Silke Mathe - Homo Femina

Portrety oraz autroprtrety. Wnętrza i krajobrazy. Codzienne sytuacje uchwycone z fotograficzną precyzją. Kobiety.
Galeria Olympia zaprasza na wystawę malarstwa Silke Mathé, urodzonej w Rumunii malarki, na stałe mieszkającej w Norymbergii. W twórczości artystki odbijają się echa twórczości renesansowych mistrzów malarstwa portretowego oraz klasyków współczesnych,
takich jak Edward Hopper czy Lucian Freud.

Silnie nakreślony rys psychologiczny bohaterek prezentowanych obrazów oraz wielość sposobów ich przedstawiania wprowadzi nas w świat gdzie to, co powszechne i banalne styka się z głębią stanów egzystencjalnego napięcia, zadumy, samotności, radości, oczekiwania…

Silke Mathé opisuje w swoich obrazach zadziwiony, często pełen paradoksów świat. Chwyta to, co wyjątkowe i rzadkie, co ją w codzienności zdumiewa i odstręcza. Konfrontuje widza ze światem składającym się z wyobrażeń, marzeń i tęsknot, który – paradoksalnie – wcale się nie rozmywa. Spojrzenie artystki łamie iluzję przesłodzonej rzeczywistości. Widz – a na nim zależy artystce, w której pracach człowiek jest najistotniejszy – tak jak zwykle w normalnym życiu nie zauważa swojego otoczenia: taka jest rzeczywistość! […]

A ludzie? Wokół nich wszystko się kręci. Silke Mathé portretuje bliskie sobie osoby - i ciągle siebie samą

Intensywne sesje z portretowaną osobą poprzedzają powstanie każdego obrazu i są to wizerunki stojące w opozycji do spotykanych w każdym bez mała miejscu syntetycznych komputerowych figur. Przy czym dla wszystkich tych osób bardziej charakterystyczne jest ułożenie ich ciała niż mimika. A to stąd, że nasza mimika, rozpoznając i odbijając daną sytuację, zdradza deziluzję, skoncentrowanie się na sobie samym czy roz-czarowanie. O wiele więcej o charakterze mówią gest i poza: do takich należą zdecydowanie chwytające coś ręce, mocno stojące na ziemi nogi, czy sposób siedzenia. Albo lekka, luźna, otwarta, zrelaksowana postawa, czy też ta, z obiema rękami w kieszeniach, wycofana, starająca się niczego nie pokazać na zewnątrz.
Przedstawiane na obrazach osoby nie są w żaden sposób powiązane ze swoim otoczeniem, sprawiają raczej wrażenie wyobcowanych ze świata statystów. Ale nie jest to świat z naprzeciwka, ten oglądany, tylko specjalnie dla nich stworzony, upozowany jak na fotografii, która ma przywołać wspomnienia i pozwolić spojrzeć w przeszłość. Już sam ten moment i to jak się z nim obchodzą charakteryzuje oglądane osoby. […]

Sama artystka ma także odwagę, aby, nie oszczędzając się, skonfrontować swój wizerunek z rzeczywistością. W tworzonych na podstawie lustrzanego odbicia wymownych autoportretach przedstawia siebie samą – przedstawia swoje wyobrażenie na swój temat. Te obrazy, może albo przede wszystkim poprzez ich tytuły: „Pokarm I”, „Pokarm II”, „Za prętami”, działają otrzeźwiająco, ukazując pozbawioną makijażu, dość strapioną poszukiwaniem siebie autorkę.



Powrót