Teresa Starzec - Dom

Wystawa „Dom” składa się z dwóch równoczesnych projekcji multimedialnych i instalacji.

Teresa Starzec urodzona w Krakowie w 1952 r. W latach 1972-78 studiowała w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni doc. Franciszka Bunscha i prof. Jana Świderskiego, a w roku akademickim 1975/76 na Wydziale Grafiki Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Sztokholmie. Dyplom uzyskała w 1978 r. w pracowni drzeworytu doc. Franciszka Bunscha krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Na przełomie 1985/86 r. przebywała na stypendium w Atelierhaus Worpswede. W 1991 roku wraz z mężem Andrzejem Bielawskim zakłada Fundację Atelier, a w roku następnym organizują Atelier - Szkołę Rysunku i Malarstwa, w której oboje nauczają. Od 2002 roku Atelier – Szkoła Rysunku i Malarstwa ma nową siedzibę w kamienicy przy ul. Foksal 11. W 2005 roku Teresa Starzec zainicjowała projekt „Kamienica Artystyczna Foksal 11”, który realizuje do dziś. W 2006 roku uczestniczyła w plenerze malarskim w Vellano w Toskanii, organizowanym przez Krzysztofa Musiała. Brała udział w 50 wystawach zbiorowych. Zajmuje się malarstwem i grafiką oraz nauczaniem artystycznym.

Dom jest autobiograficznym projektem Teresy Starzec. Artystka dotąd znana z twórczości malarskiej po raz pierwszy pokazuje efekt swojej olbrzymiej pasji, systematycznie kontynuowanej od kilkunastu lat – fotografii. Izabela Kopania w katalogu do wystawy słusznie zauważa, że „wiele motywów pojawiających się na jej akwarelach i obrazach olejnych odnaleźć można wśród tych, które utrwaliła za pomocą aparatu”. Podobnie jak w malarstwie, również w fotografii pasjonuje artystkę oszczędność formy dzięki czemu osiąga magiczną sublimację codziennych przedmiotów.

„Teresa Starzec – pisze Kopania - fotografuje dom od kilkunastu lat, a kilka tysięcy zdjęć, faktycznie składających się na cykl Dom, oddaje rytm zmian, którym ulega wnętrze. Sukcesywnie pochłaniają je części od rowerów – to stare ramy, siodełka, bagażniki i łańcuchy były przedmiotem poszukiwań oraz kolekcjonerskich zapatrywań ojca. „Kolekcja” przez długi czas układana była wedle klucza, który zasadzał się na grupowaniu obiektów: siodełka wśród siodełek, koła wśród kół, opony obok opon. Z czasem ów porządek uległ zatraceniu, trudno powiedzieć, kiedy zbiór wymknął się spod kontroli, zaczął wypierać i przerastać zbieracza.”

Technika i autobiograficzny wątek sprawiają, że widz może sobie zadać istotne pytanie: czy projekt dokumentuje konkretną rzeczywistość czy jednak jest swobodną wizją artystki wobec rzeczywistej przestrzeni domu, z którą łączy ją przecież silny, emocjonalny związek?



Komentarz do wystawy Alicji Bielawskiej:

„Plątanina metalowych elementów zapełnia pokoje i walczy o miejsce z trawą. Gdzieniegdzie można doszukać się porządku, jakiegoś systemu segregującego poszczególne części według ich kształtów. Ale porządki się mieszają. Mechaniczne części sąsiadują z kuchennymi przedmiotami. Ogród zarasta obręczami, szprychami i rurkami. Mijają pory roku. Pojawia się tylko więcej rdzy i roślin. Wewnątrz domu przypadkowy labirynt misternych konstrukcji zapycha drzwi, okna, zlew i szafki. Po kątach zalegają śruby i blaszki, częściowo zmiecione na kupki. Leżą rzędami na stołach i blatach kuchennych, błyskają lśniącą powierzchnią metalu lub jaskrawym lakierem.

Nie da się ukryć, że sytuacja wymknęła się spod kontroli. Właściwie nie wiadomo kiedy nagromadzenie materii zatkało przestrzeń. Ale jej nie wytłumiło ani nie zagłuszyło. Natłok metalowych części kryje w sobie katastrofę. Jeśli usunie się jeden element reszta runie z nieprzyjemnym hałasem. Rozłożone na części mechanizmy nie poruszą się. Nie wiadomo czy brakuje części czy nikt już nie wie jak je ponownie złożyć. Nasuwa mi się skojarzenie z zegarmistrzem, który zmalał ze starości i pogubił się w labiryncie własnego warsztatu.”


Powrót