PASSENGERS - I. Międzynarodowy Festiwal Sztuki Publicznej
Przestrzeń miejska, mobilność, zmiana, nadawanie nowych definicji zastanym sytuacjom i miejscom – są ideami przyświecającymi organizatorom Festiwalu „Passengers”, który odbędzie się w Warszawie pomiędzy 6 a 13 października.
PASSENGERS
Międzynarodowy Festiwal Sztuki Publicznej
Warszawa, 06 – 13 października 2007
Przestrzeń miejska, mobilność, zmiana, nadawanie nowych definicji zastanym sytuacjom i miejscom – są ideami przyświecającymi organizatorom Festiwalu „Passengers”, który odbędzie się w Warszawie pomiędzy 6 a 13 października.
Stolica wzbogaci się nie tylko o nową linię tramwajową, ale też o grupę międzynarodowych artystów – „pasażerów miasta”, którzy poprzez swoje autorskie realizacje na krótką chwilę przekształcą jego krajobraz.
Dla autorów festiwalu tramwaj jest zarówno źródłem inspiracji, symbolem tego przedsięwzięcia, jak i ruchomą platformą prezentacji sztuki.
Organizatorzy zafascynowali się „publicznością” tego środka transportu, przewożącego codziennie tłumy wzajemnie sobie obcych ludzi i łączącego zupełnie różniące się od siebie dzielnice. Na krótką chwilę pozornej integracji, w tym mobilnym żołądku miasta trawiona jest jego różnorodność.
Równie istotna jest dostępność tego środka komunikacji. A problemy związane z dostępem – tak na poziomie artystycznym, jak i w refleksji nad funkcjonowaniem przestrzeni publicznej – stanowią główny obszar badań dla organizatorów, uczestników i artystów festiwalu „Passengers”. Tramwaj zaś wydaje się idealną metaforą dla tych poszukiwań.
Staje się on rodzajem ruchomego laboratorium, w którym sztuka weryfikuje swoja relację z różnorodnym odbiorcą, otwiera się na renegocjację swoich znaczeń, jednocześnie sugerując inne spojrzenie na codzienną, miejską rzeczywistość.
Wybór tramwaju jako głównego punktu odniesienia dla festiwalu był też podyktowany bogactwem jego znaczeń. Bo przecież w tramwaju urzekający jest paradoksalny splot prozaiczności, nostalgii i romantyzmu. Dla jednych jest to nieznośny fragment porannego znoju, innym przywołuje wspomnienia pierwszych randek czy też młodzieńczych eskapad, a co poniektórym kojarzy się raczej z widokiem płonących barykad.
Artyści uczestniczący w „Passengersach” żywią się tymi znaczeniami, nie próbując ich jednak rozsupłać. Zamiast tego podejmują niepewne próby zaprojektowania mobilnych maszyn wyobraźni. Zostaną one wypuszczone na ulice Warszawy, zapraszając wszystkich do przejażdżki po nowych, wymyślonych, czasem wręcz utopijnych strefach miasta.
Festiwal dedykujemy naszemu tragicznie zmarłemu przyjacielowi Adamowi Falkiewiczowi.
ROZKŁAD JAZDY
6 października (sobota), godz.13.00
Oficjalne otwarcie festiwalu „Passengers”
Teren Zajezdni Tramwajowej „Wola”
Ul. Siedmiogrodzka 20, wejście od ul. Wolskiej
Wstęp wolny
6 października (sobota), godz.18.00
Chłodna 25
Jacek Skolimowski „Z radiem w miasto”
Przemek Psikuta i Michał Mendyk „Wsiąść do pociągu byle jakiego? Środki masowej komunikacji w muzyce XX wieku.”
Paweł Dunin Wąsowicz
After party z dj Pomnik i vj Kluska
Wstęp tylko za zaproszeniami
6-13 października realizacje artystyczne
Simon Lee „Tram Obcura”
Specjalna linia tramwajowa Passengers (patrz mapka)
Maciej Kurak „Bądź sprytny”
Robert Rumas „ Lektury obowiązkowe”
8-9 października (poniedziałek, wtorek), godz. 10.00-20.00
Konferencja „Otwieranie przestrzeni. Lokalizowanie sztuki publicznej”
Pasaż Wiecha obok Domów Towarowych Centrum
Prosimy o wcześniejsze rezerwacje pod adresem: [email protected]
12 października (piątek), godz.19.00
San Keller Show
Fundacja Sztuki Współczesnej In Situ
ul. Modrzewiowa 45, Podkowa Leśna Główna
dojazd kolejką WKD
Wstęp wolny
13 października, godzina 17.00
T-3 - Dźwięk, projekcje i suwnice
Teren Zajezdni Tramwajowej „Wola”
ul. Siedmiogrodzka 20, wejście od ul. Wolskiej
Wstęp wolny - Prosimy o wcześniejsze rezerwacje pod adresem: [email protected]
Wojciech Kosma „Gentry”
Derek Holzer & Sara Kolster „Tonewheel”
Staalplaat Soundsystem „Yokomono”
Realizacje artystyczne
Jednym z motorniczych tych nowatorskich pojazdów, prototypów wyobraźni jest amerykański artysta Simon Lee. Zaprojektowany przez niego „Tram Obscura” to niezwykły, poetycki przyrząd do zmiany percepcji miasta. Jest to tramwaj zamieniony w camera obscura, który będzie krążył każdego dnia po Warszawie, z pełną regularnością specjalnie na rzecz festiwalu otwartej linii tramwajowej „Passengers”. Jego szyby oklejone są warstwą nieprzepuszczającej światło folii, w której wytłoczone jest 1000 drobnych otworów. Przez nie do wnętrza dostają się obrazy mijanego miasta, które odbijają się na ekranach z pleksi, filtrowane dodatkowo przez system soczewek. Dzięki temu pasażerowie tramwaju zobaczą na szybach tysiące obrazków, fotografii miasta, przez które podróżują. W ten sposób, bez użycia taśmy filmowej, a za to przy pomocy poruszającego się po torach tramwaju, zostanie zmontowany niemy film z życia miasta. Uzupełnieniem tej sytuacji będzie specjalny koncert zorganizowany w „Tram obscura”. Olga Mysłowska, Renata Piotrofska i Daniel Pigoński – zamienią się w taperów, na żywo układając ścieżkę dźwiękową do tego analogowego videoklipu z życia Warszawy.
Na rzecz swojego projektu „Bądź sprytny”, znany z przewrotnego poczucia humoru Maciek Kurak, zastosował teorię względności Einsteina do analizy wielkomiejskiego ruchu ulicznego. Zgodnie z nią, percepcja czasu i przestrzeni zależy od prędkości przemieszczania się punktu, w którym znajduje się obserwator. Wyobraźmy więc sobie sytuację, w której przystanek autobusowy wyprzedza sam autobus i zastanówmy się nad odczuciami nieruchomych osób czekających na ten środek transportu, które mają okazję to obserwować. W ten sposób zostaje odsłonięta cała względność pozornej oczywistości oczekiwania. A tego właśnie będzie można doświadczyć w trakcie dwudniowej, ruchomej interwencji artystycznej autorstwa Kuraka. Jeżdżący po ulicach Warszawy przystanek jest ironicznym komentarzem do naszej pędzącej w kapitalistycznym rytmie cywilizacji, u której podstaw leży prymat optymalizacji, maksymalnego wykorzystania czasu. Te bezcenne minuty, które potencjalni pasażerowie spędzają na przystankach, są przecież marnowane, nie wykorzystywane, marnotrawione we frustrującym oczekiwaniu na przemieszczenie do punktu docelowego. Dlaczego by więc, mówi Kurak, mrugając do nas okiem, nie zaprojektować przystanków, które byłyby ruchome? Zamiast przystawania – ciągła mobilność! Dość z nierozsądnym czekaniem - po prostu wystarczy być sprytnym!
„Lektury obowiązkowe” to efemeryczna, acz wywrotowa w swojej literze, akcja znanego gdańskiego artysty Roberta Rumasa. Razem z grupą performerów, „literackich partyzantów” zmieni on tramwaj w tekstową bombę, wrzucając piasek w dobrze naoliwione tryby społecznej maszynerii. W trakcie ich działania współ - podróżujący będą mieli okazję wysłuchać fragmentów z klasyków walki o symboliczną przestrzeń miasta, zapoznać się z heretyckimi opowieściami o jego zapoznanych obliczach, uczestniczyć w aktach poetyckiego terroryzmu. Niecodzienne wypowiedzi będą wykrzykiwane czy też szeptane do ucha innym spiskowcom, do zapchanych tramwajów podrzucą dodatkowy ładunek wyobraźni. Ta sytuacja będzie promocją rewolucyjnego czytelnictwa, które poezję umieszcza tam, gdzie zawsze było jej miejsce – pomiędzy ciałami i umysłami współpasażerów miejskiej podróży. Nie trzeba chyba wspominać, że podstawowym elementem tej taktyki jest zaskoczenie. Nie będzie więc znane jej dokładne miejsce i czas, zakreślony będzie jedynie ogólny obszar działania, który pozwoli odnaleźć się tylko tym, którzy naprawdę będą chcieli a dołączyć się wszystkim, którzy będą mieli na to ochotę.
T-3
Dźwięk, projekcje i suwnice
Późnym popołudniem 13 października „Passengersi” udadzą się na regeneracyjną wizytę do Zakładu Naprawy Tramwajów T-3. Po etapie zewnętrznych poszukiwań i eksploracji nieznanych przestrzeni ruch zamieni się w audio – wizualną wibrację. Wszyscy z zaproszonych artystów nawiążą w swoich działaniach do specyfiki Zajezdni, wykorzystają jej naturalną przestrzeń, wypełnią ją miksturą obrazów i dźwięków. Każdy z nich przefiltruje jej aurę przez wykorzystywane przez siebie medium. Zamiast epatowania technologicznym zgiełkiem, artyści będą poszukiwać analogowych źródeł muzyki, bazując na skromnych środkach, jakimi są światło i elektryczność.
W ramach swojego najnowszego projektu Wojciech Kosma skomponuje utwór specjalnie dla przestrzeni fabrycznej Zakładu Naprawy Tramwajów. „Gentry” to audio – wizualny spektakl, swoisty hołd dla tego odłamu tradycji muzycznej, który źródeł dźwięku szukał w codziennych przedmiotach i czynnościach. Jego choreografię artysta będzie tworzył z udziałem pracowników T-3. Powstanie nowy ensemble, w którym rolę instrumentów, będą odgrywać codzienne narzędzia pracy: suwnice, wózki widłowe oraz części tramwajów. Staną się one elementami mechanicznego baletu, a ich naturalne dźwięki będą się przeplatać z ingerencjami samego kompozytora. Projekt balansuje na cienkiej granicy pomiędzy codziennym, symbiotycznym funkcjonowaniem ludzi, ich narzędzi i miejsca pracy a jego muzycznym wykorzystaniem, bazującym na zmianie definicji zakładu pracy w pracę artystyczną, polegającą na stworzeniu z suwnic i wózków T-3 swoistych dźwiękowych ready – made’ów.
We współpracy z: Cezary Wierzchoń, Krzysztof Bierzniewski, Jerzy Wojciechowski, Franciszek Bryl
Derek Holzer i Sara Kolster odnieśli się do budynku zajezdni w zupełnie inny sposób. Zamiast na dominujących, spektakularnych elementach skupili się oni na poszukiwaniu graficznych rytmów i wizualnych kompozycji w skali mikro. Zbadali nie tylko zaułki zakładu, zainspirowali się także motywami ludowymi czy też okładkami książek. „Tonewheel” jest eksperymentem, który próbuje te graficzne elementy przetransformować w dźwiękową kompozycję. Performance jest zainspirowany pionierskimi działaniami pierwszych twórców syntezatorów. Nad malutkimi, wykonanymi z jubilerską precyzją zlepkami elektronicznych części wyposażonych w sensory wirują krążki z graficznymi wzorami. Modulują one dopływ światła, sygnały świetlne zamieniane są na impulsy elektryczne, a te syntetyzują dźwięki. Powstają w ten sposób mikrolaboratoria, w których zachodzi alchemiczna synteza dźwięku i obrazu a wyczulona uwaga laborantów wyostrza także i nasz słuch i spojrzenie.
„Yokomono” jest jedynym gotowym projektem zaproszonym tego wieczoru do hali T-3. Na jej środku 10 małych, czerwonych autobusów zabawek, z wbudowanymi igłami gramofonowymi i nadajnikami radiowymi będzie systematycznie zajeżdżać winylowe płyty. „Vinyl killers”, jak je pieszczotliwie nazywają ich twórcy z legendarnego Staalplaat Soundsystem, spełniają tutaj rolę gramofonów dj-skich. Te małe, poruszające się na bateriach pojazdy, są jednak całkowicie nieprzewidywalne, ich chaotyczny ruch jest tylko częściowo kontrolowany przez artystów. Prowadzą oni nieustającą walkę z tą metaforą ulicznego ruchu w skali płyty gramofonowej, na której długość pętli liczona jest nie w godzinach tylko w sekundach. „Niszczyciele płyt” kursują po nich dopóty dopóki nie wyczerpie się ostatnia bateria. Zalewają one publiczność oszałamiającymi rytmami pomieszanymi z kawałkami popularnych piosenek i trzaskami pękniętych płyt, zapewniając „Passengersom” zasłużoną rozrywkę.
Konferencja „Otwieranie przestrzeni. Lokalizowanie sztuki publicznej”
Czym jest przestrzeń publiczna? Co tak naprawdę oznacza jej publiczność? Czy to, że jest ona wszystkich? A jeżeli nie wszystkich to czyja? Jeżeli nie jest prywatna, czy wobec tego jest ona niczyja? Kto może ją zmieniać i użytkować? A kto jest z tego wykluczony? Kto jest jej pełnoprawnym uczestnikiem, a komu zabroniono dostępu? Jakie są mechanizmy publicznej debaty? Kto może wziąć w niej udział? A kto ma wpływ na podejmowane decyzje? Kto ma władzę kształtowania swojego bliższego i dalszego otoczenia? Jak można kierować tymi procesami? Jak można spowodować ich radykalną demokratyzację? Jak odwracać niesprawiedliwe hierarchie dzielące przestrzeń i jej użytkowników? Jak w tych zawikłanych labiryntach sfery publicznej może znaleźć się i sama sztuka i artyści?
Te pytania zostaną postawione w trakcie dwudniowej konferencji, która odbędzie się 08 i 09 października w Pasażu Wiecha. Jej celem jest krytyczna analiza przestrzeni publicznej i tworzonej w niej sztuki. Przyświeca jej wiara, że taka refleksja jest niezbędnym elementem składowym jakiegokolwiek działania.
To, co nazywamy potocznie przestrzenią publiczną jest określane przez szereg często nie widocznych na pierwszy rzut oka czynników. Pod jej powierzchnią czają się hierarchie władzy, mechanizmy wykluczeń, ekonomiczne i kulturowe nierówności. Toczą się tam podskórne konflikty, stany zapalne naszych społeczeństw. Jednak jej kształt podlega ciągłej zmianie, a znaczenia renegocjacji. Nawet ci, którzy pozornie są z niej całkowicie wykluczeni, znajdują nowe sposoby jej użytkowania i przystosowywania do swoich potrzeb.
Tak rozumiana przestrzeń publiczna budowana jest zarówno w szafach pełnych praw własności, poprzez żebraków przeganianych z centrów handlowych, w trakcie zamkniętych debat dotyczących planów zagospodarowania miasta, przez nielegalnych lokatorów zajmujących pustostany, dzieci robiących z trawnika boisko, mieszkańców uprawiających swoje ogródki, czy też kochanków różnej płci umawiających się w parkach na swoje sekretne schadzki, za parkanami grodzonych osiedli i obskurnymi płotami miejskich nieużytków.
Hasłem przewodnim konferencji jest „Otwieranie przestrzeni”. U jej podstaw leży wizja przestrzeni otwartej na różnorodność swoich użytkowników, z których każdy może wyemancypować się do bycia jej współtwórcą, aktywnym uczestnikiem kształtujących ją procesów.
W trakcie dwóch dni międzynarodowa grupa ponad 35 teoretyków, artystów i aktywistów wspólnie będzie dyskutować o tym, jak tego otwarcia można dokonać i jaka rola w tym procesie mogłaby przypaść sztuce. Konferencja łączyć będzie ze sobą część teoretyczną z prezentacjami artystów, którzy opowiedzą o swoich projektach, podejmowanych przez siebie próbach działania w przestrzeni publicznej.
Jako tymczasowa strefa konferencyjna wykorzystany będzie „Küchenmonument” autorstwa raumlabor_berlin oraz plastique fantastique.. Jest to plastikowy, dmuchany odwłok, który zostanie ustawiony na Pasażu Wiecha, w samym centrum Warszawy, zapewniając chwilowe schronienie uczestnikom konferencji i jej publiczności. Pół-przezroczyste, cienkie ścianki jedynie subtelnie rozgraniczają to, co wewnątrz od tego, co na zewnątrz, strefę zamkniętą od przestrzeni otwartej. Igrają one z samą ideą granicy, która przez swoją efemeryczność jednocześnie oddziela i zaprasza, zasłania i wystawia na widok publiczny. „Küchenmonument” - „Pomnik Kuchenny” był wykorzystywany w Berlinie jako miejsce przeznaczone do niedzielnych, sąsiedzkich spotkań. Tym razem zamieni się on w nie-mobilny wehikuł wyobraźni, który jedynie na dwa dni zacumuje przy latarniach Pasażu Wiecha, niczym pojazd z innego wymiaru opanowany przez grupę międzynarodowych korsarzy, których celem jest otwieranie przestrzeni i budzenie wyobraźni.
Otwarcie festiwalu 6.10.2007 (sobota), godz.13.00
Zajezdnia Tramwajowa „Wola”
Uroczysta inauguracja podróży „Pasażerów” nastąpi w sobotę, 6 października w Zajezdni Tramwajowej „Wola”. To stamtąd w swój pierwszy objazd po Warszawie wyruszy „Tram Obscura” Simona Lee oraz mobilny przystanek Macieja Kuraka. Rozpoczęcie festiwalu będzie niepowtarzalną okazją do spotkania się z artystami oraz bliższego przyjrzenia się ich machinom. Dodatkową atrakcją tego wczesnego popołudnia będzie specjalny występ Orkiestry Zakładowej Dętej Tramwaje Warszawskie. Zapraszamy wszystkich serdecznie!
After party w tramwaju numer 25 na ulicy Chłodnej, godz.18.00
Klub Chłodna 25
Sobotnim wieczorem Chłodna 25 będzie ostatnim tramwajem jeżdżącym po stołecznych trasach. Do późnych godzin nocnych pomieszczenia klubu wypełnią dźwięki pojazdów przemierzających miejską przestrzeń. Specjalnie na otwarcie została przygotowana seria prezentacji i odsłuchów nawiązujących do tematu festiwalu. Jacek Skolimowski, dziennikarz i radiowiec, opowie nam o radiu i jego przenikaniu się z miejskim środowiskiem. Związany z „Glissandem” krytyk muzyczny Michał Mendyk oraz prowadzący kultowy muzyczny sklep „Dou 111” Przemek Psikuta przeanalizują ostatni wiek muzycznej tradycji w poszukiwaniu śladów pozostawionych w niej przez środki masowego transportu. O swoich długoletnich fascynacjach tramwajami opowie także Paweł Dunin Wąsowicz, naczelny redaktor „Lampy”. Wieczór zakończy specjalny, konceptualny audio – wizualny set w wykonaniu dj Pomnika i vj Kluski. Dj Pomnik (muzyk i artysta dźwięku Maciek Bączyk grający w takich formacjach jak AGD czy Robotobibok) zaprezentuje pasażerską plądrofonię. Swoją podróż rozpocznie w czerwonych tramwajach, następnie przesiądzie się w trans europejskie ekspresy by zakończyć ją w przestworzach kosmicznych odysei. W tej szalonej przejażdżce towarzyszyć mu będzie vj Kluska (młoda, trójmiejska artystka Agnieszka Szreder -http://ppi.nazwa.pl/www/agaszreder_pl/), która swoimi wizualizacjami pomoże naszej wyobraźni wyruszyć w tą abstrakcyjną podróż.
San Keller Show 12.10.2007 (piątek)
W piątkowy wieczór Fundacja In Situ, organizator festiwalu, zaprosi publiczność na krótką przejażdżkę kolejką WKD do Podkowy Leśnej. Gospodarzem wieczoru będzie szwajcarski artysta San Keller, działający na pograniczu sztuki i codzienności. Jego artystyczne akcje, pełne subtelnego humoru i delikatnej ironii, zachowują zazwyczaj efemeryczny charakter. Nie ingeruje on drastycznie w rzeczywistość społeczną. Uważnie ją obserwuje, aby następnie niezauważalnie do niej przeniknąć. Jego działania przybierają formę nietrwałych społecznych rzeźb, których granice czasowe i przestrzenne nie są wyraźnie zaznaczone. Momenty przekształcają się w godziny, a spacery rozciągają się na całe kilometry. Ważnym elementem jego twórczości jest także sztuka życia. San Keller pozostaje w niej bardzo ważnym punktem odniesienia, roztapiając jednak podejrzenia o narcyzm autoironicznym ciepłem swojego humoru. San Keller Show jest jedną z takich niekończących się akcji. Wieczór trwa tak długo, aż nie pozostanie nikt, kto będzie zainteresowany dalszymi opowieściami Sana o jego przygodach. W trakcie spotkania w Podkowie Leśnej będzie można usłyszeć o tym, jak San Keller wznosił widzów do sztuki, wysłuchać opowieści o tym, jak można w Szwajcarii zatrudnić się do spania w biurze, zagrać w MemoSan, wysłuchać piosenki o wielkich czynach Sana Kellera w wykonaniu miejskich grajków z Cochabamba albo zapisać się do San Dance Company.
Artyści
Derek Holzer & Sara Kolster
Derek Holzer jest artystą dźwięku, który swoją pracę twórczą rozpoczął od eksperymentów z radiem, transmisjami internetowymi i field recordingiem. W swojej pracy skupia się na zbieraniu i transformowaniu mikro – dźwięków pochodzących z różnych środowisk – zarówno miejskich jak i naturalnych, rozwijaniu sieciowych strategii współpracy, eksperymentach z muzyką improwizowaną oraz wykorzystaniem w jej tworzeniu wolnego oprogramowania. Jego poszukiwania nowych źródeł dźwięku kierują się ku analogowym, prostym technikom, czego rezultatem jest obecny projekt.
Sara Kolster jest artystką wizualną i designerką, z dużym doświadczeniem na polu grafiki oraz technologii związanych z internetem. Jednak punkt ciężkości w jej twórczości przenosi się coraz wyraźniej w kierunku filmu i video, nagrywania detali z miejskiego otoczenia, wizualizowania wycinków historii z tego środowiska. Używa ona różnych strategii oraz mediów. Film i video łączy z technikami zbierania informacji charakterystycznymi dla różnych dyscyplin (dziennikarstwo, film dokumentalny, archeologia). Koncentruje się także na zagadnieniach łączenia ze sobą obrazu i dźwięku, w czym stara się wykorzystać różne technologie.
http://www.sarako.net
http://www.umatic.nl/info_derek.html
Wojciech Kosma zaczął swoją karierę muzyczną w Krakowie. Studiuje w Londynie projektowanie interaktywnych systemów dźwiękowych i wizualnych. W swoich performance, video i instalacjach eksploruje intensywnie granice tego gatunku, nawiązując do awangardowych tradycji eksperymentowania na pograniczu różnych mediów. Ostatnio jego prace przybierają postać zaskakujących interwencji w przestrzeni publicznej, bazując na nieprzewidywalnych interakcjach pomiędzy performerem czy też obiektem sztuki a otoczeniem, w którym się znajdują.
www.wojciechkosma.com
Maciej Kurak artysta studiował na Akademi Sztuk Pięknych w Poznaniu, gdzie otrzymał dyplom w zakresie grafiki warsztatowej. Chociaż nigdy nie porzucił tej dziedziny, znany jest głównie dzięki swym instalacjom site-specific. W wybranych przez siebie miejscach (w miastach, wnętrzach galerii, mieszkaniach prywatnych) dokonuje interwencji polegających na zmianie perspektywy postrzegania rzeczywistości.
Jak sam twierdzi :”Chęć jak najbardziej płynnego wkomponowania i wpisania się w zastaną rzeczywistość przy jednoczesnym minimalnym jej zachwianiu to cechy, które powodują że przy dużym współczynniku koherencji z całą infrastrukturą miejską, można całkowicie zmienić dotychczasowe spojrzenie na otaczającą nas aglomerację".
Simon Lee żyje i pracuje w dzielnicy Brooklyn w Nowym Jorku.Urodzony w Anglii, uczęszczał do Gloucestershire College of Art. And Design. Od ponad dwudziestu lat, zaintrygowany złożonością światła Lee efektywnie eksploruje niuanse codziennych sytuacji, przekładając je na swoje multimedialne projekty. Simon Lee pracował z pierwszą generacją projekcji na żywo przez kilka lat, m.in. w pracach : Soupe du Jour , 2001 w Galerii Smack na Brooklinie, How Beautiful is Turning Cabbage, 2005 w Galerii Pierogi, Taken at the Flood w Galerii Lamar Dood w Athens, w stanie Georgia
Zafascynowany złożonością i zawiłością światła, Lee rozpoczął poszukiwania i dokumentację naturalnej projekcji która wydarza się w codziennych okolicznościach. Wykorzystując fenomen kamery obscury, Lee początkowo eksperymentował z wyświetleniami zamkniętymi w przykrytym pojeździe. Pojazd obscura stał się autobusem obscurą, podążając za ideą Lee, który chciał się tym doświadczeniem dzielić z ogromna ilością ludzi. Ewolucja z żywymi wyświetleniami (poruszającym się kamero-kinem) dostarczyła widzom ogólnoświatowej możliwości doświadczania ich codziennego środowiska jako filmu z dźwiękiem otaczającej rzeczywistości. Tramwaj obscura jest filmem. By go zobaczyć musisz wejść do środka - nie ma innej alternatywy by mieć widok na to dzieło. Maszynista będzie reżyserem , scenarzystą i operatorem.
Możliwość odbycia podróży autobusem obscura mieli m.in.: mieszkańcy Nowego Yorku, Kampali w Ugandzie, Londynu i Miami na Florydzie.
www.simonlee.org
www.simonleegallery.com
raumlabor_berlin & plastique fantastique
raumlabor_berlin został utworzony w 1999 r. jako stowarzyszenie mające na celu realizację projektów z pogranicza architektury, sztuki, planowania miejskiego i performance. Grupa podejmuje problematykę tymczasowej architektury i urbanistyki i ich miejsca w przestrzeni miasta. W ramach międzydyscyplinarnych warsztatów wypróbowuje różne strategie interwencji w tkankę miejską, zajmując się planowaniem przestrzennym, projektowaniem i realizacją zamysłów architektonicznych, interaktywnych environmentów i happeningów. Członkowie raumlabor_berlin zajmują się także badaniem i nauczaniem w dziedzinie architektury i planowania przestrzennego, polemizując z istniejącymi trendami w szczególny, daleki od pokusy generalizowania sposób. Do celu realizacji większych projektów grupa stworzyła elastyczny system uczestnictwa, które różnym uczestnikom pozwala na zaangażowanie się w poszczególnych fazach twórczego procesu.
www.raumlabor-berlin.de
Plastique Fantastique – tworzy tymczasowe, pneumatyczne obiekty, specjalnie zaprojektowane pod kątem konkretnych wydarzeń i funkcji. Przy użyciu wentylatora są one napełniane powietrzem w bardzo krótkim czasie. Te nadmuchiwane instalacje wykorzystywane są w miejskim środowisku, żeby nadać nowy czy też podkreślić istniejący kontekst, zawsze pozostając z nim w ścisłej relacji. Działając na pograniczu sfery prywatnej i publicznej, oddychając pompowanym w nie powietrzem kreują one nowe, miejskie, multizmysłowe krajobrazy.
www.plastique-fantastique.de
Robert Rumas - kurator i artysta prowokator, uznawany za jednego z przedstawicieli ruchu sztuki krytycznej z lat 90’. W latach 1987-1991 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Był jednym ze współzałożycieli galerii Wyspa w Gdańsku, którą współprowadził w latach 1988 – 1990. W roku 1993 był stypendystą Fundacji Batorego, a w 1998 roku Krasner Foundation w Nowym Jorku. Pracował jako kurator dla Państwowej Galerii w Sopocie (1993-1995), w Centrum Sztuki Współczesnej „Zamek Ujazdowski” w Warszawie (1995), Nadbałtyckim Centrum Kultury (1996-2001) oraz w Łaźni, Centrum Sztuki Współczesnej w Gdańsku (2001-2002). Jego prace obejmują instalacje, performance, akcje w przestrzeni publicznej. Często sięga po symbolikę religijną, przedmioty kultu religijnego prowokacyjnie umieszcza poza ich kontekstem. Wraz z rozwojem swojej artystycznej kariery jego prace nabierają charakteru namysłu nad społecznym funkcjonowaniem ludzi, wydobywając napięcia pomiędzy ich życiem a społecznymi, politycznymi i ekonomicznymi przestrzeniami, w których się ono odbywa. Realizuje też scenografię do spektakli teatralnych, pracując m.in. z Pawłem Demirskim i Michałem Zadarą.
Staalplaat Soundsystem – został zainicjowany przez Jana Geert Hobijna, założyciela kultowej wytwórni oraz sklepów muzycznych Staalplaat. Innym członkiem tego ensemblu jest Carsten Stabenow, artysta dźwięku, główny kurator festiwalu Garage w Stralsund (Niemcy). Jednak ich wspólny soundsystem jest przede wszystkim mobilnym laboratorium do pracy z dźwiękiem. Swoją inspirację czerpią oni często z otaczającej ich rzeczywistości, jako instrumenty wykorzystując na przykład pralki, odkurzacze, samochody zabawki, zepsute radia oraz inne sprzęty AGD. Łączą oni pasję majsterkowicza z artystycznym i dźwiękowym wizjonerstwem, co zaowocowało występami na najbardziej prestiżowych festiwalach, zwieńczonym specjalnym wyróżnieniem na Ars Electronica w 2006 roku.
Powrót
PASSENGERS
Międzynarodowy Festiwal Sztuki Publicznej
Warszawa, 06 – 13 października 2007
Przestrzeń miejska, mobilność, zmiana, nadawanie nowych definicji zastanym sytuacjom i miejscom – są ideami przyświecającymi organizatorom Festiwalu „Passengers”, który odbędzie się w Warszawie pomiędzy 6 a 13 października.
Stolica wzbogaci się nie tylko o nową linię tramwajową, ale też o grupę międzynarodowych artystów – „pasażerów miasta”, którzy poprzez swoje autorskie realizacje na krótką chwilę przekształcą jego krajobraz.
Dla autorów festiwalu tramwaj jest zarówno źródłem inspiracji, symbolem tego przedsięwzięcia, jak i ruchomą platformą prezentacji sztuki.
Organizatorzy zafascynowali się „publicznością” tego środka transportu, przewożącego codziennie tłumy wzajemnie sobie obcych ludzi i łączącego zupełnie różniące się od siebie dzielnice. Na krótką chwilę pozornej integracji, w tym mobilnym żołądku miasta trawiona jest jego różnorodność.
Równie istotna jest dostępność tego środka komunikacji. A problemy związane z dostępem – tak na poziomie artystycznym, jak i w refleksji nad funkcjonowaniem przestrzeni publicznej – stanowią główny obszar badań dla organizatorów, uczestników i artystów festiwalu „Passengers”. Tramwaj zaś wydaje się idealną metaforą dla tych poszukiwań.
Staje się on rodzajem ruchomego laboratorium, w którym sztuka weryfikuje swoja relację z różnorodnym odbiorcą, otwiera się na renegocjację swoich znaczeń, jednocześnie sugerując inne spojrzenie na codzienną, miejską rzeczywistość.
Wybór tramwaju jako głównego punktu odniesienia dla festiwalu był też podyktowany bogactwem jego znaczeń. Bo przecież w tramwaju urzekający jest paradoksalny splot prozaiczności, nostalgii i romantyzmu. Dla jednych jest to nieznośny fragment porannego znoju, innym przywołuje wspomnienia pierwszych randek czy też młodzieńczych eskapad, a co poniektórym kojarzy się raczej z widokiem płonących barykad.
Artyści uczestniczący w „Passengersach” żywią się tymi znaczeniami, nie próbując ich jednak rozsupłać. Zamiast tego podejmują niepewne próby zaprojektowania mobilnych maszyn wyobraźni. Zostaną one wypuszczone na ulice Warszawy, zapraszając wszystkich do przejażdżki po nowych, wymyślonych, czasem wręcz utopijnych strefach miasta.
Festiwal dedykujemy naszemu tragicznie zmarłemu przyjacielowi Adamowi Falkiewiczowi.
ROZKŁAD JAZDY
6 października (sobota), godz.13.00
Oficjalne otwarcie festiwalu „Passengers”
Teren Zajezdni Tramwajowej „Wola”
Ul. Siedmiogrodzka 20, wejście od ul. Wolskiej
Wstęp wolny
6 października (sobota), godz.18.00
Chłodna 25
Jacek Skolimowski „Z radiem w miasto”
Przemek Psikuta i Michał Mendyk „Wsiąść do pociągu byle jakiego? Środki masowej komunikacji w muzyce XX wieku.”
Paweł Dunin Wąsowicz
After party z dj Pomnik i vj Kluska
Wstęp tylko za zaproszeniami
6-13 października realizacje artystyczne
Simon Lee „Tram Obcura”
Specjalna linia tramwajowa Passengers (patrz mapka)
Maciej Kurak „Bądź sprytny”
Robert Rumas „ Lektury obowiązkowe”
8-9 października (poniedziałek, wtorek), godz. 10.00-20.00
Konferencja „Otwieranie przestrzeni. Lokalizowanie sztuki publicznej”
Pasaż Wiecha obok Domów Towarowych Centrum
Prosimy o wcześniejsze rezerwacje pod adresem: [email protected]
12 października (piątek), godz.19.00
San Keller Show
Fundacja Sztuki Współczesnej In Situ
ul. Modrzewiowa 45, Podkowa Leśna Główna
dojazd kolejką WKD
Wstęp wolny
13 października, godzina 17.00
T-3 - Dźwięk, projekcje i suwnice
Teren Zajezdni Tramwajowej „Wola”
ul. Siedmiogrodzka 20, wejście od ul. Wolskiej
Wstęp wolny - Prosimy o wcześniejsze rezerwacje pod adresem: [email protected]
Wojciech Kosma „Gentry”
Derek Holzer & Sara Kolster „Tonewheel”
Staalplaat Soundsystem „Yokomono”
Realizacje artystyczne
Jednym z motorniczych tych nowatorskich pojazdów, prototypów wyobraźni jest amerykański artysta Simon Lee. Zaprojektowany przez niego „Tram Obscura” to niezwykły, poetycki przyrząd do zmiany percepcji miasta. Jest to tramwaj zamieniony w camera obscura, który będzie krążył każdego dnia po Warszawie, z pełną regularnością specjalnie na rzecz festiwalu otwartej linii tramwajowej „Passengers”. Jego szyby oklejone są warstwą nieprzepuszczającej światło folii, w której wytłoczone jest 1000 drobnych otworów. Przez nie do wnętrza dostają się obrazy mijanego miasta, które odbijają się na ekranach z pleksi, filtrowane dodatkowo przez system soczewek. Dzięki temu pasażerowie tramwaju zobaczą na szybach tysiące obrazków, fotografii miasta, przez które podróżują. W ten sposób, bez użycia taśmy filmowej, a za to przy pomocy poruszającego się po torach tramwaju, zostanie zmontowany niemy film z życia miasta. Uzupełnieniem tej sytuacji będzie specjalny koncert zorganizowany w „Tram obscura”. Olga Mysłowska, Renata Piotrofska i Daniel Pigoński – zamienią się w taperów, na żywo układając ścieżkę dźwiękową do tego analogowego videoklipu z życia Warszawy.
Na rzecz swojego projektu „Bądź sprytny”, znany z przewrotnego poczucia humoru Maciek Kurak, zastosował teorię względności Einsteina do analizy wielkomiejskiego ruchu ulicznego. Zgodnie z nią, percepcja czasu i przestrzeni zależy od prędkości przemieszczania się punktu, w którym znajduje się obserwator. Wyobraźmy więc sobie sytuację, w której przystanek autobusowy wyprzedza sam autobus i zastanówmy się nad odczuciami nieruchomych osób czekających na ten środek transportu, które mają okazję to obserwować. W ten sposób zostaje odsłonięta cała względność pozornej oczywistości oczekiwania. A tego właśnie będzie można doświadczyć w trakcie dwudniowej, ruchomej interwencji artystycznej autorstwa Kuraka. Jeżdżący po ulicach Warszawy przystanek jest ironicznym komentarzem do naszej pędzącej w kapitalistycznym rytmie cywilizacji, u której podstaw leży prymat optymalizacji, maksymalnego wykorzystania czasu. Te bezcenne minuty, które potencjalni pasażerowie spędzają na przystankach, są przecież marnowane, nie wykorzystywane, marnotrawione we frustrującym oczekiwaniu na przemieszczenie do punktu docelowego. Dlaczego by więc, mówi Kurak, mrugając do nas okiem, nie zaprojektować przystanków, które byłyby ruchome? Zamiast przystawania – ciągła mobilność! Dość z nierozsądnym czekaniem - po prostu wystarczy być sprytnym!
„Lektury obowiązkowe” to efemeryczna, acz wywrotowa w swojej literze, akcja znanego gdańskiego artysty Roberta Rumasa. Razem z grupą performerów, „literackich partyzantów” zmieni on tramwaj w tekstową bombę, wrzucając piasek w dobrze naoliwione tryby społecznej maszynerii. W trakcie ich działania współ - podróżujący będą mieli okazję wysłuchać fragmentów z klasyków walki o symboliczną przestrzeń miasta, zapoznać się z heretyckimi opowieściami o jego zapoznanych obliczach, uczestniczyć w aktach poetyckiego terroryzmu. Niecodzienne wypowiedzi będą wykrzykiwane czy też szeptane do ucha innym spiskowcom, do zapchanych tramwajów podrzucą dodatkowy ładunek wyobraźni. Ta sytuacja będzie promocją rewolucyjnego czytelnictwa, które poezję umieszcza tam, gdzie zawsze było jej miejsce – pomiędzy ciałami i umysłami współpasażerów miejskiej podróży. Nie trzeba chyba wspominać, że podstawowym elementem tej taktyki jest zaskoczenie. Nie będzie więc znane jej dokładne miejsce i czas, zakreślony będzie jedynie ogólny obszar działania, który pozwoli odnaleźć się tylko tym, którzy naprawdę będą chcieli a dołączyć się wszystkim, którzy będą mieli na to ochotę.
T-3
Dźwięk, projekcje i suwnice
Późnym popołudniem 13 października „Passengersi” udadzą się na regeneracyjną wizytę do Zakładu Naprawy Tramwajów T-3. Po etapie zewnętrznych poszukiwań i eksploracji nieznanych przestrzeni ruch zamieni się w audio – wizualną wibrację. Wszyscy z zaproszonych artystów nawiążą w swoich działaniach do specyfiki Zajezdni, wykorzystają jej naturalną przestrzeń, wypełnią ją miksturą obrazów i dźwięków. Każdy z nich przefiltruje jej aurę przez wykorzystywane przez siebie medium. Zamiast epatowania technologicznym zgiełkiem, artyści będą poszukiwać analogowych źródeł muzyki, bazując na skromnych środkach, jakimi są światło i elektryczność.
W ramach swojego najnowszego projektu Wojciech Kosma skomponuje utwór specjalnie dla przestrzeni fabrycznej Zakładu Naprawy Tramwajów. „Gentry” to audio – wizualny spektakl, swoisty hołd dla tego odłamu tradycji muzycznej, który źródeł dźwięku szukał w codziennych przedmiotach i czynnościach. Jego choreografię artysta będzie tworzył z udziałem pracowników T-3. Powstanie nowy ensemble, w którym rolę instrumentów, będą odgrywać codzienne narzędzia pracy: suwnice, wózki widłowe oraz części tramwajów. Staną się one elementami mechanicznego baletu, a ich naturalne dźwięki będą się przeplatać z ingerencjami samego kompozytora. Projekt balansuje na cienkiej granicy pomiędzy codziennym, symbiotycznym funkcjonowaniem ludzi, ich narzędzi i miejsca pracy a jego muzycznym wykorzystaniem, bazującym na zmianie definicji zakładu pracy w pracę artystyczną, polegającą na stworzeniu z suwnic i wózków T-3 swoistych dźwiękowych ready – made’ów.
We współpracy z: Cezary Wierzchoń, Krzysztof Bierzniewski, Jerzy Wojciechowski, Franciszek Bryl
Derek Holzer i Sara Kolster odnieśli się do budynku zajezdni w zupełnie inny sposób. Zamiast na dominujących, spektakularnych elementach skupili się oni na poszukiwaniu graficznych rytmów i wizualnych kompozycji w skali mikro. Zbadali nie tylko zaułki zakładu, zainspirowali się także motywami ludowymi czy też okładkami książek. „Tonewheel” jest eksperymentem, który próbuje te graficzne elementy przetransformować w dźwiękową kompozycję. Performance jest zainspirowany pionierskimi działaniami pierwszych twórców syntezatorów. Nad malutkimi, wykonanymi z jubilerską precyzją zlepkami elektronicznych części wyposażonych w sensory wirują krążki z graficznymi wzorami. Modulują one dopływ światła, sygnały świetlne zamieniane są na impulsy elektryczne, a te syntetyzują dźwięki. Powstają w ten sposób mikrolaboratoria, w których zachodzi alchemiczna synteza dźwięku i obrazu a wyczulona uwaga laborantów wyostrza także i nasz słuch i spojrzenie.
„Yokomono” jest jedynym gotowym projektem zaproszonym tego wieczoru do hali T-3. Na jej środku 10 małych, czerwonych autobusów zabawek, z wbudowanymi igłami gramofonowymi i nadajnikami radiowymi będzie systematycznie zajeżdżać winylowe płyty. „Vinyl killers”, jak je pieszczotliwie nazywają ich twórcy z legendarnego Staalplaat Soundsystem, spełniają tutaj rolę gramofonów dj-skich. Te małe, poruszające się na bateriach pojazdy, są jednak całkowicie nieprzewidywalne, ich chaotyczny ruch jest tylko częściowo kontrolowany przez artystów. Prowadzą oni nieustającą walkę z tą metaforą ulicznego ruchu w skali płyty gramofonowej, na której długość pętli liczona jest nie w godzinach tylko w sekundach. „Niszczyciele płyt” kursują po nich dopóty dopóki nie wyczerpie się ostatnia bateria. Zalewają one publiczność oszałamiającymi rytmami pomieszanymi z kawałkami popularnych piosenek i trzaskami pękniętych płyt, zapewniając „Passengersom” zasłużoną rozrywkę.
Konferencja „Otwieranie przestrzeni. Lokalizowanie sztuki publicznej”
Czym jest przestrzeń publiczna? Co tak naprawdę oznacza jej publiczność? Czy to, że jest ona wszystkich? A jeżeli nie wszystkich to czyja? Jeżeli nie jest prywatna, czy wobec tego jest ona niczyja? Kto może ją zmieniać i użytkować? A kto jest z tego wykluczony? Kto jest jej pełnoprawnym uczestnikiem, a komu zabroniono dostępu? Jakie są mechanizmy publicznej debaty? Kto może wziąć w niej udział? A kto ma wpływ na podejmowane decyzje? Kto ma władzę kształtowania swojego bliższego i dalszego otoczenia? Jak można kierować tymi procesami? Jak można spowodować ich radykalną demokratyzację? Jak odwracać niesprawiedliwe hierarchie dzielące przestrzeń i jej użytkowników? Jak w tych zawikłanych labiryntach sfery publicznej może znaleźć się i sama sztuka i artyści?
Te pytania zostaną postawione w trakcie dwudniowej konferencji, która odbędzie się 08 i 09 października w Pasażu Wiecha. Jej celem jest krytyczna analiza przestrzeni publicznej i tworzonej w niej sztuki. Przyświeca jej wiara, że taka refleksja jest niezbędnym elementem składowym jakiegokolwiek działania.
To, co nazywamy potocznie przestrzenią publiczną jest określane przez szereg często nie widocznych na pierwszy rzut oka czynników. Pod jej powierzchnią czają się hierarchie władzy, mechanizmy wykluczeń, ekonomiczne i kulturowe nierówności. Toczą się tam podskórne konflikty, stany zapalne naszych społeczeństw. Jednak jej kształt podlega ciągłej zmianie, a znaczenia renegocjacji. Nawet ci, którzy pozornie są z niej całkowicie wykluczeni, znajdują nowe sposoby jej użytkowania i przystosowywania do swoich potrzeb.
Tak rozumiana przestrzeń publiczna budowana jest zarówno w szafach pełnych praw własności, poprzez żebraków przeganianych z centrów handlowych, w trakcie zamkniętych debat dotyczących planów zagospodarowania miasta, przez nielegalnych lokatorów zajmujących pustostany, dzieci robiących z trawnika boisko, mieszkańców uprawiających swoje ogródki, czy też kochanków różnej płci umawiających się w parkach na swoje sekretne schadzki, za parkanami grodzonych osiedli i obskurnymi płotami miejskich nieużytków.
Hasłem przewodnim konferencji jest „Otwieranie przestrzeni”. U jej podstaw leży wizja przestrzeni otwartej na różnorodność swoich użytkowników, z których każdy może wyemancypować się do bycia jej współtwórcą, aktywnym uczestnikiem kształtujących ją procesów.
W trakcie dwóch dni międzynarodowa grupa ponad 35 teoretyków, artystów i aktywistów wspólnie będzie dyskutować o tym, jak tego otwarcia można dokonać i jaka rola w tym procesie mogłaby przypaść sztuce. Konferencja łączyć będzie ze sobą część teoretyczną z prezentacjami artystów, którzy opowiedzą o swoich projektach, podejmowanych przez siebie próbach działania w przestrzeni publicznej.
Jako tymczasowa strefa konferencyjna wykorzystany będzie „Küchenmonument” autorstwa raumlabor_berlin oraz plastique fantastique.. Jest to plastikowy, dmuchany odwłok, który zostanie ustawiony na Pasażu Wiecha, w samym centrum Warszawy, zapewniając chwilowe schronienie uczestnikom konferencji i jej publiczności. Pół-przezroczyste, cienkie ścianki jedynie subtelnie rozgraniczają to, co wewnątrz od tego, co na zewnątrz, strefę zamkniętą od przestrzeni otwartej. Igrają one z samą ideą granicy, która przez swoją efemeryczność jednocześnie oddziela i zaprasza, zasłania i wystawia na widok publiczny. „Küchenmonument” - „Pomnik Kuchenny” był wykorzystywany w Berlinie jako miejsce przeznaczone do niedzielnych, sąsiedzkich spotkań. Tym razem zamieni się on w nie-mobilny wehikuł wyobraźni, który jedynie na dwa dni zacumuje przy latarniach Pasażu Wiecha, niczym pojazd z innego wymiaru opanowany przez grupę międzynarodowych korsarzy, których celem jest otwieranie przestrzeni i budzenie wyobraźni.
Otwarcie festiwalu 6.10.2007 (sobota), godz.13.00
Zajezdnia Tramwajowa „Wola”
Uroczysta inauguracja podróży „Pasażerów” nastąpi w sobotę, 6 października w Zajezdni Tramwajowej „Wola”. To stamtąd w swój pierwszy objazd po Warszawie wyruszy „Tram Obscura” Simona Lee oraz mobilny przystanek Macieja Kuraka. Rozpoczęcie festiwalu będzie niepowtarzalną okazją do spotkania się z artystami oraz bliższego przyjrzenia się ich machinom. Dodatkową atrakcją tego wczesnego popołudnia będzie specjalny występ Orkiestry Zakładowej Dętej Tramwaje Warszawskie. Zapraszamy wszystkich serdecznie!
After party w tramwaju numer 25 na ulicy Chłodnej, godz.18.00
Klub Chłodna 25
Sobotnim wieczorem Chłodna 25 będzie ostatnim tramwajem jeżdżącym po stołecznych trasach. Do późnych godzin nocnych pomieszczenia klubu wypełnią dźwięki pojazdów przemierzających miejską przestrzeń. Specjalnie na otwarcie została przygotowana seria prezentacji i odsłuchów nawiązujących do tematu festiwalu. Jacek Skolimowski, dziennikarz i radiowiec, opowie nam o radiu i jego przenikaniu się z miejskim środowiskiem. Związany z „Glissandem” krytyk muzyczny Michał Mendyk oraz prowadzący kultowy muzyczny sklep „Dou 111” Przemek Psikuta przeanalizują ostatni wiek muzycznej tradycji w poszukiwaniu śladów pozostawionych w niej przez środki masowego transportu. O swoich długoletnich fascynacjach tramwajami opowie także Paweł Dunin Wąsowicz, naczelny redaktor „Lampy”. Wieczór zakończy specjalny, konceptualny audio – wizualny set w wykonaniu dj Pomnika i vj Kluski. Dj Pomnik (muzyk i artysta dźwięku Maciek Bączyk grający w takich formacjach jak AGD czy Robotobibok) zaprezentuje pasażerską plądrofonię. Swoją podróż rozpocznie w czerwonych tramwajach, następnie przesiądzie się w trans europejskie ekspresy by zakończyć ją w przestworzach kosmicznych odysei. W tej szalonej przejażdżce towarzyszyć mu będzie vj Kluska (młoda, trójmiejska artystka Agnieszka Szreder -http://ppi.nazwa.pl/www/agaszreder_pl/), która swoimi wizualizacjami pomoże naszej wyobraźni wyruszyć w tą abstrakcyjną podróż.
San Keller Show 12.10.2007 (piątek)
W piątkowy wieczór Fundacja In Situ, organizator festiwalu, zaprosi publiczność na krótką przejażdżkę kolejką WKD do Podkowy Leśnej. Gospodarzem wieczoru będzie szwajcarski artysta San Keller, działający na pograniczu sztuki i codzienności. Jego artystyczne akcje, pełne subtelnego humoru i delikatnej ironii, zachowują zazwyczaj efemeryczny charakter. Nie ingeruje on drastycznie w rzeczywistość społeczną. Uważnie ją obserwuje, aby następnie niezauważalnie do niej przeniknąć. Jego działania przybierają formę nietrwałych społecznych rzeźb, których granice czasowe i przestrzenne nie są wyraźnie zaznaczone. Momenty przekształcają się w godziny, a spacery rozciągają się na całe kilometry. Ważnym elementem jego twórczości jest także sztuka życia. San Keller pozostaje w niej bardzo ważnym punktem odniesienia, roztapiając jednak podejrzenia o narcyzm autoironicznym ciepłem swojego humoru. San Keller Show jest jedną z takich niekończących się akcji. Wieczór trwa tak długo, aż nie pozostanie nikt, kto będzie zainteresowany dalszymi opowieściami Sana o jego przygodach. W trakcie spotkania w Podkowie Leśnej będzie można usłyszeć o tym, jak San Keller wznosił widzów do sztuki, wysłuchać opowieści o tym, jak można w Szwajcarii zatrudnić się do spania w biurze, zagrać w MemoSan, wysłuchać piosenki o wielkich czynach Sana Kellera w wykonaniu miejskich grajków z Cochabamba albo zapisać się do San Dance Company.
Artyści
Derek Holzer & Sara Kolster
Derek Holzer jest artystą dźwięku, który swoją pracę twórczą rozpoczął od eksperymentów z radiem, transmisjami internetowymi i field recordingiem. W swojej pracy skupia się na zbieraniu i transformowaniu mikro – dźwięków pochodzących z różnych środowisk – zarówno miejskich jak i naturalnych, rozwijaniu sieciowych strategii współpracy, eksperymentach z muzyką improwizowaną oraz wykorzystaniem w jej tworzeniu wolnego oprogramowania. Jego poszukiwania nowych źródeł dźwięku kierują się ku analogowym, prostym technikom, czego rezultatem jest obecny projekt.
Sara Kolster jest artystką wizualną i designerką, z dużym doświadczeniem na polu grafiki oraz technologii związanych z internetem. Jednak punkt ciężkości w jej twórczości przenosi się coraz wyraźniej w kierunku filmu i video, nagrywania detali z miejskiego otoczenia, wizualizowania wycinków historii z tego środowiska. Używa ona różnych strategii oraz mediów. Film i video łączy z technikami zbierania informacji charakterystycznymi dla różnych dyscyplin (dziennikarstwo, film dokumentalny, archeologia). Koncentruje się także na zagadnieniach łączenia ze sobą obrazu i dźwięku, w czym stara się wykorzystać różne technologie.
http://www.sarako.net
http://www.umatic.nl/info_derek.html
Wojciech Kosma zaczął swoją karierę muzyczną w Krakowie. Studiuje w Londynie projektowanie interaktywnych systemów dźwiękowych i wizualnych. W swoich performance, video i instalacjach eksploruje intensywnie granice tego gatunku, nawiązując do awangardowych tradycji eksperymentowania na pograniczu różnych mediów. Ostatnio jego prace przybierają postać zaskakujących interwencji w przestrzeni publicznej, bazując na nieprzewidywalnych interakcjach pomiędzy performerem czy też obiektem sztuki a otoczeniem, w którym się znajdują.
www.wojciechkosma.com
Maciej Kurak artysta studiował na Akademi Sztuk Pięknych w Poznaniu, gdzie otrzymał dyplom w zakresie grafiki warsztatowej. Chociaż nigdy nie porzucił tej dziedziny, znany jest głównie dzięki swym instalacjom site-specific. W wybranych przez siebie miejscach (w miastach, wnętrzach galerii, mieszkaniach prywatnych) dokonuje interwencji polegających na zmianie perspektywy postrzegania rzeczywistości.
Jak sam twierdzi :”Chęć jak najbardziej płynnego wkomponowania i wpisania się w zastaną rzeczywistość przy jednoczesnym minimalnym jej zachwianiu to cechy, które powodują że przy dużym współczynniku koherencji z całą infrastrukturą miejską, można całkowicie zmienić dotychczasowe spojrzenie na otaczającą nas aglomerację".
Simon Lee żyje i pracuje w dzielnicy Brooklyn w Nowym Jorku.Urodzony w Anglii, uczęszczał do Gloucestershire College of Art. And Design. Od ponad dwudziestu lat, zaintrygowany złożonością światła Lee efektywnie eksploruje niuanse codziennych sytuacji, przekładając je na swoje multimedialne projekty. Simon Lee pracował z pierwszą generacją projekcji na żywo przez kilka lat, m.in. w pracach : Soupe du Jour , 2001 w Galerii Smack na Brooklinie, How Beautiful is Turning Cabbage, 2005 w Galerii Pierogi, Taken at the Flood w Galerii Lamar Dood w Athens, w stanie Georgia
Zafascynowany złożonością i zawiłością światła, Lee rozpoczął poszukiwania i dokumentację naturalnej projekcji która wydarza się w codziennych okolicznościach. Wykorzystując fenomen kamery obscury, Lee początkowo eksperymentował z wyświetleniami zamkniętymi w przykrytym pojeździe. Pojazd obscura stał się autobusem obscurą, podążając za ideą Lee, który chciał się tym doświadczeniem dzielić z ogromna ilością ludzi. Ewolucja z żywymi wyświetleniami (poruszającym się kamero-kinem) dostarczyła widzom ogólnoświatowej możliwości doświadczania ich codziennego środowiska jako filmu z dźwiękiem otaczającej rzeczywistości. Tramwaj obscura jest filmem. By go zobaczyć musisz wejść do środka - nie ma innej alternatywy by mieć widok na to dzieło. Maszynista będzie reżyserem , scenarzystą i operatorem.
Możliwość odbycia podróży autobusem obscura mieli m.in.: mieszkańcy Nowego Yorku, Kampali w Ugandzie, Londynu i Miami na Florydzie.
www.simonlee.org
www.simonleegallery.com
raumlabor_berlin & plastique fantastique
raumlabor_berlin został utworzony w 1999 r. jako stowarzyszenie mające na celu realizację projektów z pogranicza architektury, sztuki, planowania miejskiego i performance. Grupa podejmuje problematykę tymczasowej architektury i urbanistyki i ich miejsca w przestrzeni miasta. W ramach międzydyscyplinarnych warsztatów wypróbowuje różne strategie interwencji w tkankę miejską, zajmując się planowaniem przestrzennym, projektowaniem i realizacją zamysłów architektonicznych, interaktywnych environmentów i happeningów. Członkowie raumlabor_berlin zajmują się także badaniem i nauczaniem w dziedzinie architektury i planowania przestrzennego, polemizując z istniejącymi trendami w szczególny, daleki od pokusy generalizowania sposób. Do celu realizacji większych projektów grupa stworzyła elastyczny system uczestnictwa, które różnym uczestnikom pozwala na zaangażowanie się w poszczególnych fazach twórczego procesu.
www.raumlabor-berlin.de
Plastique Fantastique – tworzy tymczasowe, pneumatyczne obiekty, specjalnie zaprojektowane pod kątem konkretnych wydarzeń i funkcji. Przy użyciu wentylatora są one napełniane powietrzem w bardzo krótkim czasie. Te nadmuchiwane instalacje wykorzystywane są w miejskim środowisku, żeby nadać nowy czy też podkreślić istniejący kontekst, zawsze pozostając z nim w ścisłej relacji. Działając na pograniczu sfery prywatnej i publicznej, oddychając pompowanym w nie powietrzem kreują one nowe, miejskie, multizmysłowe krajobrazy.
www.plastique-fantastique.de
Robert Rumas - kurator i artysta prowokator, uznawany za jednego z przedstawicieli ruchu sztuki krytycznej z lat 90’. W latach 1987-1991 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Był jednym ze współzałożycieli galerii Wyspa w Gdańsku, którą współprowadził w latach 1988 – 1990. W roku 1993 był stypendystą Fundacji Batorego, a w 1998 roku Krasner Foundation w Nowym Jorku. Pracował jako kurator dla Państwowej Galerii w Sopocie (1993-1995), w Centrum Sztuki Współczesnej „Zamek Ujazdowski” w Warszawie (1995), Nadbałtyckim Centrum Kultury (1996-2001) oraz w Łaźni, Centrum Sztuki Współczesnej w Gdańsku (2001-2002). Jego prace obejmują instalacje, performance, akcje w przestrzeni publicznej. Często sięga po symbolikę religijną, przedmioty kultu religijnego prowokacyjnie umieszcza poza ich kontekstem. Wraz z rozwojem swojej artystycznej kariery jego prace nabierają charakteru namysłu nad społecznym funkcjonowaniem ludzi, wydobywając napięcia pomiędzy ich życiem a społecznymi, politycznymi i ekonomicznymi przestrzeniami, w których się ono odbywa. Realizuje też scenografię do spektakli teatralnych, pracując m.in. z Pawłem Demirskim i Michałem Zadarą.
Staalplaat Soundsystem – został zainicjowany przez Jana Geert Hobijna, założyciela kultowej wytwórni oraz sklepów muzycznych Staalplaat. Innym członkiem tego ensemblu jest Carsten Stabenow, artysta dźwięku, główny kurator festiwalu Garage w Stralsund (Niemcy). Jednak ich wspólny soundsystem jest przede wszystkim mobilnym laboratorium do pracy z dźwiękiem. Swoją inspirację czerpią oni często z otaczającej ich rzeczywistości, jako instrumenty wykorzystując na przykład pralki, odkurzacze, samochody zabawki, zepsute radia oraz inne sprzęty AGD. Łączą oni pasję majsterkowicza z artystycznym i dźwiękowym wizjonerstwem, co zaowocowało występami na najbardziej prestiżowych festiwalach, zwieńczonym specjalnym wyróżnieniem na Ars Electronica w 2006 roku.
Powrót
