Krzysztof Pająk - Układy scalone i inne obrazy

05 marca - 09 kwietnia 2015


Twórczość Krzysztofa Pająka oscyluje między dwoma, wydawać by się mogło, przeciwnymi biegunami - entropią a kondensacją, rozpadem i scaleniem, między dezintegracją a fragmentacją. Zadziwiające jest jednak to, że sztuka ta łączy owe przeciwieństwa, budując między tymi brzegowymi jakościami harmonię i wzajemny przepływ. Można by powiedzieć nawet więcej - w swoich pracach malarz doprowadza do utożsamienia dwóch krańcowo różnych energii, podkreśla ich wspólne źródło oraz wskazuje na formalną bliskość. Takie spojrzenie na procesy rozpadu i połączenia nieodparcie przywołuje przednowoczesną myśl, wedle której nie rozdzielano procesów tworzenia do rozpadu, życia od śmierci, zamierania od rodzenia, podkreślano zawieranie się ich w sobie, wzajemne warunkowanie i żywienie, dostrzegano wspólne źródło i nierozerwalny splot. Nasze współczesne spojrzenie, przyczynowo-skutkowe i wyodrębniające, ujmuje jednak rozpad i integrację jako naturalne przeciwieństwa, odległe i niedostępne sobie nawzajem.




Powrót