Tomasz Wawryczuk - Struktury ciał

Tematem prezentowanych rzeźb jest głównie postać ludzka, najczęściej kobieca. Postać przedstawiona jest w różnych pozach: samotnie, czasem łączy się w pary. Jak na rzeźbiarskie możliwości monumentalnych rozwiązań, rzeźby te są niewielkich rozmiarów. Ich kameralna skala jest tu zaletą, sprawia bowiem, że oglądamy je z małego dystansu, z bliska, co umożliwia łatwe „dotknięcie” ogólnych kształtów jak też struktury powierzchni. Układ owych powierzchni razem ze strukturą „ciała” rzeźby, ustanawiają jej indywidualny charakter.
Trzeba przyznać, że artysta z nieukrywaną szczerością gładzi wszelkie wypukłości kształtów. Nie jest to bynajmniej  naiwny sposób ujawniania namiętności, lecz zachwyt nad urodą kształtów ludzkiego ciała zamykanego w uproszczoną, rzeźbiarską formę. Jest to droga w poszukiwaniu najwłaściwszych kształtów ludzkiej formy, zmaterializowania jej istoty, odkrywanie przebiegu granicznych linii ustanawiających te formy, a zwłaszcza ich wewnętrzny rytm, rzeźbiarskie napięcie tego rytmu.
W  tego typu rzeźbach ów wewnętrzny rytm jest podstawowym elementem, który nadaje rzeźbie swoisty wyraz, energię, tworząc tajemniczą artystyczną obecność. W na pozór statycznym ich kształcie istnieje dyskretny ruch wywołany przebiegiem owych granicznych linii kształtu rzeźby. Oprócz poszukiwań odpowiedniej formy są w tych rzeźbach próby przekazania uniwersalnych treści, jednak w sposób nie nachalny, dyskretnie. Można odnaleźć w nich tkliwość, bliskość, miłość, zmaganie, cień jakiegoś dramatu, czasem samotność. Wszystko to zamknięte w kameralnej rzeźbiarskiej formie chętnie zamieszkuje w domowej przestrzeni integrując się z nią, z tym co codzienne, ludzkie, nadając temu artystyczny wyraz i sens.

Iwona Wyszatycka