Próżna 2007 - Instalacje artystyczne
wernisaż w ramach Festiwalu Kultury Żydowskiej WARSZAWA SINGERA: 3 września 2007, godz. 20.00
W projekcie udział biorą: Nelli Agassi (Izrael), Adina Bar-On (Izrael), Izabella Gustowska, Elżbieta Janicka, Katarzyna Krakowiak, Yifat Lajst (Izrael), Anna Płotnicka, Krystyna Piotrowska, Krystiana Robb-Narbutt, Mirosław Bałka, Rafal Jakubowicz, Jarosław Kozakiewicz, Haim Maor (Izrael), Dr. Muto, Franciszek Orłowski, Maciej Ożóg, Tomasz Struk.
Projekt jest otwarty na prezentacje, które odnoszą się do takich zjawisk współczesności jak: brak tolerancji oraz wrogość na tle kulturowym, religijnym, etnicznym czy politycznym. Ulica Próżna to jedna z niewielu ocalałych z Zagłady ulic getta Warszawy. Jej obecny kształt - stan prawie całkowitej ruiny budynków, bram i podwórek stanowi sam w sobie przejmujący obraz unicestwienia żyjącej tam kiedyś społeczności oraz trwającego procesu wymazywania z pamięci. Zamierzeniem projektu jest pokazanie jak najnowszy język sztuki potrafi odnieść się do wspólnej polsko-żydowskiej historii, problemów przeszłości i teraźniejszości, jak również oswajania zbiorowej pamięci społecznej i indywidualnej z wiedzą o zbrodni.
Powrót
W projekcie udział biorą: Nelli Agassi (Izrael), Adina Bar-On (Izrael), Izabella Gustowska, Elżbieta Janicka, Katarzyna Krakowiak, Yifat Lajst (Izrael), Anna Płotnicka, Krystyna Piotrowska, Krystiana Robb-Narbutt, Mirosław Bałka, Rafal Jakubowicz, Jarosław Kozakiewicz, Haim Maor (Izrael), Dr. Muto, Franciszek Orłowski, Maciej Ożóg, Tomasz Struk.
Projekt jest otwarty na prezentacje, które odnoszą się do takich zjawisk współczesności jak: brak tolerancji oraz wrogość na tle kulturowym, religijnym, etnicznym czy politycznym. Ulica Próżna to jedna z niewielu ocalałych z Zagłady ulic getta Warszawy. Jej obecny kształt - stan prawie całkowitej ruiny budynków, bram i podwórek stanowi sam w sobie przejmujący obraz unicestwienia żyjącej tam kiedyś społeczności oraz trwającego procesu wymazywania z pamięci. Zamierzeniem projektu jest pokazanie jak najnowszy język sztuki potrafi odnieść się do wspólnej polsko-żydowskiej historii, problemów przeszłości i teraźniejszości, jak również oswajania zbiorowej pamięci społecznej i indywidualnej z wiedzą o zbrodni.
Powrót
