Tomasz Tatarczyk - Powierzchnia wody zmarszczyła się...

Na ekspozycji zaprezentowane zostaną wielkoformatowe oleje na płótnie. Prace zgromadzone na wystawie powstały w latach 2005- 2008 w Mięćmierzu. Tomasz Tatarczyk swoje malarstwo oparł na obserwacji natury, a punktem obserwacyjnym uczynił Mięćmierz - wieś położoną niedaleko Kazimierza Dolnego. W swojej pracowni – na strychu, zaszył się, aby w ciszy i skupieniu malować okoliczne pejzaże. Układają się one w cykle malarskie: „bramy”, „drogi”, „psa w wodzie”, „łodzie”, „wzgórza”. Artysta na płótnach utrwala krajobraz, widziany z perspektywy wędrowca. Wstaje przed wschodem słońca, wędruje przez polne drogi – czasem błotniste, innym razem zaśnieżone, wydeptane. Po drodze mija łodzie kołyszące się na wodzie i wzgórza, „obserwuje spektakl mgieł i rodzącego się światła”, a w wędrówce towarzyszy mu pies, który zwykle brodzi w zakolach rzeki. Tatarczyka, niczym impresjoniści poszukuje światła, które zdarza się tylko o pewnych porach dnia, np. na chwilę przed wschodem słońca. Tak rodzą się monumentalne obrazy Tatarczyka, oparte na kontrastach światła i cienia, bieli i czerni. Impastowo kładziona farba nadaje płótnom niezwykle kunsztowną powierzchnię, prawie wibrującą. Tylko na pierwszy rzut oka obrazy wydają się monochromatyczne, to że między nimi są inne barwy odkrywa się w miarę oglądania. W kręgu zainteresowań artysty pozostają wielcy malarze krajobrazu z przeszłości, zwłaszcza Caspar David Friedrich jest mu bliski. Podobnie jak XIX-wieczny mistrz pejzażu romantycznego, Tatarczyk „szuka dramatu rozgrywającego się w naturze”.


Powrót