Marian Kępiński - malarstwo

    
Marian Kępiński - Malarstwo - Pejzaże

6 - 30 października 2005
otwarcie: 6 października 2005, godz. 18.00
  
_________________ 
 
Miejska Galeria Sztuki w Łodzi
Galeria Willa, ul. Wólczańska 31
www.miejskagaleria.lodz.pl
[email protected]

   
 
 
Marian Kępiński - urodzony w 1942 r. Studia (1964-1970) w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, w pracowni prof. Mariana Jaeschke. Dyplom w 1970 roku. 
Obecnie, jako profesor, prowadzi pracownię malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych im. 
W. Strzemińskiego w Łodzi oraz w Wyższej Szkole Humanistyczno – Ekonomicznej 
w Łodzi. Twórczość w zakresie malarstwa i rysunku. 

„Artysta uprawia tradycyjne gatunki malarstwa: portret, martwą naturę, pejzaż. Spośród nich zdecydowanie wyróżnia pejzaż, ponieważ otwiera przed nim różnorodne sposoby wyrażania siebie, swojej wizji świata i sztuki. Sytuuje go na pograniczu tego, co rzeczywiste i nierzeczywiste, realne i wyobrażone, obiektywne i oniryczne, dosłowne i symboliczne. 
Zafascynowany urodą natury, zdziwiony niezwykłością i celowością, mnogością jej form, dostrzega w nich ten sam porządek, który obowiązuje w sztuce – geometrię, podziały i proporcje, niezmienność i ruch, stałość i zmianę. Gdyby z obrazów Kępińskiego zabrać elementy przedstawiające, a zostawić ich kompozycję, płaszczyznę, punkt, linię, kolor, pozostałaby czysta geometria układów kół, trójkątów, czworokątów, regularnych figur na przenikających się planach. Twórca jednak nie rezygnuje z malowania rzeczy i świata, odsłaniając swoje zauroczenie nimi i samym procesem tworzenia. 
Podstawą pejzażu jest przestrzeń, otwarta, iluzyjna, lub jej fragment, wyraźnie podzielona z zachowaniem symetrii na górę i dół, centrum, stronę lewą i prawą. 
Niekiedy artysta obrazuje konkretne miejsce, a pejzaż malarski jest wierny wobec rzeczywistego krajobrazu. Artystyczne refleksje dotyczą wówczas niepowtarzalnego nastroju, szczególnego, lirycznego klimatu albo symbolicznych znaczeń, treści związanych z takim widokiem. 
Do stałych motywów występujących w pejzażach malowanych przez M. Kępińskiego należą: góra, drzewo, droga, łąka, las, kamień, rzeka, morze, obłoki, księżyc, gwiazdy. Ponadto obiekty i przedmioty: budowla, wieża, studnia, kula, wielościan, kryształ. Wyłaniają się z bezkresnych przestworzy jakby z nieogarniętej, tajemniczej nieskończoności, stając się łącznikiem pomiędzy znanym i nieznanym, ziemskim i kosmicznym. Są metaforami ludzkiego losu, samotności bytowania człowieka w materii życia. 
Sama przestrzeń obrazu jest więcej niż schematem kompozycji, jej surrealistyczne konotacje wskazują, że odnosi się do wyobrażenia, snu, podświadomości, intuicji w równym stopniu, jak i do doświadczeń obiektywnych. Powtarzający się temat studni narzuca wprost skojarzenia z głębią ukrytych źródeł nieświadomości, do których usiłuje dotrzeć artysta, by wydobyć z psychiki prawdy o sobie i formowaniu się twórczych wizji. Studnie to nie tylko nawiązanie do J. Malczewskiego, lecz również przekaz doznań, które nie działają oczyszczająco, ograniczona moc sztuki nie do końca rozjaśnia mrok umysłu i serca, a bardziej też niepokoi bliskością niepoznanej otchłani. Kępiński nie wydobywa z niej niczego przerażającego, sugeruje tylko jej groźną potencję, zwłaszcza w pejzażach fantastycznych, gdzie architektoniczne bryły wyraziście odcinające się od otoczenia, wyłaniają się z tła i prą ku światłu.[…]
Oryginalność dziełu Kępińskiego zapewnia również perfekcyjny warsztat realisty. Dbałość o efekt artystyczny osiąga najwyższy poziom. Ciągłe poszukiwanie formy najdoskonalszej, pozwalającej uchwycić widziane i wyobrażone, zbliża jego malarstwo do upragnionego, przeczuwanego ideału piękna. Precyzja kreski, odpowiedniość relacji płaszczyzny i bryły, czystość koloru, rozpiętość odcieni barw, modelunek światłem i konturem czynią obrazy prawdziwie zaskakującymi swoim artyzmem. Indywidualna stylistyka charakteryzuje wszystkie prace, także te, które wykonane są na papierze. Gwasze, choć w założeniu twórcy są projektami obrazów, to skończone, kompletne, małe dzieła. Niektóre z nich, dokonując koniecznych, niewielkich zmian, przenosi Kępiński na większy format płótna lub płyty malując akrylem. Pejzaż zyskuje wówczas inną optykę, a jego przestrzeń otwartą dal, symbolika zaś jednoznacznie wiąże się z pragnieniem wolności”.

Maria Kępińska
/fragment wstępu do katalogu wystawy/