Spotkanie z Katarzyną Kozyrą
środa, 12.02., godz. 18.30
prowadzenie Hanna Wróblewska z cyklu „Jestem, więc tworzę”
Katarzyna Kozyra (ur. 1963) – wideoartystka, autorka instalacji; studiowała w pracowni prof. Grzegorza Kowalskiego na Wydziale Rzeźby warszawskiej ASP. Jej twórczość, niepokorna i trafiająca zawsze w czuły punkt społecznych zachowań, stanowi niezwykłe zjawisko w Polsce, prowokując emocjonalne reakcje. Już jej praca dyplomowa – Piramida zwierząt (1993) wywołała wielką medialną dyskusję, stając się symbolem polskiej sztuki krytycznej lat 90. Kolejne prace Kozyry – Więzy krwi (1995), Olimpia (1996) i dwie wersje Łaźni (1997 i 1999) – potwierdziły znakomity poziom artystyczny jej dzieł, ale i niesłychaną zdolność artystki do prowokowania dyskusji wychodzących poza kręgi ściśle zainteresowane sztuką. Od 2000 roku artystka pracuje nad rekonstrukcją choreografii Wacława Niżyńskiego do Święta wiosny Igora Strawińskiego. Twórczości Kozyry nie można jednak zaszufladkować. Fascynują ją takie tematy, jak choroba, starzenie się, wizerunki niedoskonałego ciała ludzkiego w kulturze i sztuce. Katarzyna Kozyra jest laureatką Paszportu „Polityki" (1997) oraz wyróżnienia na 48. Biennale Sztuki w Wenecji (1999).
Hanna Wróblewska – kuratorka, wicedyrektor Galerii Zachęta, prowadzi tam Mały Salon. Była m.in. kuratorem wystawy Katarzyny Kozyry, która została wyróżniona na Biennale w Wenecji. W Bunkrze Sztuki była kuratorem wystawy „Look at me / Spójrz na mnie”, w ramach festiwalu novart.pl (2002).
Powrót
prowadzenie Hanna Wróblewska z cyklu „Jestem, więc tworzę”
Katarzyna Kozyra (ur. 1963) – wideoartystka, autorka instalacji; studiowała w pracowni prof. Grzegorza Kowalskiego na Wydziale Rzeźby warszawskiej ASP. Jej twórczość, niepokorna i trafiająca zawsze w czuły punkt społecznych zachowań, stanowi niezwykłe zjawisko w Polsce, prowokując emocjonalne reakcje. Już jej praca dyplomowa – Piramida zwierząt (1993) wywołała wielką medialną dyskusję, stając się symbolem polskiej sztuki krytycznej lat 90. Kolejne prace Kozyry – Więzy krwi (1995), Olimpia (1996) i dwie wersje Łaźni (1997 i 1999) – potwierdziły znakomity poziom artystyczny jej dzieł, ale i niesłychaną zdolność artystki do prowokowania dyskusji wychodzących poza kręgi ściśle zainteresowane sztuką. Od 2000 roku artystka pracuje nad rekonstrukcją choreografii Wacława Niżyńskiego do Święta wiosny Igora Strawińskiego. Twórczości Kozyry nie można jednak zaszufladkować. Fascynują ją takie tematy, jak choroba, starzenie się, wizerunki niedoskonałego ciała ludzkiego w kulturze i sztuce. Katarzyna Kozyra jest laureatką Paszportu „Polityki" (1997) oraz wyróżnienia na 48. Biennale Sztuki w Wenecji (1999).
Hanna Wróblewska – kuratorka, wicedyrektor Galerii Zachęta, prowadzi tam Mały Salon. Była m.in. kuratorem wystawy Katarzyny Kozyry, która została wyróżniona na Biennale w Wenecji. W Bunkrze Sztuki była kuratorem wystawy „Look at me / Spójrz na mnie”, w ramach festiwalu novart.pl (2002).
Powrót

