Nożyk do otwierania listów, ze zwężającym się ku dołowi ostrzem, uchwyt w formie główki kobiecej. Na ostrzu dedykacja: Den Liebenschwuerdigen Schwestern / Tennis Club Pirna

Wizytownik w formie okrągłej, lekko wgłębionej miseczki, na krawędzi półplastyczne popiersie Mefistofelesa.

Ze znanych rodzin używających tego herbu można wymienić: Brzostowski, Krzywicki, Lenczewski, Sobolewski, Strojnowski, Trzeciak, Zaborowski.

W polu pieczętnym wizerunek ratusza z trzema wieżami, w otoku napis: WALDENBURGISCHES RATHS SIEGEL.

Plakieta przedstawiająca postać kobiecą (św. Teresę ?) ujętą 3, z głową nachyloną przed Krzyżem. Krzyż umieszczony w górnym narożu, ponad licznymi kwiatami.

Kobieta w luźnej szacie, z nimbem, chustą na głowie, prawą ręką ujmuje kwiaty. W dolnym narożu częściowo nieczytelna sygnatura.

Kwadratowa plinta, wsparta na czterech nóżkach w formie spłaszczonych kul; trzon kolumnowy, z wieńcem laurowym w miejscu połączenia z podstawą, wyżej opaska z brązu, z której zwieszają się symetryczne festony; górna część trzonu ujęta w ażurowy stelaż z brązu z wolutami, od których odchodzą luźno zwisające łańcuszki o drobnych ogniwach; tuleja w formie wazki, u dołu zdobiona reliefem z motywem liści akantu.

Stan zachowania: drobne uszczerbki na marmurowych podstawach.

Popielniczka o kształcie imitującym od frontu strukturę pnia; na bocznej i tylnej ściance geometryczne wyobrażenie żubra i niedźwiedzia w scenerii puszczy; wierzch oszlifowany na gładko, z okrągłym wgłębieniem na popiół i dwoma rowkami - oparciami dla papierosa lub cygara.

Konsole w kolorze starego złota; korpusy złożone z ażurowej kompozycji, w centrum której głęboko rzeźbiony motyw muszli oraz symetryczne, esowate woluty zdobione liśćmi akantu i kwiatami; zwieńczenie w formie gładkiej, półkolistej półki, z krawędzią ozdobioną ornamentem ząbkowym.

Z tyłu dwa płaskowniki montażowe (uszy), służące do stabilnego zawieszenia konsoli na ścianie.

W centrum, na bogato dekorowanym purpurowym łożu, zmarła Maria Panna w ciemnoczerwonym maforionie; nad łożem postać Jezusa Chrystusa w złotej mandorli, otoczonego przez aniołów; Chrystus trzyma na lewym ręku duszę Matki Bożej pod postacią owiniętego w biele niemowlęcia; wokół łoża, w dwóch zwartych grupach, stoją bolejący apostołowie oraz hierarchowie kościoła w strojach liturgicznych (polistyrionach). Tło kompozycji zamykają dwie symetryczne, tradycyjne budowle sakralne o charakterystycznej architekturze.
U dołu ozdobna inskrypcja w języku cerkiewnosłowiańskim, identyfikująca przedstawienie jako ikonę Zaśnięcia Matki Bożej oraz zawierająca odniesienie do konkretnego wariantu (prawdopodobnie "Pskowsko-Pieczerska".

Zbawiciel w kompozycji Deesis. Motyw Deesis zaczerpnięty jest z ikonostasu, gdzie jest on najistotniejszym przedstawieniem. Deesis w j. greckim oznacza orędownictwo, modlitwę wstawienniczą, zatem scena ta stanowi unaocznienie wstawiennictwa Świętych.

W centrum widnieje postać Chrystusa jako Króla Królów. Jezus Chrystus zasiada na okazałym tronie, odziany w szaty królewskie dekorowane motywem wielobarwnych kamieni, na Jego głowie znajduje się mitra. Zbawiciel prawą dłonią błogosławi, lewą opiera na kuli podtrzymując berło. Po Jego prawicy - Maryja Paraklesis w pozie orędowniczki z rozwiniętym zwojem w prawej dłoni, zaś po lewicy Święty Jan Chrzciciel Prodromos, również z rozwiniętym zwojem. Przy tronie ukazane są symbole Ewangelistów (wymienione w Objawieniu Św. Jana Teologa) Św. Mateusz - człowiek, Św. Marek - lew, Św. Łukasz - wół, Św. Jan - orzeł.

Tło Ikony ujęte biała linią i ciemnym pasem. Napisy objaśniające cyrylicą.

Tego typu przedstawienie wskazuje na Chrystusa jako Władcę i Sędziego Świata (Pantokrator w języku greckim oznacza Wszechwładca, Pan Wszystkiego) oraz obietnicę zbawienia.
Jezus Chrystus z uniesioną prawą dłonią w geście błogosławieństwa, w lewej trzyma zamkniętą Księgę. Ułożenie palców nawiązuje do greckiego monogramu Chrystusa: IC XC. Połączone są dwa palce: kciuk z serdecznym. Dzięki temu palce wskazujący i zgięty środkowy przypominają litery IC. Skrzyżowane ukośnie kciuk i serdeczny w zestawie z małym palcem tworzą XC. Ułożenie interpretuje się również jako dwoistości natury Chrystusa: boskiej i ludzkiej oraz Trójcę Świętą. Zbawiciel w nimbie krzyżowym, na którym wypisane są greckie litery oznaczające "Jestem Który Jestem" - imię Boga, przynależne też Boskiej naturze Chrystusa, na jego wysokości widnieje skrót imienia IC XC (IC - Jezus, XC - Chrystus).

Bordiura jednolita czerwona, ujęta białą linią i brązowym pasem. Spód ikony - wyryta prowadnica na jedną szpongę (brak).

Ikona należy do ikon Maryjnych typu Hodegetria (z języka greckiego: "Wskazująca Drogę"). Hodegetrią jest w tych wizerunkach Matka Boża, która wskazuje gestem ręki na Jezusa Chrystusa jako na Drogę do Ojca. Jednak w ikonie Matki Bożej Kazańskiej Maryja ukazana jest w półpostaci, bez rąk, z ujętą w lekkim profilu i nieco pochyloną ku Dziecięciu głową. W ikonie tej ujęty frontalnie Zbawiciel nie zasiada na ręce Matki, ale stoi niejako na Jej kolanach. Prawa ręka Dziecięcia unosi się w geście błogosławieństwa. Głowę Matki Bożej zdobi korona, co podkreśla Jej status jako Królowej Niebios. Bordiura z motywami w duchu rokoka: rocaille, akant, szata dekorowana wzorami roślinnymi.

Wizerunek Świętego w półpostaci, frontalnie, prawą ręką błogosławi, odziany w ciemne, mnisze szaty, gdzie widoczne są motywy krzyży. Nimb Świętego ujęty ornamentem perełek, na wysokości ramion w wydzielonych polach przetarte napisy objaśniające cyrylicą.

Tło i bordiura srebrzone szkliwione na złoto, ozdobnie puncowane, obramienie z motywem geometrycznej plecionki ujęte ugrowym i czerwonym pasem.

Na odwrocie liczne napisy cyrylicą, całość tekstu można przetłumaczyć jako: „Siostrze w Chrystusie, Elżbiecie, błogosławieństwo na pamiątkę wspólnego uwielbienia, modlitw, chwalenia i śpiewów liturgicznych, [dnia] września 1945 roku?. Napis kończy cytat z Ewangelii według św. Marka (9, 50): „Miejcie sól w sobie i zachowujcie pokój między sobą”.

Święty Jan z Damaszku, żył w latach (ok. 675-749), mnich, teolog i ostatni wielki Ojciec Cerkwi, Święty Kościoła katolickiego i prawosławnego. Po rezygnacji z wysokiego urzędu państwowego na dworze kalifa, zasłynął jako żarliwy obrońca kultu ikon oraz autor kluczowych dzieł doktrynalnych i liturgicznych, używanych w Cerkwi do dziś. Tradycja przypisuje mu cudowne uzdrowienie odciętej dłoni, co sprawiło, że jest orędownikiem chorych z paraliżem rąk oraz patronem farmaceutów i ikonopisarzy.

Ikony podróżne powstały z potrzeb wiernych dając im poczucie bezpieczeństwa dla ciała i duszy, pomagały skupić się na modlitwie, towarzyszyły pielgrzymom i podróżującym.

Święty ukazany jest w półpostaci, prawą ręką błogosławi, dzierżąc w lewej ręce żezł/posoch - symbol władzy duchownej, odpowiednik pastorału, dawniej - oznaka godności ihumena, później biskupa prawosławnego.

Święty Teodozjusz przestawiony jest z atrybutami wskazującymi na najwyższy stopień życia monastycznego: płaszczem (mantia), omoforionem, który podkreśla godność biskupią, krzyżem na piersi, jego głowę zdobi mitra. Ikonę zdobi okład srebrny, tłoczony, ozdobnie rydełkowany, u dołu w wydzielonym polu napisy objaśniające cyrylicą „Sw. Fedosij Cz.”
Sukienka ikony sygnowana w dolnej krawędzi, cecha probiercza „84”.

Wizerunek żyjącego w XVII wieku świętego z rodu szlacheckiego Połonickich-Uglickich, związanego z Ławrą Peczerską, gdzie składał śluby mnisze. W 1664 został przełożonym Monasteru Wydubickiego. W 1688 został przeniesiony do Czernihowa, gdzie objął kierownictwo w Jeleckim Monasterze Zaśnięcia Matki Bożej i otrzymał godność archimandryty. 11 września 1692 w soborze Zaśnięcia Matki Bożej na Kremlu moskiewskim miała miejsce jego chirotonia na arcybiskupa czernihowskiego. Zmarł w 1696 i został pochowany w soborze Świętych Borysa i Gleba w Czernihowie.

Ikony podróżne powstały z potrzeb wiernych dając im poczucie bezpieczeństwa dla ciała i duszy, pomagały skupić się na modlitwie, towarzyszyły pielgrzymom i podróżującym.

Odwrocie ikony obłożone spłowiałym materiałem na którym widnieją liczne napisy cyrylicą.

Ikona o kompozycji czteropolowej, ujęta w szeroką bordiurę dekorowaną stylizowanymi motywami kwiatowymi.

Lewa kwatera u góry: przedstawienie św. Mikołaja Cudotwórcy oraz św. Błażeja z Sebasty; święci ukazani w pełnej postaci, w szatach biskupich, z księgami Ewangelii w dłoniach; obaj czczeni jako patroni bydła, rolnictwa i opiekunowie w potrzebie.

Prawa kwatera u góry: święci męczennicy Flor i Ławr- wczesnochrześcijańscy święci, tradycyjnie przedstawiani razem, uznawani w Rosji za patronów koni i hodowców.

Lewa kwatera u dołu: św. Jerzy Zwycięzca na białym koniu, godzący włócznią w paszczę smoka; w tle widoczna wieża zamkowa z postacią księżniczki Elżbiety.

Prawa kwatera u dołu: ikona Matki Bożej „Nieoczekiwana Radość”; po lewej stronie kwatery klęczący przed ikoną grzesznik, po prawej - wizerunek Bogurodzicy trzymającej Dzieciątko Jezus z ranami na dłoniach i stopach. Poniżej kompozycji ozdobny kartusz z inskrypcją w języku cerkiewnosłowiańskim: Nieoczekiwana Radość Przenajświętszej Bogurodzicy.

Obraz Zbawiciela - nie stworzony ręką ludzką (ros. nierukotwornyj), w nimbie krzyżowym (atrybut ikonograficzny przysługujący jedynie Zbawicielowi, przypominający o jego śmierci na krzyżu). Na nimbie wypisane są greckie litery oznaczające "Jestem Który Jestem" - imię Boga, przynależne też Boskiej naturze Chrystusa.

Wizerunek Oblicza Chrystusa na tle udrapowanej białej chusty, podtrzymywanej przez Archaniołów Gabriela i Michała. Napisy objaśniające cyrylicą u góry „Nierukotwornyj Obraz Gospoda” .
Na dole po lewej cyrylicą: „Bożyje widzje” (Boże Widzenie), po prawej: Bżstwennoje Czudo” (Boży Cud).

Bordiura jednolita ugrowa, ujęta błękitnym i czerwonym pasem.

Serafin Sarowski (imię świeckie: Prochor Izydorowicz Masznin), ur. 19 lipca 1759 lub 1754 w Kursku, zm. 2 lutego 1833 w Sarowie - święty prawosławny, mnich, asceta, „święty starzec” i mistyk związany z monasterem Zaśnięcia Matki Bożej w Sarowie. Ostatni święty Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego kanonizowany przed upadkiem caratu. Św. Serafin uważał modlitwę za najdoskonalszą formę dążenia do Boga, o wiele ważniejszą i skuteczniejszą od wymyślnych form ascezy i od postu.

Twierdził, że zdolność do prawdziwej modlitwy posiada każdy człowiek i każdy może w ten sposób osiągnąć „dar Ducha Świętego” Św. Serafin z Sarowa należy do najpopularniejszych świętych prawosławnych na świecie. Jego ikony znajdują się w znacznej części cerkwi prawosławnych na świecie, zaś świątynie pod jego wezwaniem wznoszone są również poza granicami Rosji.

Dywan o wzorze tzw. Cuba Sumak, z trzema centralnymi ośmiokątnymi medalionami ozdobionymi motywami gwiaździstymi; wolne przestrzenie pola środkowego wypełnione geometrycznymi kartuszami oraz stylizowanymi uproszczonymi motywami zoomorficznymi - wyobrażeniami ptaków i kwiatów; całość o głębokich nasyconych barwach ceglastej czerwieni i terakoty; bordiura kuficzna - imitująca pismo staroarabskie, przechodząc w rytmiczną kompozycję splatających się ramion i haczyków.

Dywanik wykonany techniką węzłów "dżordies" (z jęz. tureckiego Ghiordes lub Gördes) - jedna z dwóch najważniejszych i najstarszych technik ręcznego wiązania dywanów na świecie; nazwa ta pochodzi od miasta Gördes (Ghiordes) leżącego w zachodniej Anatolii (dzisiejsza Turcja), które od wieków słynęło z produkcji luksusowych dywanów, zwłaszcza modlitewnych. Dywany tkane tą techniką cechują się lepszą trwałością, sztywniejszą i grubszą strukturą oraz mniejszą elastycznością wzoru.

Pole główne z wydzielonymi narożnikami, wypełnione jednym z najpopularniejszych motywów zdobniczych wykorzystywanych w kobiernictwie perskim, zwanym wzorem heratu - złożonym z rombu otoczonego ząbkowanymi liśćmi. W bordiurze głównej znajduje się motyw roślinny - kwiatowy. Tkanina utrzymana w tonacji czerwono-granatowo-błękitnej z ugrowymi akcentami.

Na pierwszym planie postać kamieniarza z młotkiem w ręku, naprawiającego murek na nabrzeżu rzeki; obok robotnika skrzynka z narzędziami i pilnujący jej biały piesek. W głębi most; z lewej kasztanowiec z bujną koroną. Na dalszym planie zabudowania wśród drzew i jadący konno mężczyzna oraz szczekający na niego pies. W prawym dolnym rogu tkaniny przy niewielkim drewnianym pomoście - sygnatura: „Gobelin Manufactur / München”. Koloryt pastelowy, z przewagą beżu, różnych odcieni brązu, zieleni, czerwieni rdzawej i bordowej, bieli, żółci i błękitu.

Szabla oficerska szwoleżerów gwardii Napoleona Bonaparte, w tym Polaków służących pod rozkazami cesarza.

Głownia stalowa, z obustronnie ciągnionym, szerokim zbroczem. Grzbiet szeroki, przy nasadzie bity znak w formie kłosa zbóż. Na obu płazach powierzchnia w 1/3 od nasady szmelcowana, z rytą, częściowo złoconą dekoracją z motywem panopliów i laurowych gałązek. Jelec z brązu, krzyżowo-kabłąkowy z dwoma obłękami (łącznie 3 kabłąki) profilowanymi na krawędziach. Tylne ramię jelca wygięte ku dołowi, z wolutową łezką. Trzon rękojeści drewniany, z 18 karbami, pokryty brązową (przetartą) skórą, w oplocie z drutu mosiężnego (na przemian gładkiego i skręcanego warkoczowo). Głowica z owalnym kapturkiem o długim, sięgającym jelca warkoczu. Pochwa stalowa, z mosiężną szyjką i dwiema mosiężnymi ryfkami w formie szerokich, lekko wybrzuszonych opasek o półwałkowych profilach na krawędziach, z kolistymi brajcarkami w beczułkowatych obejmach. Ostroga pochwy stalowa. Szabla w dobrym stanie, z prywatnej kolekcji, bez konserwacji.

Lit.: Jean Lhoste, Patrick Resek, Les sabres portes par l’armée françaises, Paryż, 1 wyd. 2001.

Pistolet z zamkiem skałkowym. Na blasze zamkowej wyryty napis: "Jonkoping". Lufa stalowa, od strony zamka kanelowana, na lufie znak korony, ku wylotowi okrągła, z mosiężną muszką. Łoże drewniane, długie - do końca lufy, zakończone elementem z czarnego rogu. Głowica kolby z brązu, z długimi wąsami zdobionymi motywami roślinnymi. Kontrblacha, osłona języka spustowego, tuleje pobojczyka - w brązie. Pobojczyk zakończony główką z białej kości.

Jakość broni i stan zachowania znakomity. Broń wykonana w Jönköping, mieście słynącym z manufaktur wytwarzających wyjątkowej jakości broń.

Lustro na planie prostokąta, w dekoracyjnej ramie w górnej i dolnej części z bogato rzeźbionymi motywami liści akantu.

Lampy w formie porcelanowych kielichów z wybrzuszeniami w połowie wysokości i szeroką górną krawędzią; korpusy ręcznie malowane w orientalne wzory roślinne w kolorach czarnym, różowym i turkusowym; osadzone na okrągłych, toczonych podstawach; do kielichów przymocowane u góry ramię w formie mosiężnej rurki, z dwoma oprawkami na żarówki; lampy zelektryfikowane.

stan: nowe okablowanie, lampy sprawne.

Dekoracyjne prostokątne dwa panele tworzące razem całość, z nałożonym rzeźbionym w kości przedstawieniem gałązek i kwiatów oraz ptaków z kości i macicy perłowej.

Stan zachowania: ubytki kości w wielu miejscach.

stan zach.: ślady użytkowania i zużycia, napis nieczytelny.

Skrzynia o prostopadłościennej formie, na niskiej podstawie z listew. Wieko uchylne zamykane na zamek (dołączony kluczyk). Dekoracja o charakterze ludowym. Całość w ciemnej tonacji, ożywionej wielobarwną dekoracją kwiatową. Front podzielony na trzy pola zamknięte łukowo, zdobione bukietami kwiatów, rozdzielone pionowymi pasami ornamentu. W dolnej części frontu malowany napis w języku niemieckim. Nieczytelny. Wieko z motywem kwiatowym: w centrum wianek, po bokach mniejsze kompozycje. Wnętrze skrzyni wyposażone w przyskrzynek - niewielki schowek.

Wolnostojący piec kaflowy, w żeliwnej ramie szkieletowej; wsparty na dekoracyjnych nóżkach, od góry zwieńczony ozdobnym gzymsem, z motywem godronowym; kafle ceramiczne w odcieniu oliwkowo-zielonym, z reliefową dekoracją roślinną i kasetonową, pokryte glazurą (liczne spękania); u dołu metalowe drzwiczki do komory spalania i popielnika ozdobione stylizowanymi rozetami; po drugiej stronie otwór na wyprowadzenie do komina.

Tego typu ekskluzywne, pokojowe piece stanowiły ozdobę salonów mieszczańskich oraz kamienic. Zamiast surowej formy grzewczej, miały one imitować elegancki mebel pokojowy, łącząc użyteczność z wysoką estetyką.

Wolnostojący piecyk typu "koza". Korpus zaprojektowany na planie zbliżonym do elipsy, z silnie falującą, plastyczną linią obrysową; boki i półkolistą podstawę urządzenia oplatają gałęzie sosnowe z plastycznymi szyszkami; część centralną stanowią okrągłe, ażurowe drzwiczki paleniska z motywem krzyżujących się gałązek boru z szyszkami, niżej szuflada popielnika; u góry uchwyt z toczoną rączką z białej ceramiki; nad nim ceramiczne drzwiczki na zawiasku, z kartuszem z napisem, kryjące otwór wsadowy lub wentylacyjny; z tyłu otwór do podłączenia do komina.

Piecyk charakteryzuje się organiczną, płynną formą, typową dla dojrzałego nurtu secesji. Tego typu urządzenia były bardzo cenione, ponieważ łączyły niewielkie gabaryty z wysoką wydajnością grzewczą, a przede wszystkim - stanowiły małe dzieła sztuki użytkowej.

Mebel o prostej, geometrycznej formie, opartej na solidnej, dwupoziomowej konstrukcji; dedykowany pod odbiornik telewizyjny, radiowy lub gramofon. Dolna, otwarta półka zapewnia dużą przestrzeń na dodatkowy sprzęt audio, prasę lub płyty winylowe. Całość osadzona na charakterystycznych, lekko skośnych, stabilnych nóżkach, nadających konstrukcji lekkości.

Barek z dwoma tacami malowanymi na kolor ciemnopomarańczowy spiętymi czernionymi tralkami, zakończonymi metalowymi kółkami i kulami u góry. Barek rozkręcany.

Prezentowany rozkładany stolik z dwiema tacami - barek, należy do modnych na początku lat 30. XX wieku ultranowoczesnych mebli kolorowych. Jego kolorystyka ograniczona do kontrastowych pomarańczowych blatów i czernionych podpór należy do bardziej powściągliwych spośród proponowanych wielokolorowych foteli czy biurek. Jeden z pierwszych mebli w tym stylu zaproponował Gerrit Thomas Ritveld w 1917 - Red and Blu Chair.
W Warszawie od 1929-33 roku działała Wytwórnia Mebli Kolorowych MeKo, prowadzona przez J. Grossman i I. Reicherównę. Podobny barek miał w sprzedaży Dom Towarowy Braci Jabłkowskich w 1937 roku (kat. handl. „Pomagamy Pani Domu”).

Barek po konserwacji, stan bdb; powierzchnie tac i podpór ponownie pomalowane po wykonaniu badań koloru; kule i koła pochromowane; oryginalne gumy kół.

Obiekt unikatowy.

Fotele o geometrycznej, monumentalnej konstrukcji, opartej na bogato toczonych elementach drewnianych. Siedzisko i oparcie tapicerowane, o prostokątnym zarysie, pokryte grubym, wzorzystym materiałem gobelinowym z gęstym motywem florystycznym (róże, piwonie i ulistnienie) utrzymanym w przygaszonej kolorystyce z dominacją zieleni, różu oraz beżu. Podłokietniki złożone z kulistych elementów, wsparte na toczonych tralkach; przednie i tylne nogi o analogicznej konstrukcji tralkowej, spięte u dołu i od frontu łączynami o falistym profilu szpulkowym.

Stan zachowania: dobry, nieznaczne przetarcia konstrukcji; po wymianie tapicerki; do kompletu dodatkowo jedna poduszka.

Blat rozkładany, o falistej krawędzi, po otwarciu tworzący kwadratową przestrzeń do gier, wyłożoną zielonym suknem; wsparty na głębokiej skrzyni o falistym wykroju; całość osadzona na tralkowej nodze, wspierającej się na czwórnogu zdobionym snycerskimi motywami.

Wieko z podwójnie dzieloną, gładką powierzchnią, z dwoma prostokątnymi, nakładanymi ramiakami profilowanymi; front mebla podzielony na trzy symetryczne, bogato rzeźbione kasetony; każde pole dekoracyjne ujęte w architektoniczną strukturę arkadową; kasetony boczne przedstawiają głęboko rzeźbione, plastyczne kartusze herbowe; kaseton środkowey wypełniony gęstym, ażurowym ornamentem okuciowym i wolutowym; całość oparta na szerokiej, wielostopniowo profilowanej ramie cokołowej, przylegającej bezpośrednio do podłoża; wnętrze podzielone dwoma pionowymi przegrodami na trzy równe części.

Skrzynia stanowi doskonały przykład dziewiętnastowiecznego historyzmu, wiernie odtwarzającego formy renesansowe i manierystyczne z rejonu Flandrii i Niemiec. Zastosowanie głębokiego dębowego reliefu w połączeniu z motywami architektonicznymi (arkady, pilastry) tworzy mocny światłocień na froncie mebla. Tego typu obiekty były kluczowym elementem wyposażenia bogatych, mieszczańskich salonów oraz neorenesansowych gabinetów i bibliotek.

Mebel o prostej, prostopadłościennej konstrukcji skrzyniowej z podnoszonym wiekiem. Wieko płaskie z rzędami ozdobnych, wypukłych ćwieków, z krawędziami lekko wysuniętymi przed lico mebla; front z dekoracją w formie dwóch prostokątów o narożnikach stylizowanych na motywy meandrowe; wewnątrz każdego pola bukiet ze stylizowanymi kwiatami; w osi środkowej odręcznie malowane inicjały właściciela H.N. oraz lekko zatarta data: 1874?; naroża flankowane malowanymi imitacjami architektonicznych kolumn w kontrastowym, ciemniejszym kolorze; skrzynia uniesiona na profilowanej, dekoracyjnie wyciętej faliście listwie dolnej, wsparta na niskich, esowato wyciętych nóżkach. [brak zamka].

Prostokątny, gładki blat z profilowaną krawędzią; niżej szeroka, pojedyncza szuflada ozdobiona płaskorzeźbionym fryzem o motywach floralno-geometrycznych, w centrum szuflady mosiężny szyld zamka o ażurowej formie; konstrukcja dwudrzwiowa, flankowana po bokach pionowymi, rzeźbionymi elementami w formie pilastrów z motywami architektonicznymi i wolutami; drzwi z rzeźbionymi płycinami, w centrum których wydatny, pionowy romb; w osi środkowej mosiężne, ażurowe szyldy kluczyn; całość osadzona na profilowanej, wysuniętej ramie cokołowej, wspartej w przedniej części na dwóch masywnych, toczonych nogach w kształcie spłaszczonych kul.

Konstrukcja wsparta na czterech bogato toczonych nogach o tralkowym kształcie, z przewężeniami oraz wzdłużnym kanelowaniem, w górnej partii rzeźbione rozety; u dołu nogi spięte łączyną, w której osi środkowej umieszczono pionową, toczoną sterczynę o klasycystycznym, wazowym kształcie; całość opiera się na toczonych stopkach u podstawy. pod blatem szuflada zdobiona ukośnym kanelowaniem; boczne partie pasa podblatowego dekorowane płaskorzeźbionym fryzem z motywem wici roślinnej i wolut; blat gładki, po złożeniu prostokątny; po rozłożeniu wyścielony po środku zielonym suknem.

Mebel o architektonicznej, trójkondygnacyjnej strukturze; z gładkim, prostokątnym blatem, pod którym dwie szuflady ozdobione głębokim, powtarzalnym reliefem o motywie geometryczno-plecionkowym, z mosiężnymi nakładkami z uchwytami (w jednej brak uchwytu); niżej otwarta półka wsparta w przedniej części na dwóch monumentalnych, toczonych kolumnach; pod nią dwudrzwiowa szafka z płycinami z motywem roślinno-arabeskowym.

Meble tego typu, o niskiej stabilnej konstrukcji, służyły do serwowania dań oraz przechowywania obrusów i zastawy stołowej.

U dołu otwarta półka, wsparta na toczonych, kulistych nogach; nad nią dwudrzwiowa szafka z jedną półką wewnątrz, flankowana rzeźbionymi pilastrami; fronty z prostokątnymi płycinami z geometrycznymi rzeźbieniami i mosiężnymi nakładkami na otwory kluczyn; nad szafką, pod blatem - wysunięta szuflada z głębokimi, pionowymi żłobkowaniami i mosiężnym uchwytem po środku; wyżej architektoniczna nadstawka oparta na rzeźbionych tralkach, z półkolistą niszą w centrum, z rzeźbioną konchą, otoczona przez dekoracyjne balustrady tralkowe i zwieńczona klasycznym gzymsem. [do mebla dołączony 1 klucz].