Proweniencja:
Niemcy, kolekcja prywatna
Wystawiany:
Kolonia, Ars Cracovia, Legenda polskiej rzeźby. 90-lecie urodzin prof. Tadeusza Łodziany, 2010.
Reprodukowany:
Legenda polskiej rzeźby. 90-lecie urodzin prof. Tadeusza Łodziany [katalog wystawy], wyd. ARS CRACOVIA Galerie, grupa TOMAMI, Kraków 2010, s. 29, 60.
Zainspirowany naturą Tadeusz Łodziana od początku swojej drogi artystycznej traktował figurę kobiecą jako punkt wyjścia do formalnych poszukiwań. Choć temat ten miał długą i akademicką tradycję, artysta – korzystając z dorobku zachodniej awangardy – podjął próbę dotarcia do jego istoty. Upraszczając formę, eliminując detal i narrację, sprowadzał ciało do znaku – pełnego harmonii, syntezy i rytmu. Jak pisał Wojciech Skrodzki: „Łodziana jako jedyny właściwie twórca we współczesnej rzeźbie polskiej sięgnął do doświadczeń przede wszystkim Brâncușiego, a także Arpa. Najdoskonalsze realizacje rzeźbiarskie, tworzone w duchu maksymalnego dążenia do syntezy i prostoty kształtu, zaczęły powstawać pod koniec lat 50. Poczynając od tego okresu, rzeźby Łodziany były biologiczne i organiczne, ale w sensie bardzo daleko ku abstrakcji posuniętej interpretacji kształtu ludzkiego ciała” (Skrodzki W., Synteza formy, „Projekt”, t. 26, nr 5, 1981, s. 60-61).
Motyw kobiecego aktu stanowił główny filar twórczości Łodziany – powracał w licznych wariantach, za każdym razem interpretowany na nowo. Charakterystyczne dla jego stylu syntetyczne bryły, zachowują elegancję i naturalny rytm, a jednocześnie odznaczają się nowoczesną śmiałością formalną. Prezentowana rzeźba „Trójkątna” wyróżnia się na tle dorobku artysty jako najbardziej zgeometryzowana, niemal całkowicie abstrakcyjna wizja kobiecej figury. Łodziana sprowadza tu ciało do lapidarnego znaku, do idei, która w subtelnej grze kształtów i światła nabiera symbolicznego wymiaru.
„Trójkątna” została odlana w brązie przez artystę za jego życia, w pojedynczym egzemplarzu, co czyni ją dziełem unikatowym i kolekcjonersko wyjątkowym. Smukła, strzelista, zbudowana z wyważonych proporcji, rzeźba zachowuje organiczny puls mimo całkowitej geometryzacji. Gładka, polerowana powierzchnia kontrastuje z patynowanymi partiami metalu, podkreślając napięcie między formą a światłem. Łodziana osiąga tu rzadką w rzeźbie równowagę między awangardową syntezą a klasycznym poczuciem piękna – tworząc czystą i poetycką opowieść o kobiecości.
Trójkątna, lata 80. XX w. (odlew wykonany przez autora)
brąz patynowany, podstawa drewniana
60 x 26 x 15 cm (wys. z podstawą 63 cm)
sygn. u dołu: TŁ
Proweniencja:
Niemcy, kolekcja prywatna
Wystawiany:
Kolonia, Ars Cracovia, Legenda polskiej rzeźby. 90-lecie urodzin prof. Tadeusza Łodziany, 2010.
Reprodukowany:
Legenda polskiej rzeźby. 90-lecie urodzin prof. Tadeusza Łodziany [katalog wystawy], wyd. ARS CRACOVIA Galerie, grupa TOMAMI, Kraków 2010, s. 29, 60.
Zainspirowany naturą Tadeusz Łodziana od początku swojej drogi artystycznej traktował figurę kobiecą jako punkt wyjścia do formalnych poszukiwań. Choć temat ten miał długą i akademicką tradycję, artysta – korzystając z dorobku zachodniej awangardy – podjął próbę dotarcia do jego istoty. Upraszczając formę, eliminując detal i narrację, sprowadzał ciało do znaku – pełnego harmonii, syntezy i rytmu. Jak pisał Wojciech Skrodzki: „Łodziana jako jedyny właściwie twórca we współczesnej rzeźbie polskiej sięgnął do doświadczeń przede wszystkim Brâncușiego, a także Arpa. Najdoskonalsze realizacje rzeźbiarskie, tworzone w duchu maksymalnego dążenia do syntezy i prostoty kształtu, zaczęły powstawać pod koniec lat 50. Poczynając od tego okresu, rzeźby Łodziany były biologiczne i organiczne, ale w sensie bardzo daleko ku abstrakcji posuniętej interpretacji kształtu ludzkiego ciała” (Skrodzki W., Synteza formy, „Projekt”, t. 26, nr 5, 1981, s. 60-61).
Motyw kobiecego aktu stanowił główny filar twórczości Łodziany – powracał w licznych wariantach, za każdym razem interpretowany na nowo. Charakterystyczne dla jego stylu syntetyczne bryły, zachowują elegancję i naturalny rytm, a jednocześnie odznaczają się nowoczesną śmiałością formalną. Prezentowana rzeźba „Trójkątna” wyróżnia się na tle dorobku artysty jako najbardziej zgeometryzowana, niemal całkowicie abstrakcyjna wizja kobiecej figury. Łodziana sprowadza tu ciało do lapidarnego znaku, do idei, która w subtelnej grze kształtów i światła nabiera symbolicznego wymiaru.
„Trójkątna” została odlana w brązie przez artystę za jego życia, w pojedynczym egzemplarzu, co czyni ją dziełem unikatowym i kolekcjonersko wyjątkowym. Smukła, strzelista, zbudowana z wyważonych proporcji, rzeźba zachowuje organiczny puls mimo całkowitej geometryzacji. Gładka, polerowana powierzchnia kontrastuje z patynowanymi partiami metalu, podkreślając napięcie między formą a światłem. Łodziana osiąga tu rzadką w rzeźbie równowagę między awangardową syntezą a klasycznym poczuciem piękna – tworząc czystą i poetycką opowieść o kobiecości.