Patriotyzm jutra
wernisaż: 25 listopada 2006,godz 19.00
„Patriotyzm jutra” wydaje nam się podwójnym znakiem zapytania. Jest rodzajem metaforycznego paradoksu. Patriotyzm odsyła nas do poczucia dumy narodowej, pielęgnowania „dziedzictwa”, czyli w istocie rzeczy do przeszłości. Do czasów, kiedy podstawy państw narodowych były stabilne i niezachwiane. Co jednak możemy teraz powiedzieć na temat „patriotyzmu jutra”? co w ogóle wiemy o jutrze? Na naszych oczach zaszło wiele nieprawdopodobnych zmian: padały ustroje i państwa, doszło do szeregu transformacji. Czasem zmiany te były nieuchwytne, ewolucyjne, przychodzące spoza świata polityki i to prawdopodobnie one ostatecznie skruszyły dawny porządek. Ministerialne hasło trafnie wskazuje nasz stan: żyjemy rozpięci między dwoma fantazmatami. Pierwszym z nich jest właśnie przyszłość, która nas fascynuje i której futurologiczne wizje tworzymy na podstawie prognoz nauki oraz naszej fantazji związanej z oczekiwaniami na lepszą przyszłość - utopię społeczną lub technologiczną. Drugim zaś fantazmatem jest prawda historyczna. Historia bowiem także jest tylko modelem wydarzeń. Im bardziej chronimy pamięć historyczną i płynącą z niej dumę, tym więcej dziur czynimy w tym modelu. Pragnąc by historia pokazywała tylko dobre lub znaczące momenty, niewygodne spychamy poza obszar zbiorowej pamięci, skazując się na jednowymiarowy i „płaski” ogląd przeszłości.
Powrót
„Patriotyzm jutra” wydaje nam się podwójnym znakiem zapytania. Jest rodzajem metaforycznego paradoksu. Patriotyzm odsyła nas do poczucia dumy narodowej, pielęgnowania „dziedzictwa”, czyli w istocie rzeczy do przeszłości. Do czasów, kiedy podstawy państw narodowych były stabilne i niezachwiane. Co jednak możemy teraz powiedzieć na temat „patriotyzmu jutra”? co w ogóle wiemy o jutrze? Na naszych oczach zaszło wiele nieprawdopodobnych zmian: padały ustroje i państwa, doszło do szeregu transformacji. Czasem zmiany te były nieuchwytne, ewolucyjne, przychodzące spoza świata polityki i to prawdopodobnie one ostatecznie skruszyły dawny porządek. Ministerialne hasło trafnie wskazuje nasz stan: żyjemy rozpięci między dwoma fantazmatami. Pierwszym z nich jest właśnie przyszłość, która nas fascynuje i której futurologiczne wizje tworzymy na podstawie prognoz nauki oraz naszej fantazji związanej z oczekiwaniami na lepszą przyszłość - utopię społeczną lub technologiczną. Drugim zaś fantazmatem jest prawda historyczna. Historia bowiem także jest tylko modelem wydarzeń. Im bardziej chronimy pamięć historyczną i płynącą z niej dumę, tym więcej dziur czynimy w tym modelu. Pragnąc by historia pokazywała tylko dobre lub znaczące momenty, niewygodne spychamy poza obszar zbiorowej pamięci, skazując się na jednowymiarowy i „płaski” ogląd przeszłości.
Powrót
