Prot Jarnuszkiewicz - Nieobecność (fotografia)

Nastrojowe, intymne pejzaże składające się z pozornie nie związanych z sobą obrazów przypominają wędrówkę „poety” po dobrze znanych tylko jemu miejscach, to pierwsze skojarzenie nasuwające się po obejrzeniu zdjęcia autora. Jest on niczym „Witold” – główny bohater „Kosmosu” Gombrowicza, który próbuje złożyć rzeczywistość z zauważonych znaków. Puste pejzaże, osamotnione ławki, krzesła, martwy ptak. Wszystkie te atrybuty podkreślają nastrój wystawy – opuszczenia, samotności, czyli nieobecności.

Ale to tylko jeden z literackich zabiegów, którym autor posłużył się budując wystawę. Dopiero po pewnej analizie zdjęć, uwagę zwraca kompozycja zdjęć i posługiwanie się światłem. Klasyczne, spokojne układy, wyciszone rytmy, łagodne, wyciszone światła, pewna nieostrość i wszystkie fotograficzne niuanse, które podkreślają dodatkowo nastrój wystawy.

Sam autor, zapytany o ideę wystawy wyjaśnia: ”(…) od zawsze w fotografii interesowały mnie relacje człowieka i przestrzeni, napięcia i wzajemne dookreślanie. W prezentowanych pracach przedstawiłem tę zależność jako układ emocjonalny. Człowieka - jako nieobecnego demiurga. Świat wokół - opuszczony, noszący ślady swojego opiekuna, twór.

Takie podejście do fotografii przez autora powoduje, że każdy z tych obrazów trzeba analizować jako odrębny mikrokosmos, gdzie widz może na zasadzie wolnej gry skojarzeń dopowiedzieć własną historię, stając się tym samym jednocześnie odbiorcą i nowym stwórcą obserwowanej rzeczywistości.


Powrót