Marek Kotraba - magia porcelanowych rzeźb

Porcelanę w rozmaitych artystycznych odsłonach i wariantach warszawskiego rzeźbiarza i malarza Marka Kotarby można oglądać od 10 do 21 sierpnia br. w Związku Polskich Artystów Plastyków przy Mazowieckiej 11a.
Na wystawie jest m.in. osiem instalacji, każda składa się z pojedynczych prac. A wszystkich dzieł, także samodzielnie przemawiających do wyobraźni, artysta prezentuje około trzystu.
Ekspozycja „Zwielokrotnienie”, pokazuje, w jak niekonwencjonalny sposób można traktować porcelanę - jakie oryginalne stworzyć z niej dzieła sztuki. To tworzywo ceramiczne kojarzy się z dzbanami, misami, serwisami, a przecież masa porcelanowa przewidziana jest do odlewów. Wykorzystując tę możliwość, Marek Kotarba zmusza ją wręcz do współpracy, do poddania się obróbce rzeźbiarskiej, ponieważ, jak mówi, wypalana w piecach w temperaturze 1500 stopni C, uparcie chce wrócić do swojej pierwotnej formy.
Wykorzystanie nieskazitelnej bieli masy porcelanowej potęguje wrażenie piękna, zamkniętego w rzeźbach artysty. Ono nie są iluzją, to są unikatowe artystyczne przedmioty, które mogą stanowić obiekt pożądania kolekcjonerów. Zresztą są już w wielu prywatnych zbiorach nie tylko w Polsce, ale także w Niemczech, Finlandii, Szwecji, Włoszech, Kanadzie , USA, Izraelu, oraz w Muzeum Narodowym w Warszawie ( Oddział Nieborów) i w Muzeum Ceramiki w Bolesławcu.
Operując strukturą i grą światła, Marek Kotarba w mistrzowski sposób rozgrywa dialog artysty z tworzywem. Instalacje prostych, czystych form uświadamiają nam, w jaki sposób zestawienia prac mogą tworzyć niezwykle ciekawe kompozycje, silnie oddziaływujące w przestrzeni, a także poruszające emocje.
Ta ekspozycja daje także możliwość obejrzenia niesłychanie misternych układów porcelanowej koronki. Już chciałoby się ustawić taką rzeźbę gdzieś blisko siebie, ponieważ jej magia stwarza wokół człowieka niesłychanie dobroczynną aurę.
„To bardzo cenny i wymagający partner – mówi o porcelanie rzeźbiarza grafik Andrzej Pągowski . W pracach Marka sprawdza się idealnie. W kontakcie z jego pracami pojawiają się emocje podobne do tych, jakie odczuwamy patrząc na „Reliefy” Henryka Stażewskiego z okresu „ białych obrazów”.
A profesor Barbara Szubińska dodaje, że „Przedmioty ceramiczne Marka Kotarby cechuje szlachetna prostota i piękne proporcje. Są jak odpryski światła. W każdym wnętrzu czują się dobrze, wnoszą nastrój nobliwy i dystyngowany.”
Porcelana jest jedyną masą ceramiczną obdarzoną pamięć. Rzeźbi się w niej, gdy jest miękka, a w piecu usiłuje wrócić do pierwotnego kształtu. Zaplanowana forma czasem się zmienia. Zawsze jest niespodzianką.
Na wystawie znajdują się także nietypowe obrazy. Są połączeniem malarstwa z płaskorzeźbą przy wykorzystaniu ceramiki. Kompozycje porcelanowych masek w doskonałej bieli na spokojnych kolorystycznie, ciemnych płótnach dają niesłychanie mocny efekt. W maskach ciekawy jest wyraz oczu zderzony z dynamicznymi układami spotęgowanymi ekspresyjnymi pociągnięciami pędzla.
Ekspozycja jest efektem pracy artysty z tworzywem porcelanowym w ostatnich kilku latach. Prace Marka Kotarby poznał już świat. I się nimi zachwycił. Swoje dzieła najczęściej prezentuje we Francji, a także we Włoszech, gdzie znajdują wdzięcznych nabywców.
Biel porcelany jest magiczna, ale i trudna zarazem. Daje jednak możliwości działania różnorodnością faktury i formą oraz grą świateł. Figurki przedstawią głównie surrealistyczne przemyślenia artysty na temat rzeczywistości. Są np. głowy z alegorycznym odniesieniem, i te urzekają mnie najbardziej. Marek Kotarba wykorzystuje też w swoich pracach poczucie humoru. Jeden z eksponatów to rzeźba przedstawiająca głowę z papierosem w ustach. W portrecie małolata prof. Barbara Szubińskia, malarka, docenia „uroczy żart.” Natomiast artystyczne zestawienia twarzy autorstwa Marka Kotarby nawiązują do wieloznaczności, do myśli które się nawarstwiają i kłębią.
Po zamknięciu ekspozycji, prace prezentowane w ZPAP można oglądać w galerii Kotarba Design przy ulicy Akcent 13c w Warszawie. Od jesieni planowane są również wystawy we Wrocławiu, Berlinie, Lyonie i Jerozolimie.

Marta Sztokfisz


Powrót