Sztuka przetrwania (na marginesie)

    
Miejska Galeria Sztuki w Łodzi - Galeria Willa
ul. Wólczańska 31, 90-607 Łódź
tel. 042 632 79 95; 042 632 24 16
email: [email protected]
internet: www.miejskagaleria.lodz.pl
_________________ 

 
   

Sztuka przetrwania (na marginesie)

Marek Domański, Paweł Hajncel, Paweł Maciak, Magdalena Moskwa, Zbigniew Nowicki

22 czerwca - 30 lipca 2006
otwarcie wystawy: 22 czerwca, godz. 17.00

Artyści są absolwentami łódzkiej Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego, niektórzy również związali się z Akademią zawodowo, prowadząc zajęcia ze studentami. Reprezentują dojrzałe postawy twórcze, które w środowisku łódzkim, a także ogólnopolskim spotykają się z zainteresowaniem i uznaniem. 
W swoich poszukiwaniach artystycznych wykorzystują różnorodne media, zajmują się malarstwem, fotografią, także otworkową, sztuką wideo i instalacją. 

Tytuł wystawy Sztuka przetrwania (na marginesie) oddaje stan, w jakim obecnie się znajdują, trudności związane z realizacją założonych wcześniej celów, zachowaniem postawy twórczej i uprawianiem tego zawodu, jeśli traktuje się go poważnie i wciąż winduje poziom swoich dokonań. 

Wystawie towarzyszy katalog z tekstem Jolanty Ciesielskiej.



Mam 39 lat i chyba tyleż czasu zajmuję się sztuką. Nie potrafię podać, jaki to powód sprowokował taką moją postawę. Nie potrafię, bo któż może odpowiedzieć na pytanie, dlaczego żyje? Oczywiście żyje się dzięki rodzicom, ale fakt dalszego istnienia jakoś tak sam emanuje z każdego.
Znaczący wpływ na moją drogę twórczą miał mój pierwszy mistrz, Jan Matejko. Po nim odziedziczyłem skłonność do egzaltacji i troskę o losy Ojczyzny. Te przepędzone krocie godzin nad kolorowym albumem Matejki, który pożyczałem od ciotki Moniki, poświęcałem na nieudolnym kopiowaniu po kilkadziesiąt razy każdej ilustracji. Całą podstawówkę przeleżałem na swoim tapczanie przerysowując historyczne sceny i zajadając, dopiero co wprowadzony do sklepów, serek waniliowy. A więc Matejko i serek waniliowy, do tej pory, dają mi energię do pracy twórczej.
Tylko moja Ojczyzna w moich pracach jest całkiem inna od tej Matejkowskiej. Zieje prowincjonalnym oddechem, prawicowym zacietrzewieniem, zabobonem. 
Aranżacja pracy Mamuniu również łączy się z tamtymi czasami płynnej sielanki, beztroskiego harcowania, wybujałego uczucia i nieskażonej miłości. Praca ta, czuję, będzie mnie kosztowała drżenie ust i zawilgoconą chusteczkę.
Paweł Hajncel


Widzialność jest potwierdzeniem istnienia. Jeśli czegoś nie mogę zobaczyć to znaczy, że nie istnieje lub należy do innego porządku rzeczy. Mimo to ustawiam swój aparat w nadziei, że pochwyci niewidzialne.
Fotografować, czyli rysować światłem, to znaczy zapisywać na światłoczułym materiale te cechy rzeczywistości, które nie zawsze widać gołym okiem. Czasem to znaczy także tworzyć obrazy światów, których nie ma.
Otwierając migawkę potwierdzam swoje przekonanie o istnieniu innej, niż doświadczana zmysłami, prawdy. Prawdy zamkniętej w przestrzeni tajemnicy.
Chciałbym, aby przestrzeń zarejestrowana na moich zdjęciach nie ograniczała się do samej siebie, lecz pozostając immanentna wobec siebie, tworzyła znak ku innemu nieokreślonemu, nienazwanemu… pytaniu i odpowiedzi jednocześnie.
Marek Domański


Od paru lat czuję się mentalnie ograniczony przez fotografię, tj. przez nawyki społeczne (rutynę społeczną) w jej odbiorze. Trochę mi ona (i niektórzy ludzie z nią związani) zawęża horyzonty. Nie mam też ochoty na udział w tym całym zgiełku, który ostatnio zaistniał w naszym kraju wokół fotografii jako dziedziny sztuki, jakby ktoś teraz, nagle odkrył Amerykę w konserwach. Stąd mój powrót do barwy w znaczeniu malarskim i samego malarstwa, jako podstawy twórczości. Bo jakoś mnie nie bawi robienie następnej wystawy z ambitną fotografią dla stu zainteresowanych.
Paweł Maciak


O „podmiotowości” obrazu
Oko - figura idealna

„Podmiotowość” obrazu jest sednem zamysłu, rozkoszą procesu i arbitrem celu. 
Bez względu na charakter podmiotu – realnego, intencjonalnego, irrealnego, etc. zawsze istnieje próbowanie. Zawsze istnieje JA i relacja. Kres – jako ograniczenie lub wyzwolenie.
Miłość, być może. Malarz przy pracy nigdy nie jest osamotniony. 
Zbigniew Nowicki