the windows to our soul"" / Londyn, Anglia
2015 - Galeria Blue-S - Ogród Botaniczny PAN w Powsinie / Warszawa - 40 lecie pracy artystycznej/40 years of artistic journey.
2016 - ""Galeria Wieża Sztuki"" - Kielce, Polska
2017 - Gallery Yana - Kijów, Ukraina
2018 - Dom Aukcyjny Art in House - Liryzm abstrakcji w obrazach Majrowskiego - Warszawa, Polska "