Letni Salon Akademii

W 1986 ukończył warszawską ASP w pracowni malarstwa S. Gierowskiego. Zrobił aneks do dyplomu w pracowni R. Winiarskiego. Studiował następnie w Kunstakademie w Düsseldorfie, w pracowni form przestrzennych G. Ueckera. Od 1988 wykłada na warszawskiej ASP, a także jest profesorem Instytutu Architektury Krajobrazu KUL. W połowie lat 80-tych wystawiał z ugrupowaniem zwanym "Pracownia Winiarskiego", zajmował się wtedy malarstwem abstrakcyjnym, nawiązującym do neoekspresjonizmu. Tworzy również formy rzeźbiarskie.

Sławomir Marzec jest artystą wizualnym, autorem ponad 60 wystaw indywidualnych, Często publikuje także teksty z pogranicza krytyki i teorii sztuki. W ostatnim roku wydał książkę „Sztuka, czyli wszystko. Krajobraz po postmodernizmie” (2009).

Studiował w warszawskiej ASP, gdzie w 1980 roku otrzymał dyplom z malarstwa w pracowni prof. Stefana Gierowskiego. Współzałożyciel Gruppy i uczestnik jej wystaw w latach 1982-1983. Współredagował organ Gruppy Oj dobrze już (1984-1988). Od 1982 pracuje jako pedagog w macierzystej uczelni. Na jesieni 1984 przebywał wraz z Markiem Sobczykiem na stypendium w Niemczech Zachodnich. W latach 90. prowadził, wspólnie z Markiem Sobczykiem i Piotrem Młodożeńcem prywatną Szkołę Sztuki w Warszawie. Mieszka i pracuje w Nieporęcie.
Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli malarstwa figuratywnego w Polsce. Wypracował własny, rozpoznawalny na pierwszy rzut oka styl, inspirowany z jednej strony szkołą czystego malarstwa, wyniesioną z pracowni Stefana Gierowskiego, z drugiej sugestywną figuracją Andrzeja Wroblewskiego. Sztuka Modzelewskiego stała się ważnym punktem odniesienia dla Grupy Ładnie.
Nazywany jest malarzem ikon codzienności. Podejmuje wątki polityczne, literackie (inspirowane twórczością Josepha Conrada), historyczne (powstanie styczniowe, II wojna światowa) i egzystencjalne. Głównym tematem jego płócien jest człowiek, ale artystę interesuje także martwa natura i pejzaż (cykl Niedokończony dom). Często przedstawia banalne, chociaż nie pozbawione napięcia emocjonalnego sytuacje. Operuje lapidarną formą i momentalną narracją maluje chwile zobaczone w rzeczywistości i zatrzymane jak stop klatka w kadrze obrazu: prosta czynność wykonywana przez człowieka, fragment wnętrza albo pejzażu. Każdy obraz mieści się w granicach realizmu.

Urodził się w 1955 r. Ukończył studia w ASP w Warszawie na Wydziale Malarstwa w 1982 roku. Od 1984 roku związany z macierzystą uczelnią. Obecnie pracuje jako adiunkt z II stopniem kwalifikacji na Wydziale Malarstwa, gdzie prowadzi pracownię rysunku. Od 1990 roku kieruje Galerią Kuchnia, a od 2001 roku Galerią XX1 w Warszawie.

Uprawia malarstwo, rzeźbę, rysunek, instalację i performance.

Mieszka i pracuje w Warszawie.

Od 1984 roku prezentuje swoje prace na licznych wystawach indywidualnych, zbiorowych, konkursach i sympozjach. Brał udział w polsko-hiszpańsko- niemieckim programie międzynarodowych spotkań artystycznych "Projekt Visum". W 1989 roku był laureatem I nagrody "Krytycy o nas" Sopot, Ogólnopolskiej Wystawy Malarstwa, a w 1994 roku konkursu na projekt rzeźby do Parku Narodowego w Muritz w Niemczech. W 1996 roku został zaproszony do najnowszej edycji konkursu w Muritz jako juror. Jest założycielem i członkiem Koła Naukowego Pracowników ASP w Warszawie. Jest autorem wypowiedzi na temat sztuki własnej praktyki artystycznej publikowanych w katalogach towarzyszących jego wystawom.

Jest laureatem wielu nagród i stypendiów.

W 1998 roku założył fikcyjną firmę ERES s.c., której działalność i projekty prezentuje na kolejnych wystawach. Po tragedii z 11 września 2001 roku firma artystyczna prezesa Ryszarda. Ługowskiego Eres Skanowanie Cywilizacji zaczęła tworzyć projekty, które w sposób bezpośredni lub pośredni nawiązują do zagrożeń, jakie niesie ze sobą cywilizacja dla współczesnego człowieka. Powstały projekty: Genetrix, Exitus, Inseminatio, Katharsis- terapia zajęciowa, Podwójny zapis realności, Zaginiona komnata, Anatomia terrorystki. Prezentacje te często w sposób ironiczny ukazują nabrzmiałe problemy dzisiejszego świata. Artysta stawia kłopotliwe pytania dotyczące naszej egzystencji, moralności, manipulowania informacją przez media.

Jego prace znajdują się w zbiorach Galerii Studio w Warszawie, w Muzeum Sztuki w Chełmie, Kolekcji BWA w Sandomierzu, Kolekcji ASP w Warszawie, w Parku Narodowym w Muritz, w Muzeum im. M. Chagalla w Witebsku, w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, kolekcjach prywatnych w Polsce, Niemczech, Australii, w Stanach Zjednoczonych i na Węgrzech.

W latach 1990 - 1995 realizuje razem z Wojciechem Majewskim szereg wideo performance.
Współorganizator i uczestnik cyklu wystaw Faunomania, które były prezentowane w Centrum Rzeźby w Orońsku, Borey Art. Center w ST. Petersburgu, Galeria RLBQ w Marsylii.

Wielokrotny stypendysta Ministerstwa Kultury i Sztuki w latach 1982, 1987, 1993, 2004, oraz Fundacji Kultury w1996r. i jednorazowego stypendium J. Wierusz-Kowalskiego w 1981r. Uczestniczył wielu sympozjów dotyczących sztuki i ekologii m.in.: Wigry 1990, 1991, 1992 r. organizowanych przez prof. R. Winiarskiego, oraz innych sympozjów artystycznych.
Jest autorem wypowiedzi na temat sztuki i własnej praktyki artystycznej.
Obserwuje ciała niebieskie i strzela sportowo.

Studiował na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w latach 1992-1998 w pracowni prof. Stanisława Słoniny oraz w Instytucie Historii Sztuki na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1999-2002; stypendysta w University of Humberside, Hull (Wielka Brytania), Wykłada na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w Pracowni Projektowania Przestrzennego od 2007; prodziekan Wydziału Rzeźby od 2008 do 2012. Wykładowca w Wyższej Szkole Artystycznej gdzie prowadzi zajęcia z Psychofizjologi Widzenia i Rzeźby od 2008 do 2018. Obrona doktoratu w 2007. Stypendium Twórcze Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2008 i w 2019. Profesor nadzwyczajny od 2012, Habilitacja w 2013. Uczestnik wielu wystaw. Organizuje i prowadzi warsztaty poświęcone sztuce w przestrzeni publicznej i site-specific. Realizuje rzeźby monumentalne m.in. w Mauzoleum Bitwy pod Ostrołęką, pomnik Żołnierzy Poległych Na Misjach w Warszawie. Członek Prady Programowej Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku i Zarządu Głównego ZPAP.

"Wyspa - terytorium samotności, zimna i nieprzystępna, jest wynikiem poszukiwania formy dla wyrażenia stosunku do świata, dobrowolnej izolacji i wygnania spowodowanego znużeniem.
Wykorzystanie światła jako granicy wskazuje na idealny charakter zamkniętego nią terytorium."
/Maciej Aleksandrowicz/

Marcin Berdyszak uzyskał dyplom z malarstwa w pracowni prof. Włodzimierza Dudkowiaka oraz z rzeźby w pracowni prof. Macieja Szańkowskiego w PWSSP w Poznaniu w 1988 roku. Od 1989 roku związany z Akademią Sztuk Pięknych w Poznaniu, gdzie obecnie pełni funkcję rektora. Prowadzi pracownię warsztatów twórczości edukacyjnej na Wydziale Edukacji Artystycznej oraz, wraz z ojcem prof. Janem Berdyszakiem, pracownie rzeźby i działań przestrzennych. Ponadto prowadzi pracownię rzeźby w Instytucie Wzornictwa Politechniki Koszalińskiej.

Wystawiał swoje prace w Polsce, Niemczech, USA, Słowacji, Finlandii, Meksyku. W swoich pracach artysta zajmuje się owocami. Bada granice kultury i natury oraz ich wzajemnych relacji. Pracuje także z zapachami. Interesuje go owoc w relacji do czasu, pamięci, iluzji czy imitacji. W twórczości swojej porusza takie problemy, jak problem unifikacji, konsumpcji, nowych sentymentów i emocji prowokowanych sztucznie. Zajmuje się też nadużyciem jako formą pozwalającą na osiągnięcie doskonałości. Ostatanie realizacje dotyczą problemu tresury kulturowej, mechanicznego wartościowania rzeczywistości, standaryzacji odczuć i opinii dotyczących moralności.

Zajmuje się instalacją, obiektem, rysunkiem. Jest autorem kilkudziesięciu wystaw indywidualnych w Polsce i za granicą. Jego sztuka oscyluje wokół problemu zacierania granic między naturalnym a sztucznym, między prawdą a iluzją. Bada granice kultury i natury oraz ich wzajemnych relacji.

Studiował w latach 1959-65 na Wydziale Rzeźby ASP w Warszawie pod kierunkiem prof. Oskara Hansena i prof. Jerzego Jarnuszkiewicza. Jeszcze jako student został asystentem Hansena, rozpoczynając w ten sposób trwającą do dziś karierę pedagogiczną. W 1985 r. objął pracownię na Wydziale Rzeźby. W 1991 r. otrzymał tytuł profesora. W pierwszych latach pozostawał pod wpływem teorii Formy Otwarej Oskara Hansena. Uczestniczył w wielu sympozjach awangardowych, m.in. w Puławach (1966), Elblągu (1967), Meksyku (1968), Wrocławiu (1970). Po rocznym pobycie stypendialnym w USA (1970-71) przez następną dekadę związany był z galerią Repassage, krórej offowy status umożliwiał mu "praktykowanie wolności" wbrew cenzurze i opresji politycznej panującej na zewnątrz. W Repassage`u prezentował wszystkie kolejno powstające prace, z których wiele przybierało postać działań interpersonalnych, sprowokowanych przez artystę czy to rekwizytem, zaaranżowaną sytuacją czy też pytaniem, np. "Czy mógłbyś i czy chciałbyś wcielić się w zwierzę przed obiektywem". Zaproszeni uczestnicy byli przez artystę włączani w obręb dzieła na prawach partnera. Podobną zasadę stosuje Kowalski w swej metodzie pedagogicznej, którą praktykuje od roku akademickiego 1981/82 w serii zajęć pt.: "Obszar wspólny, obszar własny". Artysta zorganizował także kilka autorskich wystaw zbiorowych.