Polski rzeźbiarz i pedagog. W latach 1937–1939 oraz 1941–1942 studiował w Instytucie Sztuk Plastycznych we Lwowie. Po wojnie kontynuował naukę w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Sopocie. W latach 1949–1950 pracował tam jako asystent u boku Mariana Wnuka, za którego pośrednictwem stał się częścią środowiska szkoły sopockiej – wpływowego kręgu artystycznego skupiającego m.in. Adama Smolanę, Magdalenę Więcek i Franciszka Duszenkę. W 1954 roku uzyskał dyplom Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i rozpoczął pracę na uczelni, z którą związał się na długie lata. W latach 1966–1969 i 1972–1978 pełnił funkcję dziekana Wydziału Rzeźby, a w latach 1968–1972 – prorektora. W 1989 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Mimo aktywnej działalności dydaktycznej nieustannie rozwijał się artystycznie, poszukując nowych form i dążąc do redefinicji obiektu artystycznego.
Tworzył monumentalne pomniki, rzeźbę plenerową i kameralną oraz portrety. Do najważniejszych jego realizacji należą: Pomnik Mauzoleum Ofiar Faszyzmu w Łodzi-Radogoszczy (1961), pomnik i mauzoleum na Pawiaku w Warszawie (1965–1966), Pomnik Żołnierza Polskiego i Niemieckiego Antyfaszysty w berlińskim Friedrichshain (1972), pomnik Mikołaja Kopernika w Bogocie (1974), epitafium z popiersiem Stefana Starzyńskiego w bazylice archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie (1981), Pomnik Trudu Górniczego w Katowicach (1986), rzeźby plenerowe w Nowym Jorku (1987) oraz pomnik Józefa Piłsudskiego w Warszawie (1995). Był jednym z przedstawicieli powojennego pokolenia wprowadzających zmiany do współczesnej rzeźby polskiej – łączył nowatorskie wątki i elementy abstrakcji z naśladowaniem prawdy natury. Jego sztukę charakteryzuje prostota, lekkość i harmonijność formy.
Prezentował swoje prace na wystawach w Polsce i za granicą, m.in. na II Wystawie Sztuki Nowoczesnej w warszawskiej Zachęcie (1957), w Instytucie Kultury Polskiej w Wiedniu (1979), w Galerie Witte-Baumgarte w Berlinie (1981), w Galerii Ars Polona w Düsseldorfie (1983), w Galerii Akka-Valma w Paryżu (1991) oraz na wystawach indywidualnych w Zachęcie (1999) i Muzeum Narodowym w Warszawie (2004).
Był laureatem Nagrody Ministra Kultury i Sztuki II stopnia (1968) oraz Grand Prix na Międzynarodowym Biennale Rzeźby w Monaco (1981) za rzeźbę „Otwarta II".