Paweł Żak - Opowieści
Zainscenizowane przed kamerą wydarzenia, jak w dziecięcych grach, pełnią poważne role; nie tracąc nic ze swojego charakteru pełnych uroku błahostek, stają się jednocześnie opowieściami o "dorosłych” sprawach. Przyjęta przez autora konwencja opowieści dla dzieci z wbudowanym w nią "drugim dnem” jest tą samą konwencją, która działa w najlepszych baśniach i wierszach dla dzieci, zarówno tych tradycyjnych, anonimowych, jak i bardziej współczesnych, autorskich: Andersena, Leśmiana, Brzechwy. Pełna przygód, dziwów i fantastycznych krain fabuła kryje w sobie sens dotyczący uniwersalnych prawd o ludzkim życiu, zrozumiały dla czytelnika dopiero wiele lat później, kiedy już dawno przestanie byç dzieckiem i zbierze własne życiowe doświadczenia.
Paweł Żak w “Opowieściach” nie dąży do przedstawienia ludzkiej egzystencji w szczególnie dramatycznym świetle. Zdaje się mówić, że w życiu tuż obok radości jest smutek i ból oraz że ich bliskie sąsiedztwo pozwala głębiej przeżyć i jedno, i drugie. Rozszerzenie skali przeżywania od radości i ciepłego, wyrozumiałego uśmiechu do melancholii, smutku i goryczy nadaje światu wykreowanemu w “Opowieściach” dotykalną pełnię tonów i barw – chociaż jest to przecież świat tylko w sepii. Autor opowiada o wzajemnych związkach tych wielorakich uczuć poprzez przeplatające się ze sobą wzajemnie różne wątki narracyjne. Aby je rozwinąć, posłużył się długą serią siedemdziesięciu fotografii. Poszczególne zdjęcia i krótkie ich sekwencje połączone wspólną fabułą lub wspólnym motywem układają się na podobieństwo tomiku poetyckiego, w którym każdy wiersz jest samodzielną opowieścią, a wszystkie razem tworzą nową, precyzyjnie skomponowaną całość.”
Powrót
Paweł Żak w “Opowieściach” nie dąży do przedstawienia ludzkiej egzystencji w szczególnie dramatycznym świetle. Zdaje się mówić, że w życiu tuż obok radości jest smutek i ból oraz że ich bliskie sąsiedztwo pozwala głębiej przeżyć i jedno, i drugie. Rozszerzenie skali przeżywania od radości i ciepłego, wyrozumiałego uśmiechu do melancholii, smutku i goryczy nadaje światu wykreowanemu w “Opowieściach” dotykalną pełnię tonów i barw – chociaż jest to przecież świat tylko w sepii. Autor opowiada o wzajemnych związkach tych wielorakich uczuć poprzez przeplatające się ze sobą wzajemnie różne wątki narracyjne. Aby je rozwinąć, posłużył się długą serią siedemdziesięciu fotografii. Poszczególne zdjęcia i krótkie ich sekwencje połączone wspólną fabułą lub wspólnym motywem układają się na podobieństwo tomiku poetyckiego, w którym każdy wiersz jest samodzielną opowieścią, a wszystkie razem tworzą nową, precyzyjnie skomponowaną całość.”
Powrót
