Staropolski herb Bożawola używały m.in. następujące rody: Bańkowski, Chazbijewicz, Gościmski, Górski, Jemielita, Mackiewicz, Romanowski.

Z ponad 500 znanych rodów pieczętujących się herbem Junosza można wymienić: Bojanowski, Dąbrowski, Karnkowscy, Łempicki, Podoski, Rościszewski, Sobański, Załuski.

Pieczęć z herbem kresowego rodu Abramowiczów - Jastrzębiec odmienny. Rodzina była również pisana Abrahamowicz. Ród pochodzi od Jana, wojewody mińskiego i smoleńskiego w czasach Stefana Batorego. Rodzina spokrewniona z Giedrojciami, Ogińskimi, Wołłowiczami, Drohojowskimi, Poniatowskimi, Szemiotami.

Andrzej A. - kasztelan brzeski, kawaler Orderu Orła Białego, zm. w 1763. Rodzina posiadała majątki w województwach wileńskim, witebskim i nowogrodzkim. W XIX w. żył Mikołaj - marszałek szlachty powiatu wileńskiego i jego brat - Ignacy (zm. 1867), długoletni dyrektor teatrów warszawskich.

Zestaw podróżny składający się z: 7 puzderek, pudełko z irchy, pojemniczek na wonności, flakonik, 2 szczotki do sukna, szczotka do włosów, szczotka do czyszczenia w skórzanym etui, szklaneczka z skórzanym etui, 2 flakoniki w skórzanym etui, szklany pojemnik z monogramem na wieku ET w skórzanym etui, pojemnik na puder, lusterko, grzebień, przyrządy do paznokci i małe nożyczki;

całość ujęta w skórzaną brązową walizkę firmy Leon Propst ze Lwowa.

Na wieku walizy metalowa aplikacja z grawerowanym napisem: ZWYCIĘZCY NA OPONACH STOMIL / ZJAZD GWIAZDZISTY / NA XVIII TARGI WSCHODNIE / LWÓW, 4. IX.1938 R. / STOMIL S.A. POZNAŃ.


Zjazd Gwiaździsty na XVIII Targi Wschodnie odbył się 4 września 1938 roku we Lwowie. Było to wydarzenie łączące turystykę, motoryzację oraz manifestację nowoczesności i patriotyzmu gospodarczego II Rzeczypospolitej.

Formuła rajdu polegała na tym, że uczestnicy startowali z różnych miast i zakątków Polski, a ich trasy zbiegały się „gwiaździście” w jednym punkcie docelowym - na terenie Targów Wschodnich we Lwowie. W zlocie brali udział kierowcy samochodów, motocykliści oraz kolarze turystyczni. Głównym organizatorem imprezy było Koło Miłośników Ziemi i Sztuki (K.M.Z.S.) we Lwowie. Organizacja ta promowała krajoznawstwo oraz nowoczesną kulturę techniczną i sportową.

XVIII Targi Wschodnie były przedostatnią edycja targów przed wybuchem II wojny światowej, o imponującej skali - zaprezentowało się na niej ponad 1800 firm z Polski i świata.

Dzban z pokrywą cynową oprawioną na uchu, z plastyczną figurką krasnala na dźwigience. Wokół brzuśca dekoracja reliefowa w typie neorenesansowym: pod wylewem z maską satyra zawieszony okuciowy kartusz z sentencją malowaną czarną farbą: „Muntre Gesellen, guter Wein / vertreiben Grillen, erheitern das Sein” (tłum. Weseli chłopcy, dobre wino / odpędzą kaprysy i rozweselą codzienny byt). Z boków na wolutowych zwojach siedzący swobodnie dwaj biesiadujący mężczyźni, wznoszący toast kielichem, z dzbanami w dłoniach.

Monogram CW (…) czytelny częściowo na dzbanie w dłoni jednego z mężczyzn sugeruje powstanie dzbana w Fabryce Wyrobów Glinianych C.W. Fleischmanna, działającej od lat 30. XIX w. w Norymberdze (później także w Monachium), znanej, zwłaszcza w Niemczech, dzięki bogatej ofercie historyzujących kopii i pastiszów dawnej ceramiki niemieckiej.

Fleischmann wykonywał je w dużych ilościach na rynek krajowy i na eksport XIX-wieczną techniką odcisku z matrycy.

Stopy koliste z ornamentem palmetowym, wysklepione, z motywami muszlowymi. Korpusy z terakoty, z bogatą, reliefową dekoracją motywami z repertuaru manierystycznego; w partii dolnej półkuliste, w górnej - wydzielonej złoconym, metalowym pierścieniem - stożkowe, ścięte, z motywem brodatych maszkaronów. Oprawa wylewów z wysoko wywiniętym dziobkiem w kształcie liścia; uchwyty ażurowe, w formie esowato wygiętych, ulistnionych gałązek, z wkomponowanymi popiersiami kobiet.

Misa kolista, z blachy mosiężnej, ażurowa, tłoczona w motywy roślinno-geometryczne; podstawa cynowa, w formie wysokiego czworonogu, zespolonego u dołu ażurową stopą, po środku między podporami pełnoplastyczna figurka dziewczynki.

Wazony na kolistych stopach, u dołu wybrzuszone zwężając się przechodzą w wysoką szyję zwieńczoną lancetowatymi liśćmi trzciny; dekoracja o motywach floralnych skomponowana głównie z roślin wodnych i szuwarów. Na jednym wazonie pełnoplastyczna postać skradającego się młodzieńca przytrzymującego prawą ręką psa, z dzidą w lewej dłoni , który ostrożnie wychyla się zza trzcin; na drugim pełnoplastyczna postać młodej, półnagiej kobiety schodzącej w dół w kierunku wody i biegnącego obok niej psa.

W pudełku po wewnętrznej stronie wieczka - lusterko; w wyścielonych pluszem gniazdach - przybory - 7 elementów: nożyczki, przyrząd do polerowania paznokci, pilniczek, dwa cylindryczne pojemniczki z pokrywkami tłoczonymi w geometryczne wzory, dwa przyrządy do pielęgnacji skórek.

Szkatuła wykonana w formie 4 połączonych woluminów z tłoczonymi ornamentami, o dekoracyjnych „ żebrach” na grzbietach, z odchylanym wiekiem. Całość zamykana na zamek (z kluczykiem). Wewnątrz 12 okrągłych otworów na kieliszki (1 zachowany) oraz dwa większe otwory na karafki - z zachowanymi dwoma szklanymi karafinkami z korkami;

stan zach.: brak 11 kieliszków, uszkodzenie skóry na grzebiecie w lewym dolnym rogu, nieznacznie naddarte zgięcie; przybrudzenia, zamek niesprawny, brak fragmentu. Całość wskazuje na zużycie związane z wiekiem i użytkowaniem.

Kandelabry 5- świecowe z trzonem figuralnym. Jeden kandelabr z postacią siedzącej wieśniaczki, trzymającej na kolanach gniazdo z jajkami i w jednym ręku jajko oraz drugi kandelabr z postacią siedzącego młodego wieśniaka trzymającego w rękach synogarlice. Od spodu podstaw oznaczenia: LSF[320]; podobne oznaczenia z inną numeracją można spotkać na świecznikach francuskich z końca XIX wieku.

Zegar o obudowie z czarnego marmuru zwieńczony figurą symbolizującą Euterpe z atrybutami (harfa, lira, aulos). w załączeniu wahadło z nr. 1078 oraz klucz. W zestawie para kandelabrów 5 - świecowych z podstawami z czarnego marmuru, o trzonach w formie kanelowanych waz z maskami przedstawiającymi twarze kobiece.

Matka Boska przedstawiona w ujęciu do pasa, lewą ręką podtrzymuje Dzieciątko Jezus, a swoją prawą dłoń unosi na wysokości piersi w wyraźnym geście wskazującym na Syna. Gest ten symbolizuje wskazywanie Chrystusa ludzkości jako jedynej drogi do zbawienia. Dzieciątko siedzi wyprostowane, Jego prawa dłoń jest uniesiona w geście błogosławieństwa, a w lewej dłoni trzyma mocno zwinięty zwój (Pismo Święte / Ewangelia), co podkreśla Jego status jako Logosu i Nauczyciela.

Po lewej stronie, na wysokości ramienia Maryi, wielowierszowy, odręczny napis w języku cerkiewnosłowiańskim, który bezpośrednio identyfikuje ten konkretny wizerunek: „Obraz Smolenskaja Odigitrija Pr. Bcy” (Ikona Smoleńskiej Hodegetrii Przenajświętszej)

Maryja Paraklesis (Prośby) w pozie orędowniczki, w półpostaci z lekko pochyloną głową, lewą dłonią na wysokości piersi, w prawej trzyma rozwinięty zwój zawierający tekst prośby Matki do Syna o litość i miłosierdzie dla ludzi, w pięciu wersach.

W poszczególnych polach: Narodzenie Najświętszej Marii Panny, Wprowadzenie Najświętszej Marii Panny do Świątyni, wybrane Święte, Zwiastowanie Najświętszej Marii Panny, Zaśnięcie Najświętszej Marii Panny, Ofiarowanie Jezusa Chrystusa w Świątyni.

Prodromos - czyli „Poprzednik" - zwiastuje przyjście Boga Wcielonego, Jezusa Chrystusa, pustelnik, ostatni Prorok Starego Testamentu.

W centrum ikony postać Świętego z rozwiniętym zwojem wskazującym konieczność pokuty, w szacie - himationie. Na wysokości piersi św. Jan Chrzciciel unosi kielich eucharystyczny (poteiron), w którym widnieje niemalże naga, leżąca postać Chrystusa, natomiast palcem prawej ręki wskazuje on na znajdującego się w owym kielichu Zbawiciela.

Tak ikonopisarze zilustrowali wypowiedź św. Jana Chrzciciela, odnoszącą się do Chrystusa jako Baranka Bożego (por. J 1, 29)

W poszczególnych polach: Chrzest Jezusa Chrystusa, Wjazd Jezusa Chrystusa do Jerozolimy, Narodzenie Jana Chrzciciela, wybrani Święci, ścięcie Jana Chrzciciela.

Ikona Bożijej Matieri "Sporucznica Gresznychych" należy do ikon Maryjnych typu Hodegetria, czyli z języka greckiego: "Wskazująca Drogę". Gestem ręki wskazuje na Jezusa Chrystusa jako na Drogę do Ojca.

Napis na szarfach rozpoczyna się słowami: "Ja jestem Wstawienniczką za grzesznych przed Synem Moim ...". Matka Boża sama tytułuje siebie Wstawienniczką, Poręczycielką czy też Pośredniczką pomiędzy Jezusem Chrystusem a grzeszącymi ludźmi.

Tego typu przedstawienie wskazuje na Chrystusa jako Władcę i Sędziego Świata oraz obietnicę zbawienia. Jezus Chrystus z uniesioną prawą dłonią w geście błogosławieństwa. Ułożenie palców nawiązuje do greckiego monogramu Chrystusa: IC XC. Połączone są dwa palce: kciuk z serdecznym, dzięki temu palce wskazujący i zgięty środkowy przypominają litery IC. Skrzyżowane ukośnie kciuk i serdeczny w zestawie z małym palcem tworzą XC. Ułożenie interpretuje się również jako dwoistości natury Chrystusa: boskiej i ludzkiej oraz Trójcę Świętą. Otwarta Księga z tekstem w czterech wersach, jaką Jezus trzyma w lewej dłoni, nawiązuje do Jego misji nauczania. Jezus Chrystus w nimbie krzyżowym (atrybut ikonograficzny przysługujący jedynie Zbawicielowi, przypominający o jego śmierci na krzyżu). Na nimbie wypisane są greckie litery oznaczające "Jestem Który Jestem" - imię Boga, przynależne też Boskiej naturze Chrystusa; na jego wysokości skrót imienia IC XC. Poniżej w wydzielonym polu napis cyrylicą „Wsiedierżitiel”.

Tego typu przedstawienie wskazuje na Chrystusa jako Władcę i Sędziego Świata oraz obietnicę zbawienia. Jezus Chrystus z uniesioną prawą dłonią w geście błogosławieństwa. Ułożenie palców nawiązuje do greckiego monogramu Chrystusa: IC XC. Połączone są dwa palce: kciuk z serdecznym. Dzięki temu palce wskazujący i zgięty środkowy przypominają litery IC. Skrzyżowane ukośnie kciuk i serdeczny w zestawie z małym palcem tworzą XC. Ułożenie interpretuje się również jako dwoistości natury Chrystusa: boskiej i ludzkiej oraz Trójcę Świętą. Otwarta Księga z tekstem w pięciu wersach, jaką Jezus trzyma w lewej dłoni, nawiązuje do jego misji nauczania. Jezus Chrystus w złoconym nimbie krzyżowym (atrybut ikonograficzny przysługujący jedynie Zbawicielowi, przypominający o jego śmierci na krzyżu). Na nimbie wypisane są greckie litery oznaczające "Jestem Który Jestem" - imię Boga, przynależne też Boskiej naturze Chrystusa. Szaty w kolorach podkreślających Jego majestat - niebieski i czerwony. Połączenie to daje nam znak niezwykłej harmonii pomiędzy tym to ziemskie, a tym co niebiańskie. Tło i nimb złocone, bordiura jednolita ugrowa ujęta jasnym i czerwonym pasem.

Wizerunek Świętego Jerzego w 3/4 postaci en face, młodzieńczego rycerza w zbroi i czerwonym płaszczu, w prawej dłoni trzyma włócznię, w lewej miecz, włosy ma spięte przepaską. Po prawej, na wysokości jednolitego nimbu, napisy objaśniające cyrylicą.

Żołnierze męczennicy już od wczesnego chrześcijaństwa odgrywali szczególną rolę w umacnianiu ducha narodu. Spośród wielkich męczenników żołnierzy jednym z najpopularniejszych był Święty Jerzy Zwycięzca (Pobiednosiec). Zginął po torturach w 303 r., za panowania cesarza Dioklecjana. Jego imię (z greckiego ‚georgos’) znaczy rolnik, choć bardziej znany jest jako patron rycerstwa i wielkiego księstwa moskiewskiego. W Bizancjum zaliczano go razem z Dymitrem, Prokopem i Teodorem do wielkich Świętych Rycerzy.

O powszechności kultu Świętego Jerzego świadczą niezliczone kościoły jemu poświęcone. Silny ośrodek wczesnego chrześcijaństwa na Kaukazie - Gruzja swoją nazwę Georgię bierze właśnie od Świętego Jerzego.

Pole ikony ujęte białą linią i jasnym pasem.

Ikona reprezentuje typ Eleusa. Maryja, trzyma na prawej ręce Jezusa, który przytula się do Jej twarzy i wpatruje się w Nią. Dzieciątko obejmuje prawą ręką szyję Matki i tuli się do Niej.

Zgodnie z tradycją została napisana przez Ewangelistę Łukasza jeszcze za życia Bogarodzicy. Sporządzona została na desce ze stołu, na którym spożywali posiłki Jezus Chrystus, Matka Boża oraz święty Józef. Kiedy ikonę tę oraz dwie inne przyniesiono Bogarodzicy, Matka Boża rzekła: "Od tej chwili wszyscy będą mnie wychwalać. Niech z tą ikoną przybywa łaska Tego, który ze mnie został zrodzony oraz moja".

Na wysokości nimbu Bogarodzicy, monogram MP OY, co jest skrótem od greckich słów MHTHP OEOY - Matka Boga. Po prawej na wysokości ramion, napis objaśniający cyrylicą "Wladimirskaja". Przy nimbie Zbawiciela skrót imienia IC XC (IC - Jezus, XC - Chrystus). Gwiazdki usytuowane na maforionie osłaniającym Matkę Bożą wskazują na Jej dziewictwo przed, w czasie i po narodzeniu Jezusa Chrystusa. Bordiura jednolita brązowa, ujęta czarną linią i czerwonym pasem.

Głownia stalowa, obustronnie szlifowana w przygrzbietową bruzdeczkę. Jelec krzyżowo-kabłąkowy, z ażurową tarczką z brązu i kotwicą na tarczce. Tylne ramię jelca zakończone ptasią głową. Trzon rękojeści karbowany, czarny. Kapturek z długim warkoczem. Pochwa z pokryciem skórzanym z trzema okuciami; ozdobna ostroga na zakończeniu trzewika. Na szyjce pochwy kotwica admiralicji. Do szabli dowiązany świetnie zachowany regulaminowy temblak.

znana jako rusznikarze wytwarzający najlepsze lufy i broń w ówczesnym świecie. Broń dla panujących i możnych XVII i XVIII w.

Wewnątrz lufy kartka papieru z opisem w języku włoskim, potwierdzająca iż jest to pistolet z ok. 1700-1720.

Zamek skałkowy, śródziemnomorski. Piękne łoże z orzecha kaukaskiego, sięgające do wylotu lufy. Pod lufą pobojczyk, na okuciach z brązu umieszczono w trzech miejscach srebrne głowy Ateny. Na uchwycie rękojeści, na srebrnej aplikacji przedstawiony biegnący jednorożec, a nad nim trzy gwiazdy.

W polskich zbiorach znajduje się niewiele artefaktów tej klasy.

Prostokątne lustro, w okazałej, bogato rzeźbionej ramie z motywami palmet i liści akantu.

Obudowa drewniana; kaptur oflankowany parą półkolumienek, zwieńczony łukiem, z tarczą malowaną na kwadratowej blasze: cyfry oznaczające godziny - rzymskie, minuty - arabskie; w kornerach dekoracje kwiatowe. W podłuczu malowidło przedstawiające pejzaż z portem morskim i statkami. Mechanizm obciążnikowy, z wagą i wahadłem, dzwoniący.

(mechanizm chodzący, po przeglądzie)

Lustro o nieregularnym kształcie, nawiązujące do rokokowych motywów kogucich grzebieni i małżowin.

W formie wycinka kuli z szyszką u dołu i ramionami w formie kaczych główek zwieńczonych obsadką na świecę. Całość zawieszana na trzech dwuczęściowych łańcuchach.

Podstawa w formie wielokątnej plinty; trzon toczony, gładki, z wypukłymi pierścieniami; blat kwadratowy, ze ściętymi narożami.

Ażurowa, lekka konstrukcja złożona z metalowych płaskowników, u góry pozioma półka na drobne elementy garderoby, niżej z prawej strony prostokątne lustro, pod którym pojemnik - kieszeń na parasole; po lewej stronie miejsce na okrycia z trzema guzikowatymi wieszakami rozmieszczonymi na różnych wysokościach.

Stopa z czterema wygiętymi podporami, trzon w formie gładkiej kolumny, blat z rozkładanymi po obu stronach klapami, pod blatem szuflada zamykana na kluczyk.

O prostych bokach i froncie, zaokrąglonych frontowych narożach, trzyszufladowa, fornirowana, ozdobiona na blacie i licach szuflad intarsjowanymi z żyłki dekoracjami ułożonymi wokół powierzchni oraz na licach po środku w formie kartuszy, wsparta na konsolowych nogach.

Witryna z półokrągłym frontem; dolna część zamykana jednoskrzydłowo, z jedną półką wewnątrz; górna część przeszklona, wewnątrz jedna półka; nad szafką na podwyższeniu zamontowany blat stanowiący górną część zamykającą mebel.

Wsparty na graniastych, lekko wygiętych nóżkach, oskrzynienie siedziska, boki i poręcze gładkie; oparcie wysokie, zaopatrzone po bokach w tzw. uszy, odchylane na zawiasie, z możliwością kilkustopniowej regulacji kąta nachylenia; siedzisko, oparcie i podłokietniki z tapicerką skórzaną w kolorze beżowym.