Wojtek Sienkiewicz - Autobiografia

Autobiografia jest cyklem, który ma przełamać mnie jako fotografa. Zawsze chciałem fotografować ludzi, ale jakoś brakowało mi odwagi, by zaczepiać obcych. Zawsze chciałem zrobić materiał, który możliwie dużo powie o mnie samym, mimo że sam do końca nie wiem, co chciałbym powiedzieć. Na koniec zawsze chciałem stworzyć coś, co będzie cenne i z czasem wartość tego – nazwijmy to - „dzieła” będzie rosnąć. Nie chodzi tu bynajmniej o wartość materialną.

Autobiografia opowiada o mnie przez pryzmat ludzi, którzy pojawiają się koło mnie: obcych i bliskich, chwilowych i tych, których znam od lat. To inni określają mnie, dzięki nim widz może sam wywnioskować, gdzie mieszkam, co lubię, co mnie smuci, co cieszy, co denerwuje. Wymagam od odbiorcy zaangażowania w kontakcie z moją twórczością, bo bez niej będzie to tylko zestaw nudnych portretów. Portretów, które także mogą – taką mam głęboką nadzieję – stać się cenne ze względu na pewien zapis socjologiczny.

Do końca 2008 roku powstał zalążek, szkic całości pracy, która jest nie do opisania, bo nie wiem ani tego, kiedy będzie jej finał, ani tego, co by miało nim być. Chciałbym, by trwało to maksymalnie długo, na ile wystarczy życia, a w takim razie finałem będzie jego koniec. Podjąłem ryzyko, by już na początku podzielić się częścią rezultatów, bo jeśli miałbym czekać na koniec realizacji tego cyklu, to nie mógłbym osobiście otworzyć wystawy. Pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że nigdy nie dojdę do momentu, gdy nie zauważę już kogokolwiek, kto dopisze kolejny fragment mojej Autobiografii.

Co do stylizacji, to uwielbiam dawać ludziom poczucie, że uczestniczą w czymś ważnym. Chcę, żeby to odczuli. Oślepiająca blenda raz, że daje mi lepiej kontrolować światło, a dwa, że zdejmuje wszelkie maski z modeli i stają się bezbronni. Są na te kilkanaście sekund tylko moi. Nie używam światła błyskowego, bo po pierwsze lubię plastykę blendy, a po drugie jest zdecydowanie mniej dni słonecznych, w których mogę fotografować, więc nie mam do siebie pretensji, że w pochmurny dzień siedzę w domu.

Wszystkie prezentowane fotografie zostały wykonane w latach 2008-2009.


Powrót