Zbigniew Karpiński - Niestrudzony analityk obrazu

Ekspozycja jest naturalną konsekwencją przekazania przez prof. Stanisława R. Kortykę do zbiorów muzealnych depozytu twórczości artysty. Kolekcja ta pozwala na pełne i wyczerpujące przedstawienie różnorodności zarówno technik, jak i tematów podejmowanych przez Karpińskiego. Konkretne motywy potrafił on bowiem opracowywać i analizować poprzez cierpliwe tworzenie licznych szkiców malarskich, monotypii czy rysunków, aby potem przeniesione, w pełni dojrzałe, ukazać je na swoich obrazach. Charakterystyczną cechą jego twórczości jest więc pewna powtarzalność tematów, które podejmował. Oprócz prac przygotowawczych same dzieła malarskie były opracowywane przez niego w kilku lub kilkunastu wersjach kolorystycznych. Szczególnie widać tę cechę na przykładach pejzażu, który był jego ulubionym tematem. Poza krajobrazem malował również martwe natury, portrety, akty i sceny rodzajowe.
Sztuka artysty zmieniała się na przestrzeni czasu, lecz można ją podzielić na dwa wyróżniające się okresy. Pierwszy, który był wynikiem realizacji jego programu artystycznego zwanego „realizmem wyobrażeniowym”, opierający się zdecydowanie na szkicach wykonywanych w plenerze, jednak kolor nie pochodził z natury, a z jego wyobraźni. I drugi okres „realizmu bezkompromisowego”, kiedy porzucił już rysunek i grafikę, by obrazy malować na podstawie fotografii, które wykonywał na zasadzie „odręcznych notatek”.

Kuratorzy - Anna Kania-Saj, Katarzyna Kurpiewska