Prot Jarnuszkiewicz - Unseen Memories

„Jak napisać o swoich fotografiach, nie tworząc suchego zbioru faktów?
Jak zebrać wszystkie fakty, stworzyć z nich obraz samego siebie, swoich realizacji nie budując czegoś na kształt statystyki czy tabeli zysków i strat?

Wybranym przeze mnie sposobem na uniknięcie tego zagrożenia jest opowiedzenie siebie poprzez emocje, czyli poprzez stosunek do świata, oparty na jego wrażeniowym pojmowaniu, wynikający z wyrabiania
w sobie stosunku do każdego z elementów tego świata, które budują mnie lub niszczą, kształtując nieustannie. W moim rozumieniu ma to bezpośredni związek z fotografią, którą realizuję; emocjonalnym opowiadaniem o świecie. Uważam, że wtedy właśnie, kochając lub nienawidząc to, co fotografujemy, mając do tego zjawiska bądź osoby stosunek emocjonalny, możemy opowiedzieć o nich coś nowego.

Fotografia jest dla mnie właśnie metodą na radzenie sobie z przeżyciami. Myślę że każda jednostka myśląca na temat swojej pozycji i stosunku w świecie musi znaleźć metodę radzenia sobie z powstałymi w wyniku tego procesu refleksjami. Te właśnie przesłanki stały za decyzją zrealizowania wystawy zawierającej
w swoim obrębie prace z trzech cyklów. „Portretu rodzinnego” z 2003 roku, „Nieobecności” z 2009 roku i fragmentu realizacji „Perfectly Happy People” realizowanego obecnie. O pierwszym z nich, portrecie wielokrotnym, przeplatającym motywy twarzy i fragmenty ciał moich bliskich pisałem następująco:
“Każdy na swój sposób radzi sobie z faktem, że czas jest tworem linearnym, biegnącym w jednym tylko kierunku. Dla mnie jest to tym uciążliwsze, że najwidoczniejszym przejawem jego upływu jest to, jak oddziaływuje na otaczające mnie osoby. Upływanie chwil staje się tożsame z przemijaniem ludzi.
Dlatego właśnie fotografowanie stało się moim sposobem na życie.
Sposobem na to, by wyrwać wybrane chwile z tego procesu. Spotęgować je w czasie.
Sprawić, by trwały w swej dwuznaczności – można je bowiem odczytać jako kojące lub na wskroś tragiczne – wraz z cząstką mnie i subiektywnym widzeniem tego, co nas otacza.”
Po tej realizacji, gdzie zabudowywałem kadr człowiekiem i istnieniem, niezwykłego przeżycia dostarczyło mi doznanie pozornego nieistnienia człowieka. Poczułem, że kilka wykonanych zdjęć bez ludzi ma dla mnie większy potencjał i siłę mówienia o CZŁOWIEKU niż zrealizowane portrety.
Próżnia stała się bardziej dynamiczna niż pełnia. Zasysała mnie, wciągała, wymagała stałej dynamiki,
na takiej samej zasadzie, na jakiej wiatr z jednej, a próżnia z drugiej strony żagla wprawiają statek w ruch.
Taki był początek świadomości nowego cyklu, który już jako skończoną formę nazwałem “Nieobecność”.
Trzeci zaś, realizowany nadal cykl jest powrotem do człowieka, do jego pogodzenia się z przestrzenią.
W tej właśnie realizacji znalazło swoje odbicie przekonanie, o którym już wspomniałem, o wartości drogi ku prostocie, ku pełnemu zaufaniu widzowi. O czerpaniu siły nie z samego nadawania wartości estetycznych przedstawieniu, ale przede wszystkim z zastygłej w czasie tajemnicy narracyjnej.

To właśnie do poszukiwania TAJEMNICY swoimi pracami Państwa zapraszam.

Prot Jarnuszkiewicz


Powrót