Sześć dróg do obrazów z fotografii

Urodził się w Pohulance k. Zawiercia, zmarł w Krakowie. Studiował w krakowskiej ASP. Dyplom uzyskał w 1969 roku w pracowni malarstwa Wacława Taranczewskiego. Od 1973 roku aż do śmierci, wykładał malarstwo na Wydziale Grafiki w macierzystej uczelni. W 1989 roku otrzymał tytuł profesora. W latach 90. był też profesorem Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. W swej twórczości czerpał inspiracje ze sztuki Młodej Polski, impresjonizmu, secesji i kultury Dalekiego Wschodu. Stworzył własną wizję współczesnego świata. Malował portrety, autoportrety, erotyki, sceny mitologiczne, religijne, alegorie, w jego obrazach szczególne miejsce zajmowały wizerunki dzieci. Od lat 80. często podróżował na południe Europy, malował w plenerze egzotyczną roślinność, architekturę. Sam uważał się, i może być uważany, za kontynuatora polskiego modernizmu.

W latach 1965-1971 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni Stefana Gierowskiego. Od 1996 roku jest profesorem na Wydziale Wzornictwa Przemysłowego. W latach 70., wraz z Andrzejem Bielawskim i E. Kurylukiem był związany z grupą "Śmietanka", a także ruchem "O poprawę". W latach 80. działał w ruchu kultury niezależnej, który przyznał mu nagrodę Komitetu Kultury Niezależnej. Powstały miedzy innymi obrazy: 13 grudnia 1981 - rano, Grób Przemyka. W latach 70. tworzył serie kryptoautoportretów, których bohaterem był mały chłopiec umieszczony w centrum rożnych scen. W 1991 roku został laureatem Nagrody im. J. Cybisa.

Urodził się w 1922 w Warszawie.W czasie wojny studiował prywatnie u T. Pruszkowskiego i F.S. Kowarskiego, w 1946 ukończył warszawską ASP. Jest awangardowym malarzem i grafikiem. Początkowo próbował znaleźć własną formułę realizmu socjalistycznego (Matka Koreanka, 1951). Do 1955 brał udział w oficjalnym życiu artystycznym PRL. Zniechęcony do socrealizmu zwrócił się w stronę plakatu i grafiki, potem szukał własnej formuły plastycznej, malując obrazy o uproszczonych formach. W 1958 w Warszawie wykonał prekursorską wobec environments kompozycję przestrzenną, przy użyciu swoich obrazów (wystawa Studium przestrzeni, wspólnie z S. Zamecznikiem). Wtedy też zaczął malować pulsujące barwami abstrakcyjne obrazy, dające wrażenie ruchu. Na początku lat 60-tych wyjechał za granice i w 1966 zamieszkał na stałe w USA, gdzie eksperymenty abstrakcjonisty łączył z bliskim hiperrealizmowi malarstwem figuratywnym. W roku 1999 powrócił do kraju. Mieszka i tworzy w Błędowie, w połowie drogi między Warszawą a Radomiem.

Wojciech Fangor jest jednym z nielicznych polskich artystów powojennego okresu, którzy swoim dziełem wyprzedzili czas w skali światowej. Jest do tej pory także jedynym polskim artystą, który miał indywidualną wystawę w Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku. Artysta zasłynął przede wszystkim, jako twórca inspirowanych op-artem przestrzeni, które tworzył głównie w latach 60-tych i 70-tych.

Urodził się w 1950 w Sosnowcu. W 1976 ukończył Wydział Grafiki filii krakowskiej ASP w Katowicach, której obecnie jest profesorem i prowadzi pracownię malarstwa i rysunku. Kolażowe kompozycje J. Rykały zaliczane są do tzw. "magicznego fotorealizmu". W prace malarskie wkomponowuje materialne przedmioty, takie jak ramy okienne, kawałki drzwi, deski, dawne fotografie i tym podobne. Większość jego prac składa się z dwóch części: jedna reprezentuje obraz olejny konkretnej rzeczywistości, druga - kolaż, na który składają się przedmioty, będące śladami tej rzeczywistości. Stworzył cykle: "Ławki", Pejzaże", "Bramy", "Okna", "Podwórka", "Podszepty dzielnicy Sielce", "Światła Sroduli", "Rezydencje".

Jacek Rykała jak przez szkło powiększające przybliża nam mikrokosmos Śląska. Z pokruszonych przez czas drobin krajobrazu przywołuje pamięć o losach taj ziemi, o trudnej egzystencji jej mieszkańców. O dramatyzmie skromnej i zarazem bogatej kultury miejskiej, kultury niemych, zazwyczaj wielkich ośrodków przemysłowych. Rykała z pełną powściągliwości pasją szuka poezji w śladach bytowania ludzkiego, przygląda się czule zniszczonym przez życie starym bramom, wydeptanym stopniom schodów, wyślizganym poręczom, zaciekom na ścianach, kępkom traw rozsadzających odwieczne bruki. Konfrontuje te pamiątki z brutalnymi rekwizytami codzienności, a także z melancholijnym zapisem przeszłości w starych fotografiach. Jacek Rykała w swoim wyrazistym malarstwie ewokuje magiczność ziemi, a właściwie tego molocha urbanistycznego, skrywającego mnogość ludzkiego losu.