Władysław Jackiewicz - Ciało

Prace profesora Jackiewicza mają wyrafinowaną urodę. Znamionuje je wielka kultura malarska i czuła wrażliwość kolorystyczna. Każda plama barwna, każda smuga koloru posiada w nich znaczenie emocjonalne i konstrukcyjne jednocześnie. Bywa, że intryga walorów jest ledwo uchwytna, delikatna, kiedy indziej bardziej kontrastowa i dramatyczna. (…) Kolor zdaje się dematerializować cielesność aktów. Oddala je i odrealnia. (…) Oplątane sobą wzajem, zatracają się w sobie bez granic, jakby każda z postaci była początkiem istnienia drugiej, z niej się rodziła i na powrót roztapiała. W tych amorficznych, biologicznych formach, które kojarzymy z ludzkim ciałem, zdaje się być wyrażona istota samej natury z jej nieustającym misterium formowania. We wzajemnym przenikaniu form jest rytm biologicznego trwania i przemijania - istota życia odbieranego przez pełnię harmonijnej i zmysłowej radości. Z dramaturgii nieustannych metamorfoz rodzi się świat kolejnych obrazów Władysława Jackiewicza. (…) Zmysłowość materii malarskiej sprawia, że świat Władysława Jackiewicza jest dotykalny a jednocześnie abstrakcyjny i nierzeczywisty. Oscyluje między powściągliwością a wibrującą emocjonalnością, między płynnością wizji a jej aluzyjną konkretyzacją. Mimo tego wewnętrznego dualizmu jest to malarstwo scalone harmonijną poetycką aurą, liryczną melodyką barw i kształtów, wymykające się jednoznacznej interpretacji. Nie przestaje intrygować i wzruszać, niepokoić różnorodnością asocjacji.

Zofia Watrak