Piotr Kurka - To, co się nam przydarza, już do nas nie należy
Piotr Kurka, rocznik 1958, ukończył studia na poznańskiej ASP w 1982. Rok później został pracownikiem dydaktycznym tej uczelni. Obecnie pracuje jako profesor zwyczajny, prorektor ds. artystyczno-badawczych, kieruje Pracownią Działań Intermedialnych na Wydziale Komunikacji Multimedialnej. Jest również redaktorem Zeszytów Artystycznych poznańskiej ASP.
Piotr Kurka związany był z poznańską grupą KOŁO KLIPSA, działającą w latach 1983-1990. Współpracował również z kolektywem NEUE BIERIEMIENNOST. Wraz z KOŁEM KLIPSA tworzył totalne aranżacje przestrzenne w duchu włoskiej transavanguardii. Dziś mówi się, że ich realizacje przekraczały wszelkie ramy zarówno gatunków, jak i konwencji, a swoją metaforyczną poetyką stanowiły przeciwwagę dla sztuki konceptualnej. Od 1985 roku zaczął wystawiać indywidualnie.
Kurka to przede wszystkim rzeźbiarz, autor obiektów i malarz, ale również filozof i krytyk kultury. Wymyka się, jak sam ich nazywa, kulturowym kanibalom.
To, co się nam przydarza, już do nas nie należy to cykl prac na papierach i instalacja z rzeźbą Łyżwiarka. Zaludnione przez marionetowe postaci obrazy utrzymane w poetyce snu, wypełniają obszerne, puste przestrzenie, podobne tym z pasteli Moniki Szwed z serii Innocent Homes, lecz z właściwymi dla poetyki Kurki elementami: podwojeniem, lustrzanym odbiciem, symbolami akwatycznymi, monstrualnością. Oddech i bezczas są jakby częścią kompozycji. Artysta, jak sam mówi, nauczył się od filozofii zen “by nie cenić zbytnio czasu”, a z drugiej strony interesuje go „przeszłość, która leży poza horyzontem naszej własnej pamięci, która najbardziej bliska jest ejdetycznemu olśnieniu właściwemu dziecięcej wrażliwości.”
Sztuka Piotra Kurka to rodzaj prywatnej mitologii z nieświadomością jako scenarzystą. Jak pisał Mircea Eliade, przy wsparciu nieświadomości, a poprzez sztukę właśnie, możliwy jest kontakt człowieka ze sferą kosmicznego sacrum. A czy tego właściwie dziś nie powinniśmy pożądać?
Czasownik „przydarza się”, użyty w tytule, jest kluczem do interpretacji wystawy. Ukryte są w nim dwa pojęcia metafizyczne: przygodności i daru. Przygodność oznacza, że pojedynczy człowiek jest bytem przemijającym i że oparcie dla swej egzystencji musi zdobywać w działaniu etycznym i poprzez refleksję. Dar oznacza stan łaski, dzięki któremu jest to możliwe. Stan ten jest momentalny, osiągany przez oświecenie, i nie jest możliwe powtórzenie go ani wywołanie aktem woli. Nie jest to dar, który można sobie zatrzymać. A jednak dzięki niemu uświadamiamy sobie, że nasze życie nie należy do nas. Wystawa Piotra Kurki ukazuje to, co już do nas nie należy.
Powrót
Piotr Kurka związany był z poznańską grupą KOŁO KLIPSA, działającą w latach 1983-1990. Współpracował również z kolektywem NEUE BIERIEMIENNOST. Wraz z KOŁEM KLIPSA tworzył totalne aranżacje przestrzenne w duchu włoskiej transavanguardii. Dziś mówi się, że ich realizacje przekraczały wszelkie ramy zarówno gatunków, jak i konwencji, a swoją metaforyczną poetyką stanowiły przeciwwagę dla sztuki konceptualnej. Od 1985 roku zaczął wystawiać indywidualnie.
Kurka to przede wszystkim rzeźbiarz, autor obiektów i malarz, ale również filozof i krytyk kultury. Wymyka się, jak sam ich nazywa, kulturowym kanibalom.
To, co się nam przydarza, już do nas nie należy to cykl prac na papierach i instalacja z rzeźbą Łyżwiarka. Zaludnione przez marionetowe postaci obrazy utrzymane w poetyce snu, wypełniają obszerne, puste przestrzenie, podobne tym z pasteli Moniki Szwed z serii Innocent Homes, lecz z właściwymi dla poetyki Kurki elementami: podwojeniem, lustrzanym odbiciem, symbolami akwatycznymi, monstrualnością. Oddech i bezczas są jakby częścią kompozycji. Artysta, jak sam mówi, nauczył się od filozofii zen “by nie cenić zbytnio czasu”, a z drugiej strony interesuje go „przeszłość, która leży poza horyzontem naszej własnej pamięci, która najbardziej bliska jest ejdetycznemu olśnieniu właściwemu dziecięcej wrażliwości.”
Sztuka Piotra Kurka to rodzaj prywatnej mitologii z nieświadomością jako scenarzystą. Jak pisał Mircea Eliade, przy wsparciu nieświadomości, a poprzez sztukę właśnie, możliwy jest kontakt człowieka ze sferą kosmicznego sacrum. A czy tego właściwie dziś nie powinniśmy pożądać?
Czasownik „przydarza się”, użyty w tytule, jest kluczem do interpretacji wystawy. Ukryte są w nim dwa pojęcia metafizyczne: przygodności i daru. Przygodność oznacza, że pojedynczy człowiek jest bytem przemijającym i że oparcie dla swej egzystencji musi zdobywać w działaniu etycznym i poprzez refleksję. Dar oznacza stan łaski, dzięki któremu jest to możliwe. Stan ten jest momentalny, osiągany przez oświecenie, i nie jest możliwe powtórzenie go ani wywołanie aktem woli. Nie jest to dar, który można sobie zatrzymać. A jednak dzięki niemu uświadamiamy sobie, że nasze życie nie należy do nas. Wystawa Piotra Kurki ukazuje to, co już do nas nie należy.
Powrót
